donderdag 10 juni 2010

We zijn verhuisd!

Lieve lezer,

Wat was het weer stil de afgelopen weken. Druk op mijn werk, veel indrukken en een hoop nieuwe kennis die opgeslagen moest worden. Weinig tijd of zin om te bloggen. En tussendoor werd ik steeds ontevredener over de opzet van deze blog. Omdat er nu toch een eigen web-domein bestaat heb ik zelf maar eens wat geknutseld, en de eerste resultaten zijn nu publicabel.


Deze blog is dus verhuisd, als u dat al niet in de gaten had. Waarom? Omdat de gastheer van de oude blog niets aan ontwikkeling doet. Google is een mooie gratis service, maar die lui zijn zo druk met het bedenken van steeds nieuwe producten dat de bestaande spullen verwaarloosd worden. En ik wil vooruit. Vanaf heden doen we dat dus op een andere plek. Zet het adres aub in je adresboek, je bookmarks en waar je het maar wilt, want op de oude blog zal niets nieuws meer verschijnen.

Alles is overigens verhuisd, dus als je nog eens wilt zoeken naar ouwe meuk dan kan dat daar.


Waar dan? Komt ie:


http://www.fotoholix.nl/caskraker

Tot gauw op de nieuwe site!

donderdag 20 mei 2010

Oostende (2)


Bij het casino van Oostende is het goed toeven. Er zijn veel terrasjes waar het op Hemelvaartsdag behoorlijk druk was. Je kunt rond het casino lopen langs een balustrade. Ergens halverwege zette ik mijn camera neer en begon voorbijgangers op de boulevard te fotograferen. Meestal heb ik dat geduld niet, maar nu kwam het zo uit en dat gaf een leuke serie foto's van dezelfde locatie met telkens andere mensen. Een van die mensen was deze markante verschijning, elke rimpel voeg om een close up. Zodoende.

woensdag 19 mei 2010

Oostende (1)

Na alle lange weekenden en vakantietjes weer eens wat tijd voor een blog. Laat ik de oogst van die dagen maar eens tonen, te beginnen bij dit zelfportret.
Deze reflectie komt van de Venetiaanse Gaanderijen in Oostende. Een overdekte lange promenade die vooral rond de vorige eeuwwisseling in gebruik was voor koningen en andere bevoorrechte lieden. Op deze manier waren ze aan zee zonder hun bleke huidje geweld aan te doen. Hoe de mode kan veranderen....

Het dubbele glas van de ruit geeft een raar effect, je ziet daardoor alles dubbel. Dus het ligt niet aan je ogen en ook niet aan wat de inname van alcoholische versnaperingen. Tenminste niet deze keer.

vrijdag 30 april 2010

Het Podium


De karthelden op het podium na de huldiging. Gelukkig allemaal voorzien van een medalje, ook Floris kreeg er een. Hij had geen zin om mee te rijden, vreesde waarschijnlijk om in het geweld van de grote jongens te worden verpletterd. Een verstandig man, die Floris.

Wij zijn er even van tussen, om te kijken of het weer aan de Côte Belgique echt zo dramatisch wordt als de voorspellingen zeggen.

woensdag 28 april 2010

Startklaar


Zoals beloofd, nog een plaatje van het kartfeestje van Thomas. De jarige in tweede positie, nog wat uitleg en dan klaar om te vlammen. Op de voorgrond de snelste man van deze maand. Hulde voor Jelle!

zaterdag 24 april 2010

Kartfeestje

Thomas is morgen jarig en dat vieren wij uitgebreid. Gisteren heeft hij met een paar goede vrienden de kartbaan onveilig gemaakt. Ondanks het vreselijk slechte licht heb ik er een paar aardige momenten kunnen knippen. De komende week nog wat meer van het karten.




Hier zien wij de jarige job zelf achter het stuur. De heren hadden een super-middag en Jelle had zelfs de snelste tijd van de maand!

maandag 12 april 2010

Slag bij Nieuwpoort

Dit weekend, bij de IJzer tijdens het wachten op het pontje. Een welkome overtocht want aan onze kant van al die nattigheid was er geen bier noch warme happen. Maar wel mooie plaatjes.

vrijdag 9 april 2010

Ik vertrek

Bij vlagen, maar de laatste tijd steeds vaker blijk ik ergens last van te hebben. Het is een heel vervelend gevoel ergens in de onderbuik. Het kan op elk moment opkomen, maar het gebeurt vooral als ik informatie tot me neem. In de praktijk van het moderne leven is dat dus bijna altijd.
Het schijnt me toe dat dat gevoel steeds erger wordt. En ik moet er dan wat mee. Meestal vertaalt het zich in een stukje op mijn blog, maar de laatste weken komt het daar niet meer zo van. Vandaar nu een tweetal voorbeelden van opgespaarde Louis-gevoelens. Ben ik nou zo slim.....?

Mis-dienaren. 
In alle commotie over het stelselmatige misbruik van kinderen door sexueel gefrustreerde priesters valt me telkens één ding op waar niemand het over heeft. Je kunt uren vol kletsen met beschouwingen over hoe zoiets heeft kunnen bestaan, en dat is ook ruimschoots gebeurd. Maar niemand heeft de meest voor de hand liggende conclusie getrokken: In welke mate dan ook, de leiders van de R-K kerk weten en wisten al jaren dat misbruik van kinderen voorkwam. En evengoed wisten al die zwartjurken dat dat volgens de wet niet mag. Dat heet een misdaad. Door de feiten achtereenvolgens te ontkennen, te bagatelliseren, en vervolgens de daders vrijuit te laten gaan heeft de kerk zich schuldig gemaakt aan structurele ondersteuning van criminele activiteiten. En daarmee is hier feitelijk sprake van een criminele organisatie. De R-K kerk zou dus verboden moeten worden en zijn leiders vervolgd.

Verkiezingsprogramma's. 
Dankzij de controverse tussen een voormalige arbeiderspartij en zelfbenoemde normen-en-waarden voorvechters met een dubieuze grondslag (zie het voorgaande stukje) mogen we binnenkort weer stemmen. Het is de gewoonte om de kiezer op zo'n moment extra in de maling te nemen en daarvoor heeft men het begrip "verkiezingsprogramma" uitgevonden. Maar dat ligt nu wat lastiger dan anders. Want dezelfde monden die ons nu over de streep moeten trekken hebben zeer recent eenstemmig geroepen dat er de komende jaren stevig bezuinigd moet worden. Met dank aan Bos, die de banken zo nodig moest redden. (Over een jaar of 30 zal wel duidelijk worden dat dat helemaal niet nodig was, maar dat terzijde. )
Hoe verkoop je die bezuinigingen nu zo dat mensen toch op jou gaan stemmen? Dat is simpel: je smeert de hele handel over tientallen jaren uit. Dan lijkt het allemaal niet erg meer, mensen kunnen (of willen) toch niet ver vooruit kijken en plannen. Politici zijn overigens ook mensen. Ondertussen zadel je de samenleving wel op met gedrochten van maatregelen, daar komt ingewikkelde wetgeving van, reparaties om e.e.a. draaglijk te houden, ingroeimodellen, afbouwscenario's en meer van dat soort kostbaarheden. Al die wetten moeten namelijk ook uitgevoerd worden en dat kost geld. En dat dan gedurende soms wel 30 jaar.
Wat dat oplevert? Niks. Hoe het dan wel moet? Simpel: Gewoon een eenmalige crisisbelasting heffen. Iedere inwoner van dit land betaalt gemiddeld 500 Euro, dan heb je in één keer 8 miljard in de knip. Zet dat weg tegen een mooie rente (ik weet nog wel een paar banken waar de overheid dat kan regelen, ze zijn er immers zelf de baas) en je hebt het hele bedrag over 10 jaar afgelost.
En schrik niet, armlastige lezer: die 500 Euro is een gemiddelde. We betalen gewoon naar draagkracht. Dus naar inkomen en vermogen. Geen minimum, geen maximum, gewoon de cijfers van de belastingdienst optellen en innen die handel. Ik wed dat elke Nederlander het gevraagde bedrag zo kan ophoesten. En de economie, onze consumptie, heeft daar nauwelijks onder te lijden. En als dat wel zo is is dat pech voor de ondernemers, die betalen op die manier ook mee aan de oplossing.
De partij die dit in zijn program zet heeft mijn stem.

Maar ik vrees dat het niet zo simpel is. Simpele oplossingen zijn namelijk niet in de mode. Het moet allemaal ingewikkeld, onbegrijpelijk en langdradig. En daarom heb ik een besluit genomen:

Ik vertrek. Naar het buitenland.

Goed, het is maar voor één weekend. En dan nog bij onze Zuiderburen. Die er zelf nog een groter zootje van maken. Maar om dat zootje kan ik tenminste lachen. En zo komen we automatisch weer bij het plaatsje Doel terecht, want er moet natuurlijk wel een foto bij dit epistel.

En na het weekend weer aan het werk, bij de overheid nota bene. Het zal wel wennen worden. De vaste lezer is al voorbereid, want  de frequentie van mijn blogs is sinds een maand of wat aangepast aan het verwachte nieuwe werkritme.

Maar de blogs die dan nog komen zullen wél getuigen van diepere inzichten, wijdsere (wijzere?) blikken en een intrinsieke perceptie van het vigerende meerjarenplannenbeleid!

Iemand zin in een potje scrabble?

vrijdag 2 april 2010

Doel

Toen waren we ook nog in Doel, op de terugweg uit België. Over dit rare dorpje schreef ik vorig jaar al meer. Het is er nog steeds, hoewel nu meer verlaten dan toen. De echte bewoners zijn zo te zien allemaal met de noorderzon vertrokken, en een paar kunstenaars zijn overgebleven. Het stikt er nu van de muurschilderingen (dat klinkt een stuk mooier dan graffiti) en andere kunstuitingen zijn juist weer weg.
Het blijft een inspirerend gebied voor fotografen, en bijgaande werkjes tonen mijn eerste bloemlezing:

Van de ratten besnuffeld?





Writers Block


Zeg 's aaa

Drie foto's op één dag, om de stilte alhier een beetje te verbloemen. De laatste foto is overigens een geintje. Mijn eigen bijdrage aan de kunst in Doel en een knipoog naar al die fotografen die de laatste jaren als ware premiejagers foto's hebben "getrokkken" in dit Vlaamse rariteitenkabinet.

woensdag 31 maart 2010

Corvette


Deze Chevy Corvette (volgens betrouwbare bron is ie ruim ouder dan schrijver dezes) kwam ik tegen op mijn ochtendwandeling dit weekend. Hij staat achter glas en het is een hele toer om er dan een fatsoenlijke foto van te maken. Zeker omdat het regende en de ruit zat onder de druppels. Binnenkort hoop ik bij droog weer een completer beeld te kunnen opnemen. Nu ging het me er vooral om de markante lijnen en kleuren te tonen.

woensdag 24 maart 2010

STOP!


Een oude steenkoolmijn bij Beringen in Belgisch Limburg. Een prachtige foto-locatie, en de hekken staan er niet voor niets. In 1989 werd hier het laatste zwarte goud gedolven, en het is verbijsterend hoe snel de hele handel in die 20 jaar naar de gallemiezen is gegaan. Nu probeert men nog het nodige te redden, maar dat is zinloos.

zaterdag 20 maart 2010

Dreiging


De titel van dit bericht is wat dubbelzinnig. Enerzijds zou je de lucht op de foto onder die noemer kunnen plaatsen, anderzijds is het hele bericht een reactie op het (ongetwijfeld loze) dreigement wat ik onder mijn vorige blogje terugvond. Soms heb ik gewoon niks te melden, en ook geen bijzondere foto's die de moeite waard zijn. Deze kwam maar ternauwernood door de keuring, maar vaste bezoekers die weglopen is ook geen alternatief. Misschien de komende week weer wat teksten....

zaterdag 13 maart 2010

donderdag 11 maart 2010

Rust In Vrede

De oplettende lezer heeft mijn toespelingen op het verval van religie in onze contreien in deze blogs al vaker voorbij zien komen. Het is dan ook een onderwerp wat me niet loslaat. Een degelijke katholieke opvoeding kon niet verhinderen dat ik al op ernstig jonge leeftijd grote vraagtekens bij het geloof in een opperwezen zette. Ik zal u nu niet lastig vallen met de overwegingen van een 10-jarig menneke en slechts volstaan met de herinnering dat mijn gedachten tijdens het wekelijkse kerkbezoek over hele andere dingen gingen dan waar de herder achter het altaar zijn schaapjes toe meende te moeten manen.
Zo ingewikkeld als de vorige zin klinkt, zo klonken de woorden van geestelijken mij toen ook in de oren. En daar is in al die jaren eigenlijk niets aan veranderd.
En dan slaat de twijfel toe. Want als iemand mij iets niet simpel kan uitleggen geloof ik er niet zo in. En als het onderwerp dan ook nog het geloof zelf betreft komt de waarheidszoeker in mij in opstand.

Ik ben er dan ook al lang klaar mee, met al die religies. Het zijn mooie tijden voor een overtuigd atheïst. Het ene bastion na het andere dogma wordt op de korrel genomen. En het mooiste is dat dat vaak van binnenuit gebeurt. Geen atheïst die er de barricades voor hoeft te beklimmen. Het best zichtbare bewijs van de afkalving is wel te vinden in de politiek. Het CDA, de grootste partij die zijn bestaan ontleent aan religieuze uitgangspunten, is inmiddels gezakt tot 27 zetels in de peilingen. Ik kan me de tijd nog herinneren dat die club makkelijk het dubbele haalde. En toen bevond men zich al op een hellend vlak, want in de godsvruchtige jaren '60 haalden de drie voorgangers (KVP, ARP en CHU) een veel hogere optelsom.
Politiek en religie zijn twee onverenigbare grootheden. Religie is een privézaak en niets meer dan dat. Als de grondwet een artikel zou bevatten waarin het verboden werd om anderen op basis van religie bepaalde overtuigingen op te dringen zouden we van een hoop problemen verlost zijn. CDA, SGP, CU en de PVV zouden meteen opgeheven kunnen worden. Voeg vervolgens de hele linkervleugel bij elkaar en je hebt een 2-partijenstelsel. Nooit meer een coalitie vormen, geen oeverloos gezever in het parlement over niksige onderwerpjes. Alle mierenneukerij wordt binnen de eigen partij besproken en afgewogen, waar alle sub-stromingen hun zegje mogen doen. Beetje links, heel erg links, sociaal links, anarchistsich links, groen links: allemaal prima, maar ik hoef de verschillende standpunten niet te horen. Gewoon lekker binnen die partij over kletsen en mij alleen de uitkomst vertellen. Hetzelfde geldt natuurlijk voor rechts. Ben je meteen van enge extremisten af.

Een mooi actueel voorbeeld van verspilling van tijd en geld door de 2e kamer is het gekrakeel over de Gerda, een glossy tijdschrift van het ministerie van Landbouw. Alle partijen vallen in verkiezingstijd over dit initiatief en doen het af als partij-propaganda. Wat een aperte lulkoek. Het is wel propaganda, maar dan toch echt voor de natuur en de landbouw, en niet voor het CDA.
Oordeel zelf: via deze directe download krijg je het blad als pdf op je computer.

Gaat het toch weer over politiek. En dat terwijl ik me had voorgenomen om al die pedofiele priesters eens stevig op de hak te nemen. En hun bazen niet te vergeten, die jarenlang al die vunzigheden met de mantel der liefde hebben willen bedekken. Nu de miljoenenclaims ze om de oren vliegen moeten ze met de billen bloot. Uitkleden die kerk! Als ze de gebouwen maar even laten staan, want daar zijn we nog lang niet uitgefotografeerd. Eigenbelang? Ja, mag ik ook een keer?!

woensdag 3 maart 2010

Berkenhuisje


Op een steenworp afstand van mijn c@s@ staat een huisje in het park. Nou ja, je moet er wel ver voor kunnen gooien.
Een beetje overdrijven moet kunnen, dat doen onze zelfverklaarde rolmodellen tenslotte ook. Liegen en bedriegen, een ander verketteren en vervolgens weer even vrolijk een coalitie vormen, het is altijd prettig om te zien hoe de mensen aan wie wij een voorbeeld moeten nemen ons op die manier een vrijbrief geven om ook de vreselijkste dingen uit te mogen halen Alleen, u en ik zouden stevig gestraft worden als we dat soort grappen uit zouden halen bij onze medemens. Het is niet eerlijk, maar dat had ik deze week al gezegd, en we vallen hier niet in herhaling.

Teug naar dat huisje. Er is iets bijzonders mee aan de hand. Niet alleen is het een krakkemikkig onderkomen, het staat ook nog eens overeind. Dat zie je niet zo vaak in een stad waar de sloophamer al in aktie komt als er een scheurtje in een zijmuur vermoed wordt. Alles wat ook maar een beetje oud oogt gaat genadeloos tegen de vlakte. Dat begon al in 40-45, toen eerst de Britten en daarna de Duitsers menig bommetje loslieten boven de van Philips-fabrieken vergeven wijken. Sindsdien moet alle toegepaste bouwkunde kraakhelder in het gelid staan. Zo niet dit huisje. Er is zelfs een onderwerpje bij man-bijt-hond aan gewijd.

En nu wordt er dus op verkiezingsdag schaamteloos reclame gemaakt voor lijst 6. Zijn die soms tegen sloopwerk? Ik zou het niet weten. Ik vind Eindhoven al leefbaar genoeg zo.
Maar ik heb vandaag wel gestemd! Lekker tegendraads heb ik gekozen voor de partij die mijn lief bovenaan in de stemwijzer had staan. Zo'n beetje als vroeger, toen de vrouw braaf stemde zoals de heer des huizes. Want die had er verstand van. Maar dan nu andersom. Of het echt verstandig is zal de tijd wel leren.Wie de moeite neemt om zich echt te verdiepen in de gemeentepolitiek verveelt zich suf of heeft er direct belang bij. En geen van beiden is voor mij momenteel van toepassing.

Het huisje heeft overigens een eigen site. Dat is slim, want daar kan geen sloophamer een einde aan maken.

maandag 1 maart 2010

Agge moar leut het


Muziek maken deed hij niet, maar kletsen des te meer. Vrolijke import-Thorner die ons inwijdde in de diepere geheimen van het regionale carnaval.

vrijdag 26 februari 2010

Zwarte kat

Het is niet eerlijk.

Als toerfietser kom je onderweg wel eens wat tegen. Afhankelijk van de tijd van het jaar en van de dag kan dat variëren van dames die je abrupt tegenhouden om de weg te vragen naar Nergenshuizen, tot vliegen die hun frontale aanval altijd zo plannen dat ze al in je strottehoofd zijn verdwenen vóór je daar erg in hebt. Voor beide gevallen is een gevulde bidon overigens de juiste remedie. Nee, niet om mee te gooien, dat laat ik graag aan de experts over. Een paar slokken bevrijden wel van de bittere smaak van insecten en helpen ook de ademhaling te reguleren voor die zo dringend gewenste routebeschrijving.

Al fietsend maak je makkelijk contact. Sinds ik een opvallend exemplaar heb is dat steeds vaker het geval. Zo'n kleurenschema vraagt om reacties en die komen dan ook. Opvallend is dat dames vaak positief reageren terwijl de heren het maar niks vinden. En dat vind ik helemaal niet erg. Het leukst is om tijdens een rustpauze een bankje naast een druk wandelpad op te zoeken. Ik stel mijn fiets dan het liefst zo pontificaal mogelijk op.

Vervelender vind ik het om honden tegen te komen onderweg. Ik heb het niet op honden, toen ik klein was liep ik het liefst drie straten om als ik er een van het type Duitse herder tegenkwam. Het lijkt wel alsof dat rot-ras toen een rage was, want tegenwoordig kom ik ze zelden meer tegen.
Niets is lastiger dan wanneer je in trance de kilometers wegtrappend ineens een blaffend hondebeest aan je achterwiel hebt. In Spanje had ik het eens in een beklimming. Al flink uitgewoond ging ik een bocht om en zag aan de rand van de weg een boerderij. Dat had me moeten waarschuwen, maar ik was al te ver heen. Totdat ik me rot schrok van een overijverige erfbewaker die trek had in een hapje kuit. Ik heb ervan geleerd: je kunt nog zo moe zijn en de weg nog zo stijl, maar er kan altijd nog een tandje bij.

Een van mijn vaste routes hier in de buurt heb ik zelfs tot "no-go area" verklaard. Ergens op dat traject woont namelijk een hondenpaar dat me de laatste keren al op stond te wachten. Bij het ontwaren van mijn imposante gestalte (of zou het de fiets zijn?) konden ze hun verveling niet meer de baas en renden me alvast tegemoet. Dat is het ergste, twee van die rotjoekels die op je af komen speren. Want niet alleen moet je alvast snelheid maken, als het moment suprème daar is moet je ze ook nog eens ontwijken. Een hond heeft de vervelende eigenschap dat hij heel snel kan omdraaien, en dat doen ze altijd net bij mijn voorwiel. Je weet alleen nooit welke kant ze op draaien.
Dan begint de achtervolging en het enige plezier dat ik daaraan beleef is dat ik het er telkens zonder scheuren of wonden vanaf breng. Zo'n sprint zou in ieder ander geval tot een gevoel van euforie leiden, maar het is toch een beetje lullig om in extase te raken van een overwinning op een paar honden.
Dus kom ik daar niet meer. Ik gun ze het plezier niet en verkneukel mezelf bij de gedachte dat het stel vandalen nu al maanden in weer en wind op de uitkijk staat.

Al die dingen overkomen iedere toerfietser met grote regelmaat. Maar nooit zal dat in het nieuws komen. En dat is niet eerlijk. Want als de grootste bedrieger op twee wielen zoiets meemaakt schijnt het ineens wereldnieuws te zijn.

Gelukkig publiceer ik mijn eigen nieuws op deze blog. En voor zwarte katten ben ik niet bang. Wat een watje.

woensdag 24 februari 2010

Zwabbervoet

Het land is in shocktoestand. De val van onze regering en het onzalige gekluns dat daaraan vooraf ging is in één klap vergeten. Al die opgeblazen humbug over de veiligheid op straat is overbodig geworden, want het hele volk zit uitgeteld voor de kijkbuis.
Het is stil in Nederland, want door de dwaze aktie van slechts één persoon hebben we een nooit verwacht verlies geleden. De natie is in diepe rouw, want Sven is zijn tweede goud kwijt. En dat kwam niet door eigen falen maar door een bemoeizuchtige coach. Een verkeerde wissel. Hoe is het toch mogelijk?

Nou, dat zal ik u eens haarfijn uitleggen. Die coach heet namelijk Gerard Kemkers en die ken ik een beetje. Nee, niet persoonlijk, hoewel het na jaren investeren in zitvlees om de afloop van die ellenlange allround toernooien mee te maken wel zo voelt. Vooral de 10 kilometer is een beproeving die de vergelijking met de zwaarste Oosterse meditatietechnieken glansrijk doorstaat.

Goed, die Kemkers dus. Dat was vroeger een verdienstelijke schaatser, die aardig wat medaljes bij elkaar gesprokkeld heeft. Hij was alleen nooit de beste. Altijd in de schaduw van Hein Vergeer en Leo Visser, ik geef het je te doen. Toen hij eindelijk zo hard had getraind (en zijn maatjes inmiddels iets nuttigs deden) dat de voorgrond niet meer aan hem voorbij kon gaan maakte hij een vrij abrupt einde aan zijn carriere. De reden? Een zwabbervoet. Wasdà, hoor ik u vragen?
Het komt erop neer dat hij een van zijn voeten niet meer recht op het ijs kon zetten. En dat is toch niet onbelangrijk als je als schaatser mee wilt tellen. Ik zie hem nog voor de camera staan om ons, het met successen verwende kijkvolk, te vertellen dat hij zo echt niet meer hard kon. De tranen stonden in zijn ogen, zijn stem brak en ik lag dubbel van het lachen op de bank.

Dat zielige hield hij nog een tijdje, ook nadat hij zijn tweede roeping als trainer/coach had gevonden. Eerst ging hij naar Amerika, in een tijd dat daar niet meer dan drie-en-een-halve serieuze hardschaatser te vinden was. Nadat hij terug kwam naar het vaderland om een serieuze commerciële ploeg te leiden kwam het schaatsen daar pas tot ontwikkeling. Weer een beetje zielig dus. Maar niet getreurd, want die nieuwe ploeg werd mooi wel de beste van allemaal. Grossierde in medaljes en hij was de gevierde held. Eindelijk succes! Eindelijk erkenning!
Wat me wel altijd opviel was zijn manier van coachen. Enorm fanatiek en betrokken, en de laatste jaren maakte hij er een gewoonte van om een eigen plekje aan de zijlijn te claimen. Waar elke coach ongeveer in het midden op de kruising staat te oreren naar een sporter die daar op dat moment geen boodschap aan heeft deed hij dat helemaal aan het einde, net vóór de bocht. En, in tegenstelling tot wat de grote Sven nu zelf beweert, hij was zó betrokken dat hij vaak met woord en gebaar aangaf welke baan zijn pupil moest nemen. Een typisch geval van te fanatiek. Hij zou zó graag nog zelf schaatsen, zo graag in de schoenen van zijn rijders willen staan dat hij zijn plek vergat.

En op deze onzalige avond ging het mis. Zou die man nou echt denken dat Sven zijn hanepoot met goedbedoelde adviezen en non-informatie kan lezen? Of dat zo'n schaatser naast zijn eigen rondetijd ook nog die van zijn concurrent kan onthouden?
Deze keer lette hij niet op in zijn drang om het voor zijn topper zo goed mogelijk te doen. Hij schreef en rekende en wees voor één keer met zijn vingers naar de verkeerde kant. Weg gouden medalje, weg onsterfelijke roem voor Sven. Over vier jaar weer een kans. En die mooie Naomi maar wachten zeker. Ik denk het niet, die meid wil ook wel eens een vent die gezellig thuis op de bank komt zitten.

We zijn meteen 2 plaatsen gezakt op de ranglijst van gewonnen medaljes, van 8 naar 10. Eigen schuld, dikke bult. Hadden we maar nooit een gefrustreerde ex-schaatser met een zwabbervoet moeten aanstellen als coach van onze hoop in barre dagen.


De foto is er eentje uit Thorn, Mijn stoere kleine Ninja heeft gelukkig geen last van een zwabbervoet. Dat is een geboren winnaar. En anders zal ik daar hoogstpersoonlijk voor zorgen. Ik heb dan wel niks gewonnen in mijn tijd, maar ik had ook geen laf excuus. Ik zat gewoon op de bank, naar het schaatsen te kijken.

Alsof dat geen topsport is.

zaterdag 20 februari 2010

Hoogmoed

Hoe kan een blog op de dag dat onze regering omgekieperd is beter heten? JPB heeft alweer zijn 4e kabinet voortijdig moeten ontbinden, en de gang naar Hare Majesteit zal hem nu toch wel extra zwaar vallen. Alles went, maar zoiets?
Ik zal vandaag niet ingaan op de achtergronden van de Val der Vallen, noch mijn eigen lichtje daarop laten schijnen. Teveel partijpolitiek, te dicht op de verkiezingen en bovendien heb ik er nauwelijks iets origineels over te melden.
Wat ik er wel over kwijt wil is dat kabinetten die de eindstreep niet halen helemaal niet zo uizonderlijk zijn. Van de 26 na-oorlogse regeringen hebben er maar 6 de finish bereikt. De laatste keer was Kok I, en Lubbers heeft er zelfs 2 op zijn naam staan. Sinds 1971 zijn dat ook meteen de enige 3 finishers.
En in de huidige staat van versnippering moeten we er maar aan wennen dat regeren steeds moeilijker zal worden. Een coalitie met 4 of 5 partijen lijkt gezien de prognoses voor de hand te liggen. En dat soort gedrochten is geen lang leven beschoren. We gaan hem nog missen, die kloon van Harry Potter. En ik wed dat hij nu nog meer baalt dat dat baantje in Europa aan zijn neus voorbij is gegaan.


De Carnavalsfoto uit Thorn past er wel bij. Enerzijds de joligheid van de oppositie, en aan de andere kant de machteloze treurigheid. Als dat kleine zwartkijkertje nou nog wat bleekmiddel in zijn pruik had gedaan was het plaatje áf geweest.

dinsdag 16 februari 2010

Vergeetachtig

Een kort bericht om mijn volgers ervan te overtuigen dat we nog bestaan. Mijn computertijd wordt vooral in beslag genomen door de (eerder gememoreerde) bouwwerkzaamheden. maar ik heb goed nieuws want het schiet al aardig op.
En er zitten nieuwe foto's in de pijplijn. Gisteren waren we weer in Thorn tijdens de carnavalsoptocht en de resultaten daarvan hoop ik later hier te kunnen tonen.
Op veler verzoek heb ik het gewichtsgrafiekje weer bijgewerkt, want sommige volgers blijken zeer geboeid door dit fenomeen. Trek je eigen conclusies, over de waarden bedoel ik dus.

Als laatste zij vermeld dat er tijdens al het web-knutselwerk een tweetal verjaardagen zijn vergleden. Mijn blog vierde zijn eerste mijlpaal op 11 februari, want op die dag begon ik vorig jaar met mijn verslag van onze Lanzarote-reis die de inspiratie bleek te zijn voor structureel geblog. En gisteren was ik zelf aan de beurt, hetgeen niet onopgemerkt voorbij is gegaan. Zelfs de dweilmachines in Vancouver bleven er bij stilstaan.