c@skr@ker

We zijn verhuisd!

2010-06-10T01:17:00.002+02:00

Lieve lezer,

Wat was het weer stil de afgelopen weken. Druk op mijn werk, veel indrukken en een hoop nieuwe kennis die opgeslagen moest worden. Weinig tijd of zin om te bloggen. En tussendoor werd ik steeds ontevredener over de opzet van deze blog. Omdat er nu toch een eigen web-domein bestaat heb ik zelf maar eens wat geknutseld, en de eerste resultaten zijn nu publicabel.

Deze blog is dus verhuisd, als u dat al niet in de gaten had. Waarom? Omdat de gastheer van de oude blog niets aan ontwikkeling doet. Google is een mooie gratis service, maar die lui zijn zo druk met het bedenken van steeds nieuwe producten dat de bestaande spullen verwaarloosd worden. En ik wil vooruit. Vanaf heden doen we dat dus op een andere plek. Zet het adres aub in je adresboek, je bookmarks en waar je het maar wilt, want op de oude blog zal niets nieuws meer verschijnen.

Alles is overigens verhuisd, dus als je nog eens wilt zoeken naar ouwe meuk dan kan dat daar.

Waar dan? Komt ie:

http://www.fotoholix.nl/caskraker

Tot gauw op de nieuwe site!

Oostende (2)

2010-05-20T21:33:00.001+02:00

Bij het casino van Oostende is het goed toeven. Er zijn veel terrasjes waar het op Hemelvaartsdag behoorlijk druk was. Je kunt rond het casino lopen langs een balustrade. Ergens halverwege zette ik mijn camera neer en begon voorbijgangers op de boulevard te fotograferen. Meestal heb ik dat geduld niet, maar nu kwam het zo uit en dat gaf een leuke serie foto's van dezelfde locatie met telkens andere mensen. Een van die mensen was deze markante verschijning, elke rimpel voeg om een close up. Zodoende.

Oostende (1)

2010-05-19T07:36:00.000+02:00

Na alle lange weekenden en vakantietjes weer eens wat tijd voor een blog. Laat ik de oogst van die dagen maar eens tonen, te beginnen bij dit zelfportret.
Deze reflectie komt van de Venetiaanse Gaanderijen in Oostende. Een overdekte lange promenade die vooral rond de vorige eeuwwisseling in gebruik was voor koningen en andere bevoorrechte lieden. Op deze manier waren ze aan zee zonder hun bleke huidje geweld aan te doen. Hoe de mode kan veranderen....

Het dubbele glas van de ruit geeft een raar effect, je ziet daardoor alles dubbel. Dus het ligt niet aan je ogen en ook niet aan wat de inname van alcoholische versnaperingen. Tenminste niet deze keer.

Het Podium

2010-04-30T10:15:00.000+02:00

De karthelden op het podium na de huldiging. Gelukkig allemaal voorzien van een medalje, ook Floris kreeg er een. Hij had geen zin om mee te rijden, vreesde waarschijnlijk om in het geweld van de grote jongens te worden verpletterd. Een verstandig man, die Floris.

Wij zijn er even van tussen, om te kijken of het weer aan de Côte Belgique echt zo dramatisch wordt als de voorspellingen zeggen.

Startklaar

2010-04-28T22:57:00.000+02:00

Zoals beloofd, nog een plaatje van het kartfeestje van Thomas. De jarige in tweede positie, nog wat uitleg en dan klaar om te vlammen. Op de voorgrond de snelste man van deze maand. Hulde voor Jelle!

Kartfeestje

2010-04-24T10:50:00.003+02:00

Thomas is morgen jarig en dat vieren wij uitgebreid. Gisteren heeft hij met een paar goede vrienden de kartbaan onveilig gemaakt. Ondanks het vreselijk slechte licht heb ik er een paar aardige momenten kunnen knippen. De komende week nog wat meer van het karten.

Hier zien wij de jarige job zelf achter het stuur. De heren hadden een super-middag en Jelle had zelfs de snelste tijd van de maand!

Slag bij Nieuwpoort

2010-04-12T22:05:00.000+02:00

Dit weekend, bij de IJzer tijdens het wachten op het pontje. Een welkome overtocht want aan onze kant van al die nattigheid was er geen bier noch warme happen. Maar wel mooie plaatjes.

Ik vertrek

2010-04-09T15:35:00.003+02:00

Bij vlagen, maar de laatste tijd steeds vaker blijk ik ergens last van te hebben. Het is een heel vervelend gevoel ergens in de onderbuik. Het kan op elk moment opkomen, maar het gebeurt vooral als ik informatie tot me neem. In de praktijk van het moderne leven is dat dus bijna altijd.
Het schijnt me toe dat dat gevoel steeds erger wordt. En ik moet er dan wat mee. Meestal vertaalt het zich in een stukje op mijn blog, maar de laatste weken komt het daar niet meer zo van. Vandaar nu een tweetal voorbeelden van opgespaarde Louis-gevoelens. Ben ik nou zo slim.....?

Mis-dienaren.
In alle commotie over het stelselmatige misbruik van kinderen door sexueel gefrustreerde priesters valt me telkens één ding op waar niemand het over heeft. Je kunt uren vol kletsen met beschouwingen over hoe zoiets heeft kunnen bestaan, en dat is ook ruimschoots gebeurd. Maar niemand heeft de meest voor de hand liggende conclusie getrokken: In welke mate dan ook, de leiders van de R-K kerk weten en wisten al jaren dat misbruik van kinderen voorkwam. En evengoed wisten al die zwartjurken dat dat volgens de wet niet mag. Dat heet een misdaad. Door de feiten achtereenvolgens te ontkennen, te bagatelliseren, en vervolgens de daders vrijuit te laten gaan heeft de kerk zich schuldig gemaakt aan structurele ondersteuning van criminele activiteiten. En daarmee is hier feitelijk sprake van een criminele organisatie. De R-K kerk zou dus verboden moeten worden en zijn leiders vervolgd.

Verkiezingsprogramma's.
Dankzij de controverse tussen een voormalige arbeiderspartij en zelfbenoemde normen-en-waarden voorvechters met een dubieuze grondslag (zie het voorgaande stukje) mogen we binnenkort weer stemmen. Het is de gewoonte om de kiezer op zo'n moment extra in de maling te nemen en daarvoor heeft men het begrip "verkiezingsprogramma" uitgevonden. Maar dat ligt nu wat lastiger dan anders. Want dezelfde monden die ons nu over de streep moeten trekken hebben zeer recent eenstemmig geroepen dat er de komende jaren stevig bezuinigd moet worden. Met dank aan Bos, die de banken zo nodig moest redden. (Over een jaar of 30 zal wel duidelijk worden dat dat helemaal niet nodig was, maar dat terzijde. )
Hoe verkoop je die bezuinigingen nu zo dat mensen toch op jou gaan stemmen? Dat is simpel: je smeert de hele handel over tientallen jaren uit. Dan lijkt het allemaal niet erg meer, mensen kunnen (of willen) toch niet ver vooruit kijken en plannen. Politici zijn overigens ook mensen. Ondertussen zadel je de samenleving wel op met gedrochten van maatregelen, daar komt ingewikkelde wetgeving van, reparaties om e.e.a. draaglijk te houden, ingroeimodellen, afbouwscenario's en meer van dat soort kostbaarheden. Al die wetten moeten namelijk ook uitgevoerd worden en dat kost geld. En dat dan gedurende soms wel 30 jaar.
Wat dat oplevert? Niks. Hoe het dan wel moet? Simpel: Gewoon een eenmalige crisisbelasting heffen. Iedere inwoner van dit land betaalt gemiddeld 500 Euro, dan heb je in één keer 8 miljard in de knip. Zet dat weg tegen een mooie rente (ik weet nog wel een paar banken waar de overheid dat kan regelen, ze zijn er immers zelf de baas) en je hebt het hele bedrag over 10 jaar afgelost.
En schrik niet, armlastige lezer: die 500 Euro is een gemiddelde. We betalen gewoon naar draagkracht. Dus naar inkomen en vermogen. Geen minimum, geen maximum, gewoon de cijfers van de belastingdienst optellen en innen die handel. Ik wed dat elke Nederlander het gevraagde bedrag zo kan ophoesten. En de economie, onze consumptie, heeft daar nauwelijks onder te lijden. En als dat wel zo is is dat pech voor de ondernemers, die betalen op die manier ook mee aan de oplossing.
De partij die dit in zijn program zet heeft mijn stem.

Maar ik vrees dat het niet zo simpel is. Simpele oplossingen zijn namelijk niet in de mode. Het moet allemaal ingewikkeld, onbegrijpelijk en langdradig. En daarom heb ik een besluit genomen:

Ik vertrek. Naar het buitenland.

Goed, het is maar voor één weekend. En dan nog bij onze Zuiderburen. Die er zelf nog een groter zootje van maken. Maar om dat zootje kan ik tenminste lachen. En zo komen we automatisch weer bij het plaatsje Doel terecht, want er moet natuurlijk wel een foto bij dit epistel.

En na het weekend weer aan het werk, bij de overheid nota bene. Het zal wel wennen worden. De vaste lezer is al voorbereid, want de frequentie van mijn blogs is sinds een maand of wat aangepast aan het verwachte nieuwe werkritme.

Maar de blogs die dan nog komen zullen wél getuigen van diepere inzichten, wijdsere (wijzere?) blikken en een intrinsieke perceptie van het vigerende meerjarenplannenbeleid!

Iemand zin in een potje scrabble?

Doel

2010-04-02T12:12:00.006+02:00

Toen waren we ook nog in Doel, op de terugweg uit België. Over dit rare dorpje schreef ik vorig jaar al meer. Het is er nog steeds, hoewel nu meer verlaten dan toen. De echte bewoners zijn zo te zien allemaal met de noorderzon vertrokken, en een paar kunstenaars zijn overgebleven. Het stikt er nu van de muurschilderingen (dat klinkt een stuk mooier dan graffiti) en andere kunstuitingen zijn juist weer weg.
Het blijft een inspirerend gebied voor fotografen, en bijgaande werkjes tonen mijn eerste bloemlezing:

Van de ratten besnuffeld?

Writers Block

Zeg 's aaa

Drie foto's op één dag, om de stilte alhier een beetje te verbloemen. De laatste foto is overigens een geintje. Mijn eigen bijdrage aan de kunst in Doel en een knipoog naar al die fotografen die de laatste jaren als ware premiejagers foto's hebben "getrokkken" in dit Vlaamse rariteitenkabinet.

Corvette

2010-03-31T12:15:00.000+02:00

Deze Chevy Corvette (volgens betrouwbare bron is ie ruim ouder dan schrijver dezes) kwam ik tegen op mijn ochtendwandeling dit weekend. Hij staat achter glas en het is een hele toer om er dan een fatsoenlijke foto van te maken. Zeker omdat het regende en de ruit zat onder de druppels. Binnenkort hoop ik bij droog weer een completer beeld te kunnen opnemen. Nu ging het me er vooral om de markante lijnen en kleuren te tonen.

STOP!

2010-03-24T13:09:00.000+01:00

Een oude steenkoolmijn bij Beringen in Belgisch Limburg. Een prachtige foto-locatie, en de hekken staan er niet voor niets. In 1989 werd hier het laatste zwarte goud gedolven, en het is verbijsterend hoe snel de hele handel in die 20 jaar naar de gallemiezen is gegaan. Nu probeert men nog het nodige te redden, maar dat is zinloos.

Dreiging

2010-03-20T23:24:00.000+01:00

De titel van dit bericht is wat dubbelzinnig. Enerzijds zou je de lucht op de foto onder die noemer kunnen plaatsen, anderzijds is het hele bericht een reactie op het (ongetwijfeld loze) dreigement wat ik onder mijn vorige blogje terugvond. Soms heb ik gewoon niks te melden, en ook geen bijzondere foto's die de moeite waard zijn. Deze kwam maar ternauwernood door de keuring, maar vaste bezoekers die weglopen is ook geen alternatief. Misschien de komende week weer wat teksten....

2x LX3

2010-03-13T10:15:00.000+01:00

Rust In Vrede

2010-03-11T11:28:00.002+01:00

De oplettende lezer heeft mijn toespelingen op het verval van religie in onze contreien in deze blogs al vaker voorbij zien komen. Het is dan ook een onderwerp wat me niet loslaat. Een degelijke katholieke opvoeding kon niet verhinderen dat ik al op ernstig jonge leeftijd grote vraagtekens bij het geloof in een opperwezen zette. Ik zal u nu niet lastig vallen met de overwegingen van een 10-jarig menneke en slechts volstaan met de herinnering dat mijn gedachten tijdens het wekelijkse kerkbezoek over hele andere dingen gingen dan waar de herder achter het altaar zijn schaapjes toe meende te moeten manen.
Zo ingewikkeld als de vorige zin klinkt, zo klonken de woorden van geestelijken mij toen ook in de oren. En daar is in al die jaren eigenlijk niets aan veranderd.
En dan slaat de twijfel toe. Want als iemand mij iets niet simpel kan uitleggen geloof ik er niet zo in. En als het onderwerp dan ook nog het geloof zelf betreft komt de waarheidszoeker in mij in opstand.

Ik ben er dan ook al lang klaar mee, met al die religies. Het zijn mooie tijden voor een overtuigd atheïst. Het ene bastion na het andere dogma wordt op de korrel genomen. En het mooiste is dat dat vaak van binnenuit gebeurt. Geen atheïst die er de barricades voor hoeft te beklimmen. Het best zichtbare bewijs van de afkalving is wel te vinden in de politiek. Het CDA, de grootste partij die zijn bestaan ontleent aan religieuze uitgangspunten, is inmiddels gezakt tot 27 zetels in de peilingen. Ik kan me de tijd nog herinneren dat die club makkelijk het dubbele haalde. En toen bevond men zich al op een hellend vlak, want in de godsvruchtige jaren '60 haalden de drie voorgangers (KVP, ARP en CHU) een veel hogere optelsom.
Politiek en religie zijn twee onverenigbare grootheden. Religie is een privézaak en niets meer dan dat. Als de grondwet een artikel zou bevatten waarin het verboden werd om anderen op basis van religie bepaalde overtuigingen op te dringen zouden we van een hoop problemen verlost zijn. CDA, SGP, CU en de PVV zouden meteen opgeheven kunnen worden. Voeg vervolgens de hele linkervleugel bij elkaar en je hebt een 2-partijenstelsel. Nooit meer een coalitie vormen, geen oeverloos gezever in het parlement over niksige onderwerpjes. Alle mierenneukerij wordt binnen de eigen partij besproken en afgewogen, waar alle sub-stromingen hun zegje mogen doen. Beetje links, heel erg links, sociaal links, anarchistsich links, groen links: allemaal prima, maar ik hoef de verschillende standpunten niet te horen. Gewoon lekker binnen die partij over kletsen en mij alleen de uitkomst vertellen. Hetzelfde geldt natuurlijk voor rechts. Ben je meteen van enge extremisten af.

Een mooi actueel voorbeeld van verspilling van tijd en geld door de 2e kamer is het gekrakeel over de Gerda, een glossy tijdschrift van het ministerie van Landbouw. Alle partijen vallen in verkiezingstijd over dit initiatief en doen het af als partij-propaganda. Wat een aperte lulkoek. Het is wel propaganda, maar dan toch echt voor de natuur en de landbouw, en niet voor het CDA.
Oordeel zelf: via deze directe download krijg je het blad als pdf op je computer.

Gaat het toch weer over politiek. En dat terwijl ik me had voorgenomen om al die pedofiele priesters eens stevig op de hak te nemen. En hun bazen niet te vergeten, die jarenlang al die vunzigheden met de mantel der liefde hebben willen bedekken. Nu de miljoenenclaims ze om de oren vliegen moeten ze met de billen bloot. Uitkleden die kerk! Als ze de gebouwen maar even laten staan, want daar zijn we nog lang niet uitgefotografeerd. Eigenbelang? Ja, mag ik ook een keer?!

Berkenhuisje

2010-03-03T21:15:00.000+01:00

Op een steenworp afstand van mijn c@s@ staat een huisje in het park. Nou ja, je moet er wel ver voor kunnen gooien.
Een beetje overdrijven moet kunnen, dat doen onze zelfverklaarde rolmodellen tenslotte ook. Liegen en bedriegen, een ander verketteren en vervolgens weer even vrolijk een coalitie vormen, het is altijd prettig om te zien hoe de mensen aan wie wij een voorbeeld moeten nemen ons op die manier een vrijbrief geven om ook de vreselijkste dingen uit te mogen halen Alleen, u en ik zouden stevig gestraft worden als we dat soort grappen uit zouden halen bij onze medemens. Het is niet eerlijk, maar dat had ik deze week al gezegd, en we vallen hier niet in herhaling.

Teug naar dat huisje. Er is iets bijzonders mee aan de hand. Niet alleen is het een krakkemikkig onderkomen, het staat ook nog eens overeind. Dat zie je niet zo vaak in een stad waar de sloophamer al in aktie komt als er een scheurtje in een zijmuur vermoed wordt. Alles wat ook maar een beetje oud oogt gaat genadeloos tegen de vlakte. Dat begon al in 40-45, toen eerst de Britten en daarna de Duitsers menig bommetje loslieten boven de van Philips-fabrieken vergeven wijken. Sindsdien moet alle toegepaste bouwkunde kraakhelder in het gelid staan. Zo niet dit huisje. Er is zelfs een onderwerpje bij man-bijt-hond aan gewijd.

En nu wordt er dus op verkiezingsdag schaamteloos reclame gemaakt voor lijst 6. Zijn die soms tegen sloopwerk? Ik zou het niet weten. Ik vind Eindhoven al leefbaar genoeg zo.
Maar ik heb vandaag wel gestemd! Lekker tegendraads heb ik gekozen voor de partij die mijn lief bovenaan in de stemwijzer had staan. Zo'n beetje als vroeger, toen de vrouw braaf stemde zoals de heer des huizes. Want die had er verstand van. Maar dan nu andersom. Of het echt verstandig is zal de tijd wel leren.Wie de moeite neemt om zich echt te verdiepen in de gemeentepolitiek verveelt zich suf of heeft er direct belang bij. En geen van beiden is voor mij momenteel van toepassing.

Het huisje heeft overigens een eigen site. Dat is slim, want daar kan geen sloophamer een einde aan maken.

Agge moar leut het

2010-03-01T22:59:00.000+01:00

Muziek maken deed hij niet, maar kletsen des te meer. Vrolijke import-Thorner die ons inwijdde in de diepere geheimen van het regionale carnaval.

Zwarte kat

2010-02-26T12:56:00.006+01:00

Het is niet eerlijk.

Als toerfietser kom je onderweg wel eens wat tegen. Afhankelijk van de tijd van het jaar en van de dag kan dat variëren van dames die je abrupt tegenhouden om de weg te vragen naar Nergenshuizen, tot vliegen die hun frontale aanval altijd zo plannen dat ze al in je strottehoofd zijn verdwenen vóór je daar erg in hebt. Voor beide gevallen is een gevulde bidon overigens de juiste remedie. Nee, niet om mee te gooien, dat laat ik graag aan de experts over. Een paar slokken bevrijden wel van de bittere smaak van insecten en helpen ook de ademhaling te reguleren voor die zo dringend gewenste routebeschrijving.

Al fietsend maak je makkelijk contact. Sinds ik een opvallend exemplaar heb is dat steeds vaker het geval. Zo'n kleurenschema vraagt om reacties en die komen dan ook. Opvallend is dat dames vaak positief reageren terwijl de heren het maar niks vinden. En dat vind ik helemaal niet erg. Het leukst is om tijdens een rustpauze een bankje naast een druk wandelpad op te zoeken. Ik stel mijn fiets dan het liefst zo pontificaal mogelijk op.

Vervelender vind ik het om honden tegen te komen onderweg. Ik heb het niet op honden, toen ik klein was liep ik het liefst drie straten om als ik er een van het type Duitse herder tegenkwam. Het lijkt wel alsof dat rot-ras toen een rage was, want tegenwoordig kom ik ze zelden meer tegen.
Niets is lastiger dan wanneer je in trance de kilometers wegtrappend ineens een blaffend hondebeest aan je achterwiel hebt. In Spanje had ik het eens in een beklimming. Al flink uitgewoond ging ik een bocht om en zag aan de rand van de weg een boerderij. Dat had me moeten waarschuwen, maar ik was al te ver heen. Totdat ik me rot schrok van een overijverige erfbewaker die trek had in een hapje kuit. Ik heb ervan geleerd: je kunt nog zo moe zijn en de weg nog zo stijl, maar er kan altijd nog een tandje bij.

Een van mijn vaste routes hier in de buurt heb ik zelfs tot "no-go area" verklaard. Ergens op dat traject woont namelijk een hondenpaar dat me de laatste keren al op stond te wachten. Bij het ontwaren van mijn imposante gestalte (of zou het de fiets zijn?) konden ze hun verveling niet meer de baas en renden me alvast tegemoet. Dat is het ergste, twee van die rotjoekels die op je af komen speren. Want niet alleen moet je alvast snelheid maken, als het moment suprème daar is moet je ze ook nog eens ontwijken. Een hond heeft de vervelende eigenschap dat hij heel snel kan omdraaien, en dat doen ze altijd net bij mijn voorwiel. Je weet alleen nooit welke kant ze op draaien.
Dan begint de achtervolging en het enige plezier dat ik daaraan beleef is dat ik het er telkens zonder scheuren of wonden vanaf breng. Zo'n sprint zou in ieder ander geval tot een gevoel van euforie leiden, maar het is toch een beetje lullig om in extase te raken van een overwinning op een paar honden.
Dus kom ik daar niet meer. Ik gun ze het plezier niet en verkneukel mezelf bij de gedachte dat het stel vandalen nu al maanden in weer en wind op de uitkijk staat.

Al die dingen overkomen iedere toerfietser met grote regelmaat. Maar nooit zal dat in het nieuws komen. En dat is niet eerlijk. Want als de grootste bedrieger op twee wielen zoiets meemaakt schijnt het ineens wereldnieuws te zijn.

Gelukkig publiceer ik mijn eigen nieuws op deze blog. En voor zwarte katten ben ik niet bang. Wat een watje.

Zwabbervoet

2010-02-24T00:57:00.005+01:00

Het land is in shocktoestand. De val van onze regering en het onzalige gekluns dat daaraan vooraf ging is in één klap vergeten. Al die opgeblazen humbug over de veiligheid op straat is overbodig geworden, want het hele volk zit uitgeteld voor de kijkbuis.
Het is stil in Nederland, want door de dwaze aktie van slechts één persoon hebben we een nooit verwacht verlies geleden. De natie is in diepe rouw, want Sven is zijn tweede goud kwijt. En dat kwam niet door eigen falen maar door een bemoeizuchtige coach. Een verkeerde wissel. Hoe is het toch mogelijk?

Nou, dat zal ik u eens haarfijn uitleggen. Die coach heet namelijk Gerard Kemkers en die ken ik een beetje. Nee, niet persoonlijk, hoewel het na jaren investeren in zitvlees om de afloop van die ellenlange allround toernooien mee te maken wel zo voelt. Vooral de 10 kilometer is een beproeving die de vergelijking met de zwaarste Oosterse meditatietechnieken glansrijk doorstaat.

Goed, die Kemkers dus. Dat was vroeger een verdienstelijke schaatser, die aardig wat medaljes bij elkaar gesprokkeld heeft. Hij was alleen nooit de beste. Altijd in de schaduw van Hein Vergeer en Leo Visser, ik geef het je te doen. Toen hij eindelijk zo hard had getraind (en zijn maatjes inmiddels iets nuttigs deden) dat de voorgrond niet meer aan hem voorbij kon gaan maakte hij een vrij abrupt einde aan zijn carriere. De reden? Een zwabbervoet. Wasdà, hoor ik u vragen?
Het komt erop neer dat hij een van zijn voeten niet meer recht op het ijs kon zetten. En dat is toch niet onbelangrijk als je als schaatser mee wilt tellen. Ik zie hem nog voor de camera staan om ons, het met successen verwende kijkvolk, te vertellen dat hij zo echt niet meer hard kon. De tranen stonden in zijn ogen, zijn stem brak en ik lag dubbel van het lachen op de bank.

Dat zielige hield hij nog een tijdje, ook nadat hij zijn tweede roeping als trainer/coach had gevonden. Eerst ging hij naar Amerika, in een tijd dat daar niet meer dan drie-en-een-halve serieuze hardschaatser te vinden was. Nadat hij terug kwam naar het vaderland om een serieuze commerciële ploeg te leiden kwam het schaatsen daar pas tot ontwikkeling. Weer een beetje zielig dus. Maar niet getreurd, want die nieuwe ploeg werd mooi wel de beste van allemaal. Grossierde in medaljes en hij was de gevierde held. Eindelijk succes! Eindelijk erkenning!
Wat me wel altijd opviel was zijn manier van coachen. Enorm fanatiek en betrokken, en de laatste jaren maakte hij er een gewoonte van om een eigen plekje aan de zijlijn te claimen. Waar elke coach ongeveer in het midden op de kruising staat te oreren naar een sporter die daar op dat moment geen boodschap aan heeft deed hij dat helemaal aan het einde, net vóór de bocht. En, in tegenstelling tot wat de grote Sven nu zelf beweert, hij was zó betrokken dat hij vaak met woord en gebaar aangaf welke baan zijn pupil moest nemen. Een typisch geval van te fanatiek. Hij zou zó graag nog zelf schaatsen, zo graag in de schoenen van zijn rijders willen staan dat hij zijn plek vergat.

En op deze onzalige avond ging het mis. Zou die man nou echt denken dat Sven zijn hanepoot met goedbedoelde adviezen en non-informatie kan lezen? Of dat zo'n schaatser naast zijn eigen rondetijd ook nog die van zijn concurrent kan onthouden?
Deze keer lette hij niet op in zijn drang om het voor zijn topper zo goed mogelijk te doen. Hij schreef en rekende en wees voor één keer met zijn vingers naar de verkeerde kant. Weg gouden medalje, weg onsterfelijke roem voor Sven. Over vier jaar weer een kans. En die mooie Naomi maar wachten zeker. Ik denk het niet, die meid wil ook wel eens een vent die gezellig thuis op de bank komt zitten.

We zijn meteen 2 plaatsen gezakt op de ranglijst van gewonnen medaljes, van 8 naar 10. Eigen schuld, dikke bult. Hadden we maar nooit een gefrustreerde ex-schaatser met een zwabbervoet moeten aanstellen als coach van onze hoop in barre dagen.

De foto is er eentje uit Thorn, Mijn stoere kleine Ninja heeft gelukkig geen last van een zwabbervoet. Dat is een geboren winnaar. En anders zal ik daar hoogstpersoonlijk voor zorgen. Ik heb dan wel niks gewonnen in mijn tijd, maar ik had ook geen laf excuus. Ik zat gewoon op de bank, naar het schaatsen te kijken.

Alsof dat geen topsport is.

Hoogmoed

2010-02-20T16:42:00.001+01:00

Hoe kan een blog op de dag dat onze regering omgekieperd is beter heten? JPB heeft alweer zijn 4e kabinet voortijdig moeten ontbinden, en de gang naar Hare Majesteit zal hem nu toch wel extra zwaar vallen. Alles went, maar zoiets?
Ik zal vandaag niet ingaan op de achtergronden van de Val der Vallen, noch mijn eigen lichtje daarop laten schijnen. Teveel partijpolitiek, te dicht op de verkiezingen en bovendien heb ik er nauwelijks iets origineels over te melden.
Wat ik er wel over kwijt wil is dat kabinetten die de eindstreep niet halen helemaal niet zo uizonderlijk zijn. Van de 26 na-oorlogse regeringen hebben er maar 6 de finish bereikt. De laatste keer was Kok I, en Lubbers heeft er zelfs 2 op zijn naam staan. Sinds 1971 zijn dat ook meteen de enige 3 finishers.
En in de huidige staat van versnippering moeten we er maar aan wennen dat regeren steeds moeilijker zal worden. Een coalitie met 4 of 5 partijen lijkt gezien de prognoses voor de hand te liggen. En dat soort gedrochten is geen lang leven beschoren. We gaan hem nog missen, die kloon van Harry Potter. En ik wed dat hij nu nog meer baalt dat dat baantje in Europa aan zijn neus voorbij is gegaan.

De Carnavalsfoto uit Thorn past er wel bij. Enerzijds de joligheid van de oppositie, en aan de andere kant de machteloze treurigheid. Als dat kleine zwartkijkertje nou nog wat bleekmiddel in zijn pruik had gedaan was het plaatje áf geweest.

Vergeetachtig

2010-02-16T10:24:00.001+01:00

Een kort bericht om mijn volgers ervan te overtuigen dat we nog bestaan. Mijn computertijd wordt vooral in beslag genomen door de (eerder gememoreerde) bouwwerkzaamheden. maar ik heb goed nieuws want het schiet al aardig op.
En er zitten nieuwe foto's in de pijplijn. Gisteren waren we weer in Thorn tijdens de carnavalsoptocht en de resultaten daarvan hoop ik later hier te kunnen tonen.
Op veler verzoek heb ik het gewichtsgrafiekje weer bijgewerkt, want sommige volgers blijken zeer geboeid door dit fenomeen. Trek je eigen conclusies, over de waarden bedoel ik dus.

Als laatste zij vermeld dat er tijdens al het web-knutselwerk een tweetal verjaardagen zijn vergleden. Mijn blog vierde zijn eerste mijlpaal op 11 februari, want op die dag begon ik vorig jaar met mijn verslag van onze Lanzarote-reis die de inspiratie bleek te zijn voor structureel geblog. En gisteren was ik zelf aan de beurt, hetgeen niet onopgemerkt voorbij is gegaan. Zelfs de dweilmachines in Vancouver bleven er bij stilstaan.

Jojo-effect

2010-02-10T08:17:00.000+01:00

Vandaag bleek op de weegschaal hoe onvoorspelbaar dat kreng is. Zo had ik gisteren mijn buikje lekker rond gegeten ter ere van mijn moeders verjaardag (gefeliciteerd Theresia!), en ging ik daardoor wat angstig naar de badkamer in afwachting van het onvermijdelijke vonnis. In de opmaat naar het eetfestijn had het apparaat me gisteren verteld dat ik bijna terug was op mijn startgewicht. De schrik zat er dermate in dat ik vergeten ben om die waarde gisteren te publiceren. Ik vreesde dus het ergste met de gedachte aan drank en spijs nog in het korte termijn geheugen. Nu blijkt dat het zo niet werkt. Ik blijk flink afgevallen, en ben weer terug op het peil van een week eerder. Dat geeft de afvaller weer moed, en het digitale weegapparaat liegt nooit. Het wordt wel een dure afvalrace, want nou moeten we blijkbaar elke avond naar dat restaurant.

Of zou het toch iets te maken hebben met de hongerstaking die de voorbereiding van het etentje beheerste?

Domeinstress

2010-02-08T17:17:00.005+01:00

Het leven van tegenwoordig is geen makkie. Op de een of andere manier lijkt het alsof het vroeger allemaal beter was. Overal zie ik signalen die daarop duiden. Je kunt geen tv-kanaal meer kiezen zonder in de een of andere docu te belanden die het bestaan in vroeger tijden behandelt. En telkens klinkt daar diezelfde boodschap in door: Toen was het leven nog eens simpel. Geen gestress, gewoon hard werken en blij zijn als je te eten had. Dat zijn nog eens makkelijke zorgen, ze staan in geen verhouding tot de dilemma's van vandaag: Moet ik geld geven aan Haïti of zoeken ze het daar zelf maar uit? Waarom heeft niemand het bij Haïti over het kapitalistische buurland, nota bene op hetzelfde eiland? Waarom doen die lui niks, behalve dan arme Haitïanen aan de grens tegenhouden?
Die kernbommen van Iran, is dat nou slecht of juist goed voor de stabiliteit in de regio? Is Obama met zijn mooie praatjes een gebakken luchtballon of moet hij gewoon meer tijd krijgen? Op welke bank kan ik mijn spaarcentjes nog parkeren zodat ze er over 5 jaar nog staan? Rente? Wat is dat?

Allemaal zorgen die je vroeger niet had. De rente was hoog, je spaargeld nihil. Alle ellende in de wereld had je alleen van horen zeggen of uit de krant. Voor zover die al wist wat er aan de hand was. Overstromingen, aardbevingen en ander onheil bestond niet. Je hoorde er pas maanden later over, en dan was het leed allang geleden. En wie geen geld heeft kan het ook niet overmaken op Giro 555. Lekker makkelijk.

Deze lange inleiding is er alleen maar om u duidelijk te maken waarom ik de laatste week niets heb gepost. Die week is namelijk opgegaan aan moderne zorgen en gestress. Ik heb het onzalige plan opgevat om een eigen fotoclub-website te gaan bouwen en de eerste poging heeft een valse start tot gevolg gehad. De details zal ik u besparen, dus hier geen verhandelingen over liegende helpdesken, software met steile leercurven en onbetrouwbare providers. Maar het heeft me wel erg veel tijd gekost. En voor mijn afvalrace was het ook niet bepaald gunstig, zie de grafiek ter rechterzijde. Vergeet vooral de tip eronder niet!
Gelukkig wordt je van al dat gehannes wel wijzer, en inmiddels heb ik dus een beter alternatief gevonden. En daar gaat de komende weken mijn tijd dus in zitten.
Ik ga mijn best doen om hier met enige regelmaat een foto neer te zetten, maar de leesbeluste volgers komen waarschijnlijk even niet aan hun trekken. Die schade halen we later wel in. En wie weet post ik hier toch nog wat ervaringen met dat nieuwe alternatief. Ik zal de technische prietpraat dan in ieder geval in een leesbaar jasje stoppen.

Voor die enkeling onder mijn lezers die ook op zoek is naar goedkope ruimte op het web heb ik alvast een negatief reisadvies: Ga niet naar One.com !

Heavyweight Champ

2010-02-02T12:55:00.004+01:00

Van een schokkende ervaring kun je pas spreken als er iets onverwachts gebeurt. En onverwacht was de gebeurtenis die mij vorige week overkwam bepaald niet. En het overkwam me bij nader inzien ook niet, ik riep het gewoon over mezelf af. Ik schrok er niet eens van want het zat er al lang aan te komen. Niet gewenst maar toch gekomen.

Waar ik het over heb? Ik ga maar eens een zeer persoonlijk "stukje" leed met u delen, beste lezer, en het is een gewichtig onderwerpje. Jaren lang, toen de groei er nog volop in zat, was ik broodmage en zou een goed figuur geslagen hebben als marathonloper. Niet alleen vanwege de uitgekiende voeding die je als kamerbewoner tot je neemt, maar ook gezegend met een genetisch bepaalde snelle stofwisseling, danste ik lichtvoetig door het leven. Toen de BMI nog niet bestond brak ik al laagte-records, want met mijn lengte is namelijk niets mis. Achteraf gezien had ik toen mijn toekomst moeten zoeken in de wielrennerij, want met een dergelijke bouw ben je gemaakt om de hoogste bergen over te vliegen. Maar dat kwam er niet van en mijn bankbalans lijdt er nog dagelijks onder. Een andere balans, die van de weegschaal, begon in de loop der jaren echter ook te kraken. Haast onmerkbaar veranderde mijn fysiek en dat bleef niet onopgemerkt. In eerste instantie leidde het tot complimentjes, want mensen kijken nu eenmaal liever naar een goed gevulde jonge god dan naar een gratenpakhuis. Geef ze maar eens ongelijk. Gestimuleerd door de goedbedoelde opmerkingen gooide ik er nog een schepje bovenop: de Bourgondische kant van het leven werd uitgebreid verkend. En ik moet zeggen: met veel plezier en toewijding.
Aan sommige ongemakken merkte ik wel dat er iets veranderde, maar zolang de confectionneur in de rekken nog over grotere maten beschikt leek er weinig aan de hand: Van broekmaat 50 naar 56 lijkt een enorme stap, maar als je daar ruim 20 jaar over doet valt het niet eens zo op.
Lastiger is het als je je eigen schoenen niet meer kunt strikken, of als je kinderen op zaterdagochtend als nieuwste tijdverdrijf het springen op papa's dikke buik hebben verzonnen. Maar voor alles is een oplossing, want de commercie heeft de instapper en Nintendo niet voor niets tot ons gebracht.
En zo dijde ik maar uit, me bij elke psychologische grens voornemend er nu toch eindelijk iets aan te moeten doen. Soms kwam het daar ook van, ik herinner me de methode van ene Montignac in het bijzonder. Toen bleek dat je van die engerd geen boterhammen met kaas meer mocht eten was de lol er snel vanaf. Het grootste voordeel van dat dieet heb ik wel in mijn voedingspatroon opgenomen: als goede Fransoos was hij namelijk helemaal vóór het nuttigen van enkele goede glazen wijn tijdens de maaltijd. Zo zit er in elk dieet wel iets goeds, maar het verzamelen van "best practices" schijnt in die sector helemaal niet goed te werken.

Maar nu is er dus een grens overschreden. Welke? Dat doet er niet toe. Nee, echt niet. Het is geen mooi rond getal, zoveel kan ik wel verklappen. Daar ben ik jaren geleden al onopgemerkt voorbij gegaan.
Vorige week begon daarom mijn persoonlijke afvalrace, en na een redelijk sucesvolle eerste week durf ik die met u te delen. Vandaar dat ik vanaf nu vrijwel dagelijks mijn vorderingen wereldkundig maak, middels een grafiekje in de rechterkolom. Het is groot genoeg om de lijn te volgen, en klein genoeg om bepaalde details te verbergen. Er moet tenslotte nog wat te raden overblijven in het openbare leven van de blogger.

Gorran Haven, Cornwall

2010-02-01T14:54:00.001+01:00

Terwijl de sneeuw rond ons stulpje fladdert brengt de zoektocht naar passende wandversiering ons terug naar Cornwall. Daar was het ook niet altijd lekker weer, maar toch veel plezanter dan al die sneeuwval.

Cartoontussendoortje

2010-01-30T14:09:00.000+01:00

Gisteren in de Volkskrant gevonden, de befaamde strip over Sigmund:

Ik kon het niet laten om deze even te tonen, speciaal voor al mijn vrouwelijke volgers.

Copyright berust natuurlijk bij de maker.

De man van la Mancha

2010-01-28T23:46:00.000+01:00

Het is commissietijd in Den Haag. Voor elk miezerig dispuutje in de landelijke politiek gooit onze daadkrachtige regering er een nieuwe adviescommissie tegenaan. De conclusies van Davids (die van Irak, zie verderop in deze blog) zijn nog niet opgeschreven of daar is al weer Goudswaard die zijn belangwekkende verhaal aan de verzamelde persgieren kwijt moet. En dan moet de Wit nog komen, die zit nog middenin de verhoren die op zich alweer genoeg bladvulling opleveren.
Kunt u het nog volgen? Davids ging dus over het omstreden besluit om de oorlog met Irak te steunen. De Wit bekreunt zich over de rol van de bobo's inzake de bankencrisis, en Goudswaard heeft zijn niet geringe licht laten schijnen over de deplorabele staat van onze oudedagsvoorziening.
De kranten stonden er vandaag bol van. Ik vat de belangrijkste conclusies even op mijn eigen wijze voor u samen:

1. Andere landen hebben een veel mindere regeling voor pensioenen dan wij: we kunnen dus best wat inleveren;
2. Dat moet ook, want door de beurscrisis zijn de pensioenfondsen verarmd en kunnen ze ons alleen hetzelfde betalen als de premies drastisch verhoogd worden;
3. En dat is weer heel slecht voor de economie, want we kopen dan minder iPads (Weet u het nog? Ik had voor de verandering een keer gelijk!);
4. Daarom moet de pensioenwetgeving op de schop: We moeten langer doorwerken of genoegen nemen met minder pensioen. En daar moet de overheid zich nu even sterk voor gaan maken.

Die meneer Goudswaard is zijn gewicht dus in goud waard. Voor de pensioenfondsen dan. Want die lachen zich met dit soort lulkoek een bult in hun broek. Al die jaren van financieel wanbeleid worden met één rapportje onder het tapijt weggemoffeld, de hebzuchtige managers blijven onbesproken en u en ik betalen de rekening. Mooi is dat. Ga ik te snel? Laat me het dan even uitleggen, de waarheid is zoals altijd weer eens heel eenvoudig:

Pensioenfondsen beheren uw geld en sluiten daartoe een contract met u af. Dat heet een pensioenverzekering. In dat contract staat waar u aan moet voldoen (op tijd uw premie betalen) en waar het fonds aan moet voldoen. In de praktijk komt dat laatste erop neer dat u na het bereiken van een bepaalde leeftijd een gegarandeerde maandelijkse uitkering krijgt. En dat dan elke maand weer, totdat het niet meer nodig is. Amen en RIP.
Die uitkering is gemiddeld veel hoger dan de ingelegde premie, en dat kan omdat het fonds al dat geld voor u investeert. In aandelen, gebouwen, goud of wat men maar wil. Hoewel steeds meer fondsen hun deelnemers zelf laten meebeslissen over de bestemming van die beleggingen blijft het principe eenvoudig: U betaalt premie, en het pensioenfonds zorgt voor het rendement. Is het rendement hoger dan wordt het fonds rijker, is het rendement lager... ja dat dacht u.
De laatste 15 jaar hebben die fondsen veel te veel geld in aandelen belegd, gelokt als ze werden door stijgende koersen. Als er al eens een zeepbel uit elkaar spatte (zoals de internetbedrijven in 2001 ondervonden) dan werd dat al snel gecompenseerd door nieuwe zeepbellen die van een afstand bedriegelijk veel leken op echte "cashcows". Ga er maar vanuit dat de bonuscultuur ook hier debet aan is.
Hoe dan ook, dit zou uw probleem niet moeten zijn. Toen het crescendo ging met de koersen gingen heeft u toch ook niet te horen gekregen dat u 5 jaar eerder met pensioen zou kunnen? Maar het wordt dus wel uw probleem.
Let maar op: Onze Nationale Moraalridder Donner Quichote zal dat varkentje wel eens even wassen. In de rug gesteund door zijn trouwe vazal JP Panza, die een leugentje om bestwil niet schuwt, gaat hij de windmolens in vol ornaat te lijf. Voor de duidelijkheid: die windmolens, dat zijn wij.

En wij gaan die ongelijke strijd dit keer verliezen, de harde werkelijkheid is tenslotte geen mooi verhaal in boekvorm. Want dit is koren op de molen (excusez de vreselijke woordspeling) van onze regenten. Die wilden toch al dat we langer bleven werken. Nu stellen ze de pensioenwetgeving lekker gelijk aan de AOW-termijnen en hebben ze mooi ogende schijnargumenten in handen die het beleid over en weer versterken.

Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat er een onderzoekscommissie wordt ingesteld die het beleid van het huidige kabinet gaat onderzoeken. Ik meld me hierbij vast aan als getuige.

Naar de Bieb

2010-01-28T22:33:00.000+01:00

Vandaag naar de bieb geweest, voor de broodnodige intellectuele verdieping. De entree is niet van hoog niveau, zoals ook dit stel bemerkt, manoeuvrerend tussen de vogelenpoep.

You've got meel

2010-01-27T14:15:00.002+01:00

Als de lezer het gevoel krijgt dat het hier steeds meer op een foto-album gaat lijken dan klopt dat. Ik heb momenteel weinig inspiratie voor de andere kant van de blog-medaille, maar de liefhebbers van een prikkelend stukje proza komen binnenkort wel weer aan de beurt. Daar komt bij dat ik sinds deze week officieel tijd zat heb en ik mezelf heb voorgenomen u derhalve een kijkje te geven in de alledaagse beslommeringen van de moderne werkloze.
Deze foto is van gisteren, mijn broodnodige bezoek aan de watermolen. Het meel was namelijk op en er gaat niets boven een zelfgebakken brood.

Stille Haven

2010-01-26T00:14:00.000+01:00

Boulogne, Pasen 2009. Niks mooier dan op 1e paasdag zoeken naar het fotografische equivalent van eieren op een uitgestorven terrein. Hier wordt door de week gewoon gewerkt, dat moge duidelijk zijn.

De Pont

2010-01-24T23:57:00.000+01:00

Wissant

2010-01-23T18:30:00.000+01:00

U vraagt, wij draaien: een foto waarbij de lezer zijn eigen verhaal kan maken. Kan ik tenminste rustig uit eten.

Filmpje

2010-01-20T16:31:00.006+01:00

Sinds mijn thuiswerkplek al weer enkele weken geleden voorzien is van een fraaie Apple iMac ben ik in een ander universum terechtgekomen. Want hoewel een Mac er gewoon is om gebruikt te worden is het voor mij ondenkbaar om het daarbij te laten. Dus is mijn nieuwe browser (voor de geïnteresseerden: ik ben van Chrome overgestapt op Firefox) inmiddels voorzien van een uitdijend kopje vol Mac-bookmarks. En ik bezoek die sites ook regelmatig. In eerste instantie was het om hulp te vinden bij het oplossen van enkele problemen, want denk vooral niet dat een Mac een wonderdoos is; maar als het draait dan blijft het ook draaien. Inmiddels is het zover en beperkt mijn bezoek zich tot het vergaren van nieuwtjes. Die sites tonen bij voorbeeld beelden van de nieuwste, nog aan te kondigen noviteit van Apple: een Tablet computer.
Op zich is dat geen nieuws, want tablets zijn er al lang. Maar als Apple ermee komt kun je ervan uitgaan dat het een fraai en innovatief product is. Bedenk maar eens hoe populair de iPhone in korte tijd is geworden, en hoeveel GSM-fabrikanten het ding zijn gaan namaken. En dat terwijl mobiele telefoons toch echt al jaren bestaan en inmiddels een volwassen markt vormen.
Die Tablet is eigenlijk een groot uitgevallen iPhone. Je kunt het scherm makkelijk met je vingers bedienen, en iedereen die wel eens een iPhone heeft vastgehouden weet dat dat heel snel went. Apple bouwt dan ook nog een soort verslavingsfactor in: je kunt al snel niet meer zonder.
Nu is er op die sites volop geroezemoes over hoe het ding eruit gaat zien, maar misschien nog wel meer over de naam.
Wat de eerste letter wordt is een inkoppertje, maar dan? Eerst werd aangenomen dat het iSlate zou worden, inmiddels menen de volgers dat het de iPad wordt. Niet te verwarren met de iPod, dat muziekdoosje. En toen stuitte ik op het volgende filmpje op Youtube, dat overigens al drie jaar oud is:

Weer eens wat anders: een filmpje direct op deze blog.

TIP: Westerse bemoeizucht in Afghanistan

2010-01-18T13:16:00.003+01:00

Even tussendoor een tip voor iedereen die wel eens nadenkt over het lot van Afghanistan en onze aanwezigheid aldaar. Vanavond besteedt het TV-programma Tegenlicht aandacht aan het onderwerp middels de documentaire "Exit Afghanistan". In die docu wordt het onderwerp benaderd vanuit de Afghanen zelf. En die houden er een verrassende mening op na. Kijken dus: Maandag 18 januari op Nederland 1 van 20:55u tot 21:50u. En geëngageerd als hij is heeft vriend Perjovschi er natuurlijk weer een passende cartoon bij.

De bezem van Balkenende

2010-01-12T13:54:00.004+01:00

Onze premier staat onder zijn kritici, en dat is in de praktijk dus het gehele volk, bekend als uiterst saai en degelijk. Met alle persiflages en spotterij wordt wel eens vergeten dat die eigenschappen onontbeerlijk zijn voor die functie. Al zijn voorgangers die ik me kan herinneren voldeden aan dezelfde normen. De enige kans om eens stevig met die traditie te breken is verknoeid door een fanatieke veganist met de naam Folkert.
Want wat was het mooi geweest: Die kale charismatische Relnicht met een Daimler en twee fifi's in het torentje op het binnenhof! Bij de achterdeur een niet aflatende stoet van Mediterraan ogende knaapjes, hoogstpersoonlijk geselecteerd door de trouwe chauffeur van zijne Excellentie. Hoezo straatterreur van kut-Marrokanen? Dat lost onze Premier hoogstpersoonlijk op.
Voor de gezondheidszorg en het onderwijs had Hij de aanpak al klaar liggen. En Iemand die de OV-jaarkaart tot een succes heeft gemaakt kun je gerust loslaten op die simpele dossiertjes. Het land zou onder Premier Pim nooit in een crisis zijn geraakt, want dat had Zijn minister van Financiën al lang van tevoren zien aankomen. Niet alleen via de achterdeur van het torentje, maar ook in in de Trèvezaal slaagde Hij er namelijk in om altijd de juiste mensen om zich heen te verzamelen.

En we hadden de krijgsmacht kunnen halveren. Om de simpele reden dat Hij Amerika niet in kwam. Bush jr. had natuurlijk geweigerd Hem te ontvangen, bang als hij was om door een handdruk van die doodzondige Europeaan besmet te raken met een eng virus. Onze Premier had er op die manier voor gezorgd dat er een einde kwam aan het bondgenootschap met de VS, en ons behoed voor al die privé oorlogjes die junior begon om de afgang van zijn ouwe heer te wreken.

Het had ons in ieder geval een dik rapport van een dito onderzoekscommissie bespaard. Dat rapport beheerst vandaag het nieuws, en het bevat niet eens opzienbarende feiten. Ik vat het even voor u samen: Het kabinet heeft vroegtijdig een standpunt gekozen ten faveure van de grote bondgenoot, heeft feiten die tegen dat standpunt spraken stelselmatig naast zich neer gelegd, en heeft de kamer onjuist en onvolledig geïnformeerd. Met enig cynisme zou je kunnen zeggen dat er dus niets aan de hand is: Business as usual.

Maar ik vrees dat Balkenende hier niet mee weg komt. De oppositie staat startklaar en wordt steeds sterker. Alles zal afhangen van de huidige coalitiepartner, de PvdA. De partij die ten tijde van het Irak-besluit tot de luide oppositie behoorde. En diezelfde PvdA die inmiddels zover is weggezakt in de peilingen dat een succes hard nodig is. Het is een duivels dilemma voor hoofdboekhouder Bos: Aan de creditkant je principes, aan de debetkant het weglopen voor de crisis. Hoe zal de kiezer dat waarderen als de balans opgemaakt moet worden?

Balkenende's bezem begint inmiddels ernstig te slijten. Hij slaagde er niet in de roep om een Irak-onderzoek onder het tapijt te vegen en nu lukt het ook al niet om zijn eigen stoepje schoon te vegen. Wie die foto eens goed bekijkt ziet overigens dat dit een spreekwoordelijke sneeuwjacht in een glas water is: het paadje naar de deur is goed begaanbaar. De sneeuwpop is trouwens een plaatje. Ik mis alleen die bezem in zijn hand. Maar die heeft de heer des huizes de komende tijd nog hard nodig.

De overeenkomst tussen de sneeuwman en Balkenende? Als de dooi inzet zijn ze allebei weg.

Vandaag maar weer eens een plaatje uit mijn verzameling van vriend Perjovschi, die gekke Roemeen die zijn cartoons in het van Abbe regelmatig actualiseert. Als deze klopt gaat mevrouw Balkenende gelukkige tijden tegemoet.

Pleurop

2010-01-11T21:34:00.000+01:00

Vandaag geen inspiratie voor een verhaal, maar wel een foto. En die moet dan maar zijn eigen verhaal vertellen.

De kunstenaar in het van Abbe

2010-01-10T00:24:00.000+01:00

Een wand met allerlei kunstuitingen en de bijgewerkte cartoons van mijn vriend Dan Perjovschi vormden voor de jongens een bron van inspiratie. Het museum verstrekt daarom materialen om je eigen schilderij te maken. En dat wordt gretig gebruikt. Het gaat daarbij niet eens zozeer om de in het vooruitzicht gestelde beloning. De drang om iets te scheppen is op zichzelf al voldoende om aan de slag te gaan (en de meeste bezoekers zijn daar inmiddels aan gewend).
Wat zou het leven mooi zijn als het kunstenaarschap altijd zo eenvoudig was...

In het museum

2010-01-07T23:08:00.000+01:00

Fotografie is populair. Sinds de opkomst van digitalisering lijkt het wel alsof iedereen pogingen doet om serieuze foto's te maken. Dat is een gevolg van al die laagdrempeligheid, en sommige hardcore fotografen uit het dino-tijdperk hebben er grote moeite mee. Die vluchten in barietpapiertjes en crossprocessing met het C-41 procedé, al was het maar om te laten zien dat ze er echt meer verstand van hebben dan de moderne megapixelknippers. Hoewel ik lang geleden ook wel eens een donkere kamer van binnen heb gezien doe ik niet mee aan dat soort elitair gezever.
Maar soms heb ik ook wel wat moeite met al dat gefotografeer. En het valt me op dat sommige locaties wel bijzonder populair zijn. Musea, en dan vooral de tempels die moderne kunst als thema hebben, behoren tot die favoriete plekken. Terwijl die gebouwen vaak al fotogeniek genoeg zijn gaan veel fotografen voor de makkelijke weg en kieken zij de tentoongestelde kunstwerken. Gewoon een schilderij aan de muur, of een beeld in de ruimte. En hoewel ik de neiging om iets moois vast te leggen wel begrijp heb ik er moeite mee als zo'n foto getoond wordt als een eigen prestatie. Soms vind zo'n fotograaf zelfs dat er sprake is van een nieuw kunstwerk. Koketteren met andermans werk vind ik dat. Je zou het ook als jatten kunnen betitelen. Daar zijn (en worden) op foto-websites met enige regelmaat flinke discussies over gevoerd, en dit is niet de plaats om dat nog eens dunnetjes over te doen.

Laat ik het erop houden dat ik in een museum altijd probeer te zoeken naar een originele invalshoek. Dat lukt niet altijd, maar door kritisch te blijven hoop ik dat de mislukte pogingen u bespaard blijven. Hierbij een poging die ik wel apart vind: het is een foto van een spiegelend object in een muur in het van Abbe.

Uw gastheer zelf staat er op, en door de vreemde vorm van de spiegel ook nog een tweede keer in detail.
Voor alle duidelijkheid: ik vind dit geen kunst, maar dat vind ik sowieso niet snel van mijn foto's.

Bedankt voor de vele positieve reacties op mijn vorige blog en de enquete! Ik heb er veel van geleerd, en ga vrolijk verder op de ingeslagen weg. Leuk ook om op deze manier een vaste bezoekster uit de anonimiteit te zien treden. Goed voorbeeld doet goed volgen en waar één schaap over de dam is......

Waarheen, waarvoor?

2010-01-05T20:54:00.003+01:00

Niet schrikken, beste lezer. Dit wordt geen ode aan Mie Ketelkamp en ook niet aan de onbetwiste nummero uno van de begrafenis-Top-10. Zelfs een link naar deze tranentrekker van formaat op youtube zit er niet in.

De vraag in de titel is toepasselijk omdat ik mij in deze dagen weer eens afvraag hoe het met deze blog verder moet. Ik besta nu praktisch gezien bijna een jaar en hebafgezien van wat accentwijzigingen altijd hetzelfde nagestreefd: Prikkelende stukjes gecombineerd met aardige fotografie. Soms is de tekst leidend, en soms de foto. Ik heb het niet nagerekend, maar ik denk dat die verhouding ongeveer 50/50 is. Wat niets zegt over de hoeveelheid tijd die erin gestoken wordt, want het maken van een (in mijn ogen) interessante column is veel arbeidsintensiever dan het plaatsen van een mooie foto.

En omdat het aantal inhoudelijke reacties van mijn lezers de laatste tijd nogal afneemt slaat de twijfel dan weer toe: Moet ik wel doorgaan met die columns? Zit men wel op mijn mening te wachten?
Deels ben ik overigens zelf debet aan de terugloop in reacties, want in mijn streven om het mijn lezers makkelijk te maken heb ik de mogelijkheid voor een "snelle reactie" toegevoegd en die geeft me eigenlijk te weinig feedback.

Daarom gooi ik er maar weer een beproefd middel tegenaan, en dus vindt u de komende week een of meer enquete-vragen aan de rechterkant van de blog. Met natuurlijk de dringende vraag om uw mening middels een simpele muisklik bij mij achter te laten.

En om te laten zien dat al mijn gepeins niet heeft geleid tot depressies of andere psychische toestanden gooi ik er nog maar een kleurrijk plaatje tegenaan. Eentje uit het inmiddels bekende Van Abbe, waar we jongstleden zondag weer eens een bliksembezoek aan brachten.

Het kunstwerk op de foto is trouwens niet het jongetje (hoewel hij er wel aanleg voor heeft) maar het behang en de vloerbedekking. Het is maar dat u het weet.

Hufter van het Jaar

2010-01-02T14:19:00.007+01:00

Onder deze welluidende titel rond ik mijn zeer korte serie met bespiegelingen op het jaar 2009 af. De cabaretiers die op oudejaarsavond optraden hebben namelijk één ding pijnlijk duidelijk gemaakt: Terugkijken kan stomvervelend zijn.
Dat heeft overigens niet zoveel met de inhoud van het jaar te maken, maar veel meer met de kwaliteiten van beide heren. Jan Jaap en Guido werden een dag later nog maar eens met hun neus op de feiten gedrukt door de onvolprezen meester van het genre. Wie de kans heeft gemist om dé televisie-uitzending van 2010 (nu al, en daar kan geen wereldkampioenschap of tourwinst tegenop) te zien raad ik aan om te zoeken naar de herhaling van Freek's nieuwjaarsconference. De man is alweer 65 maar beheerst nog steeds de kunst om zijn publiek anderhalf uur te boeien met als effect dat ik buikpijn van het lachen afwisselde met semi-diepzinnig gepeins over de zin van het bestaan. Zó hoort een oudejaarsvoorstelling te zijn, ook al was het dan een dagje later.
Na Freek komt een terugblik op het jaar door mij als mosterd na een copieus 6-gangen diner. Liever sluit je zo'n maaltijd af met koffie, cognac en een dikke sigaar uit eigen doos. En een goed gesprek:
Weet u aan wie ik me het meest geërgerd heb in 2009? Niet aan Ab Osterhaus (de heren Ab&Ab kregen er overigens ook van Freek nog stevig van langs), hoewel zijn optredens model stonden voor de huidige bange indek-mentaliteit. Ook niet aan Geert W of één van zijn talrijke tegenstanders. Politiek is sowieso niet mijn favoriete onderwerp, je komt er vaak pas na decennia achter hoezeer die lui gewetenloos hebben zitten liegen. En als ze een keer niet liegen zijn ze ziende blind, en ook dat zie je pas als het kalf al lang ontbonden is. In dat kader scoort een zekere Mr. A. van Agt hoge ogen.
Hoog op de lijst van vervelende mannen scoort de "advocaat" die het wereldrecord "presentator beledigen" in handen heeft. Met zo'n advocaat heb je geen tegenpartij meer nodig. Dat zo iemand met zijn porum op de buis blijft komen zegt overigens alles over de nietsontziende drang van de media om het volk te shockeren. Enig masochisme is de presentatoren wel aan te rekenen.
Meer in de persoonlijke sfeer (zie mijn serie over de bank) scoren de veroorzakers van het DSB-drama hoge ogen. Dirkie, Wellink, Bos en Zalm: het zijn allemaal makkelijke keuzes. Maar wij hebben ons geld inmiddels terug, minus de gemiste rente uiteraard. Ik hou het maar bij een foto, ter markering van het debacle:

De titel "Hufter van het jaar" kan alleen terecht komen bij de sport. Keus genoeg in die categorie. Overigens, geen enkele naam op mijn lijstje is van een vrouw. Vrouwen zijn geen hufters, ze zijn hooguit een beetje dom. Kijk naar een willekeurig interview met een schaatsster en je weet genoeg. Niet voor niets gaan die vrouwen dóór met schaatsen tot ze er letterlijk bij neer vallen. En zelfs dan weten sommigen niet wat stoppen is. Het besef dat ze nooit meer op hoge hakken kan gaan shoppen is voor Miss Timmer geen reden om het bijltje erbij neer te gooien.
Het zou ook te makkelijk zijn de titel aan een voetballer te geven. Die jongens krijgen als puber tenslotte alles al op een presenteerblaadje, en dat zijn prima ingrediënten voor behoorlijk hufterig gedrag.
Je kunt dan niet om Wesley Sneijder heen. Niet omdat zijn huwelijk op de klippen liep, en ook niet omdat hij daarna het huwelijk van een palingzanger voorkwam. Wel omdat hij het bestond om zijn eigen teamgenoten herhaaldelijk tot op het bot te beledigen. Het meest flagrante incident was wel toen Sneijder bij het ontbijt aan reservekeeper Piet Velthuizen vroeg hoeveel hij nou eigenlijk verdiende. Nadat Piet naar eer en geweten antwoord gaf kwam "onze" Wesley terug met de constatering dat dat salaris dan precies 20 maal in dat van hem paste.
Lekker collegiaal, maar toch lang niet goed genoeg voor de felbegeerde titel. Ik voorspel overigens dat het gedrag van heer Sneijder (en mogelijk van andere jongeheertjes in Oranje) er de oorzaak van wordt dat de voetballers voortijdig retour komen uit Zuid Afrika.

Naar wie gaat die titel dan wel? Eerlijk gezegd is er eigenlijk geen competitie. Één persoon steekt met kop en schouders boven iedereen uit. Laat ik de situatie nog eens met u doornemen:
In het wielrennen ben je oud als je midden dertig bent. De meeste renners stoppen dan, omdat ze weten dat alles alleen maar minder wordt. Dat deed dit heerschap ook. Hij had 7 Tourzege's op zak en was veelvoudig miljonair. Hij overwon kanker op jonge leeftijd en werd vanaf dat moment vrijwel continu met dopinggebruik geassocieerd. Maar nooit werd er iets bewezen, en dan ben je dus onschuldig.
In 2008 besloot hij een comeback te maken. Carlos Sastre had net de Tour gewonnen en de 7-voudige winnaar vond het maar niks. Hij kon het nog steeds veel beter. Zijn rentree kon maar bij één ploeg plaatsvinden: Astana, dat rare Kazachstaanse team waar zijn kameraad Bruyneel inmiddels als ploegleider werkte. Er was maar één probleempje en dat heette Alberto Contador, die ook voor Astana reed. De Spanjaard aasde ook op de Tourzege na zijn gedwongen afwezigheid in 2008 (buiten zijn schuld) en zijn eerste zege het jaar daarvoor.
In een uitgekiende media-campagne twitterde de oude kampioen zijn teamgenoot helemaal gek. Elk foutje van Contador in het voorseizoen werd uitvergroot en belachelijk gemaakt. Het Tour-team werd zorgvuldig samengesteld om de oude man te dienen en hij leek in eerste instantie te slagen. Maar Contador bezweek niet onder de druk. Hij weerstond de interne stalorders die alleen maar ten doel hadden om hem te laten verliezen. Op de eerste serieuze berg reed hij weg en won daar de Tour. Tijdens het verdere verloop van de wedstrijd nam de kritiek absurde vormen aan, maar hij reageerde met zijn benen en won niet alleen de Tour, hij vernederde ook de oude kampioen.
En die kan daar niet tegen. Hij liet na de tour geen mogelijkheid onbenut om Contador alvast te beschadigen in de aanloop naar de Tour van 2010. Hij startte met Bruyneel een eigen team, nam direct de meeste goede renners van Astana mee, en kwam daarna met dit interview in de Telegraaf. Het was voor mij de klap op de vuurpijl.

Lance Armstrong is de Hufter van het Jaar. En voor 2010 is hij ook alvast genomineerd. Want iemand die een totaal gebrek aan zelfkritiek paart aan grenzeloze arrogantie en egoïsme komt altijd weer bovendrijven. En vergeet niet dat hij al enkele jaren genoemd wordt als toekomstige president van zijn land. Als dat ooit gebeurt emigreer ik naar Mars.

Prachtwijk

2010-01-01T16:02:00.000+01:00

Vannacht was het helder weer, en dat staat vanuit onze plek boven de aardbol garant voor fraaie vergezichten. Hoewel de camera er niet op voorbereid was (en ik nog minder) zijn er toch een paar goede momentopname's uit naar voren gekomen. Het statief bleef in de berging, en de vensterbank is te laag, dus alles moest uit de hand. Waaraan de oplettende kijker af kan leiden dat uw scribent/fotograaf op dit vroege uur nog de beschikking had over een vaste hand. Ik moet zeggen: de interne stabilisatie van mijn LX3 werkte ook aardig mee.

Al met al een aardige foto om mijn lezers op de eerste dag van het jaar 2010 een wens te bezorgen. En omdat op dat gebied alle cliche's dusdanig zijn afgekloven dat elke poging tot originaliteit gedoemd is te falen doe ik het met een simpele wens in een vreemde taal. Omdat het op die manier gewoon mooier klinkt:

Feliz Año Nuevo!

Het jaar 2009 volgens cAskrAker (1)

2009-12-30T15:35:00.022+01:00

De laatste maand van het jaar wordt door de diverse media altijd misbruikt om ongebreideld terug te blikken. We worden doodgegooid met jaaroverzichten, Top-zoveel lijstjes en meer overbodige bladvulling. Overbodig is het zeker, want alle terugblikken bevatten oud nieuws.
En dat zou nog ergens goed voor zijn, als we met zijn allen tenminste iets zouden leren van de fouten uit het verleden. Niets is minder waar. Mijn geloof in de autonome ontwikkeling van de individuele mens is groot, maar zodra je mensen samen laat klonteren in groepen (ofwel organisaties) is het gedaan met de drang om te leren. Organisaties worden tegenwoordig door andere doelen gedreven. Ze moeten voldoen aan wetten en regels, dekken zich in tegen sancties en rechtszaken en zijn ronduit bang voor verlies. Van geld of gezicht, beiden zijn even erg.
En dan is er nog de hebzucht, die vaak pas zichtbaar wordt als het kalf al lang verdronken is. Dat gebeurt niet alleen bij banken, het is overal aanwezig. Als je geen prestatiebonus kunt verdienen tel je in 2009 echt niet meer mee. En dus staat alles in het teken van die bonus.

In de vrieskast van mijn hersentjes heb ik nog een paar verhaaltjes bewaard die aan dit sombere beeld appelleren. En het wordt tijd om die maar eens om te zetten in klare tekst.
Dus ga er maar voor zitten; de komende dagen staan in het teken van mijn eigen jaaroverzicht.
Heden deel 1:

De boefjes Ab & Ab

Het klimaat, Geert Wilders, Obama, het Koningshuis: het zijn allemaal steeds terugkerende onderwerpen geweest in 2009. Geen enkel onderwerp is echter zo vaak in het nieuws geweest als de griep der griepen, speciaal voor ons geïmporteerd uit het verre Mexico. Wie het tragikomische duo Ab O. en Ab K. niet kent heeft echt een jaar lang op een onbewoond eiland vertoefd. Zij zijn niet alleen onlosmakelijk met de griep verbonden, ze hebben er ook hun naam en faam aan te danken. En de eerste Ab (Osterhaus) waarschijnlijk ook een hoop Euro's. Want onze nationale onheilsprofeet viel nogal ernstig door de mand toen bekend werd dat hij een aandeel van 10% heeft in het pharmacie-bedrijf dat vaccins aan onze nationale overheid verkoopt. En daar is die andere Ab (Klink) dan weer de vertegenwoordiger van. Vanaf dat moment ontspon zich een fraai schimmenspel, met als enige doel om deze absurde belangenverstrengeling te rechtvaardigen. En het is gelukt, want inmiddels praat niemand er meer over. Maar die hele pandemische onheilstijding bleek grote flauwekul: Van de voorspelde duizenden doden is nog geen 10% gerealiseerd en zelfs dat was niet gelukt zonder enkele onfortuinlijke patiënten voor wie de griep nou net die bekende druppel was. Het aantal mensen dat alleen aan het Mexicaanse virus bezweek is op de vingers van één hand te tellen, de jaarlijkse seizoensgriep maakt meer slachtoffers.
Wij zijn collectief belazerd door deze wetenschappers. Al de kindertjes die gillend en krijsend een prikje kregen, het was onzin. Al die opgeklopte verhalen over verplichte vaccinaties voor risicogroepen, de noodscenario's in geval van onderbezetting van hulpdiensten, de "maatregelen" van bedrijven ("handen wassen!"; "in verband met de griep geven wij u geen hand") om overdracht van het virus tegen te gaan, de uitgebreide voorlichtingscampagne van de overheid: Het was allemaal volslagen overbodig. Klink-klare nonsens.
En de Ab'en van deze wereld gaan weer gewoon door. Op naar de Q-koorts. Lekker duizenden geitjes af laten maken in het belang van de volksgezondheid. Die Q-koorts bestaat trouwens al 70 jaar, en de geleerden zijn het wederom niet over eens of dit soort maatregelen nou echt nodig is.

Het gaat niet meer om gezond verstand en het maken van een gefundeerde risio-afweging. Het enige dat telt is dat je achteraf kunt zeggen dat het niet aan jou lag. Dat ze je niet kunnen vervolgen omdat je je werk niet gedaan hebt. En als je daar dan persoonlijk rijker van wordt, dan is dat toch gewoon mooi meegenomen?

iMac

2009-12-30T10:34:00.002+01:00

Belofte maakt schuld, dus hier een tweetal foto's van mijn nieuwe thuiswerkplek. Voor de Apple-nerds is dat genoeg, die kunnen de uitleg hierna overslaan en gewoon verder gaan met het kwijl van hun kin vegen.

Voor PC-gebruikers en computerleken volgt een korte beschrijving van wat we hier zien:

De monitor die zo prominent het beeld vult is er een van 27 inch. Dat is qua formaat al een flinke jongen, maar hij biedt meer. Want buiten de muis en het toetsenbord is er niets. Geen grote doos onder het bureau, geen zoemende kast met meters kabel. Aan een netkabel heb je in principe genoeg. De computer zit achterin de monitor-behuizing en doet daar in alle rust zijn werk. Alleen als het hier heel stil is hoor ik hooguit de harddisk wel eens zoemen. Links vooraan ligt een ander wonder der techniek. Een Bamboo Fun, een tabletje waarmee je met zowel een pen als je vingers de muis kunt vervangen. Verrekte handig als je eens een koe moet plakken. Het werken met foto's wordt er een stuk prettiger door.

De tweede foto toont de invoerapparaten van de iMac. De muis is plat (misschien wel iets té plat) en heeft maar één knop. Die knop beslaat wel het hele oppervlak en dat is meteen een sensor die ervoor zorgt dat ik met mijn vinger kan scrollen (verticaal en horizontaal) en natuurlijk rechts klikken. Je kunt er ook mee zoomen en bladeren door webpagina's, maar daarvoor zijn twee vingers nodig en dan werkt een tabletje toch fijner. Het toetsenbord is platter dan plat. Maar de aanslag van de toetsen is bijna perfect, en het kleine formaat went erg snel. Voor een boekhouder zou het gemis van het numerieke deel een doodzonde zijn, maar ik ben geen boekhouder. En dat wil ik graag zo houden.

Kan het hier misschien een beetje rustiger?!

2009-12-29T22:19:00.003+01:00

Hoewel....
Het is hier de laatst tijd juist veel té rustig. En daar is eigenlijk geen reden voor. Of er zijn heel veel redenen voor, maar die zijn allemaal uiterst mager en ieder voor zich niet valide om een stilte van maar liefst 18 dagen te legitimeren. Ik zal daarom geen poging wagen om het uit te leggen. Want het is niet interessant om te lezen dat het kroost de aandacht kreeg die het verdient, dat er in huize cAskrAker de nodige kleine aanpassinkjes zijn uitgevoerd, dat de arbeidsperspectieven aan een nader onderzoek zijn onderworpen, dat ik mij snotterend en rochelend door de dag sleep, of dat er rond kerst ineens een sterrenkok in mij verscholen bleek te zitten. Niets van dat al is overigens 100% waar, behalve het laatste wellicht.

Wel de moeite waard is het om te melden dat ik een goed voornemen heb.
En omdat ik niet geloof in de magie van de jaar-wende in relatie tot het welslagen van goede voornemens ga ik nu vast aan de slag: Dit jaar is nog niet voorbij, en ik wil nog een paar blogjes doen. Blogjes die ertoe doen. En waar u ook eens "Prima!" als kwalificatie bij zult invullen.

Te beginnen met deze bijdrage. Hij komt overigens tot u via een voor mij nieuw fenomeen. Een Apple iMac. En dat is "something completely different" voor iemand die al 25 jaar met PC's werkt. Ik was het zat met al die updates die ongevraagd mijn PC'tje ingeschoven werden, en nog meer met de ellende die ontstaat wanneer je dat uitzet. Dus adieu Microsoft, en Hello Apple!
Ben ik ook eens trendy, voor zover je daarvan nog mag spreken na zoveel jaren.
In een volgende blog een plaatje van mijn nieuwe werkplek. Hij mag er wezen. Ik weet in ieder geval dat mijn scherm het grootste is van al mijn lezers. En dat geeft de macho in mij dan weer een prettig gevoel.

Het kippenhok is overigens van 2e kerstdag, toen ik van die iMac alleen nog kon dromen.

Voor mijn luie lezers

2009-12-11T15:54:00.001+01:00

Voor alle luilakken onder u, en zij die om welke reden dan ook nooit een reactie achter laten heb ik iets nieuws bedacht. Onder elk berichtje staat sinds deze week een balkje "Snelle reactie". Daarnaast een 4-tal keuzehokjes waar je snel je mening kunt geven. Dat gebeurt anoniem en het werkt lekker snel. Als je dus de tijd hebt genomen om mijn bericht helemaal te lezen (en eventueel de foto hebt bekeken) kun je hier in 3 milliseconden je mening kwijt. En daar kan ik wat mee.

Voor de wat actievere lezers blijft de gewone mogelijkheid tot het geven van een reactie gewoon bestaan. En voor al mijn trouwe volgers heb ik een dezer dagen nog een typisch eindejaarstoetje in petto.

Vandaag een foto uit het van Abbe museum, waar een zaal gevuld is met dit fascinerende ronddraai-apparaat. Door de verschillende belichtingen, de spiegels in de machine en de rare vormen is het een mekka voor fotografen die op zoek zijn naar gekke plaatjes.

Vrouwke

2009-12-08T22:42:00.001+01:00

Onverwacht is het een weekje stil geweest op mijn blog. Dat had vooral te maken met de herinstallatie van mijn Windoos, die noodzakelijk werd nadat de buren vrijwel dagelijks de politie belden om melding te maken van onversneden scheldpartijen mijnerzijds. Na het zoveelste bezoek van de blauwe brigades heb ik de bron van mijn frustraties maar eens stevig onder handen genomen. Het was dat of het gevang. En dan was er van bloggen al helemaal geen sprake meer geweest.
Ik zal mijn lezers de details van de herstelacties besparen en volsta met de medeling dat de verse installatie niet alleen volledig aan de verwachtingen voldoet maar tevens een aantal nieuwe inzichten heeft opgeleverd. Een van die inzichten toon ik de komende tijd op deze site. Om e.e.a. zo gladjes mogelijk te laten verlopen moest ik namelijk diep afdalen in de krochten van mijn foto-archief en zijn 4 jaar digitaal werken door mijn vingers gegaan. Veel kon vrijwel ongezien in de virtuele kliko, maar soms kwam ik een pareltje tegen. De glimmertjes in spé werden apart in quarantaine gezet waar ze de komende maanden één voor één weer uit tevoorschijn worden gehaald. Dus maak uw borst maar nat, want al die bijzonderheden komen onvermijdelijk hier langs.
Vandaag de eerste, een Spaans vrouwke in een cliché setting. Een beetje bewerkt, maar niet teveel. Iedereen heeft recht op zijn eigen Spaanse vrouwke op een bankje, zou mijn lief zeggen.

En dit is dus de mijne.

Stephan's Finale

2009-11-28T14:21:00.000+01:00

Het is tijd om mijn Vanfleteren-week af te sluiten. Omdat het weekend uit twee dagen bestaat maar ik er vandaag echt een eind aan wil breien is er in deze aflevering plaats voor twee foto's. De bovenste geeft een impressie van de portretten op een kleiner formaat dan in de ronde hoofdzaal van het Wintercircus. In deze ruimte was de kwaliteit van het aanwezige licht veel minder, vandaar dat ik mijn toevlucht heb genomen tot een wat experimentele bewerking.

De tweede foto is speciaal voor Mark en toont een deel van de collectie in de ronde zaal. Deze foto heeft geen kleurcorrectie ondergaan, is rechtstreeks uit de camera (RAW) en de noodzakelijke bewerkingen (verscherpen, ruiscorrectie, contrast) hebben geen effect gehad op de kleurstelling. Het effect van het kunstlicht op de zwart-wit portretten is overduidelijk.

Op mijn fotosite heb ik alle foto's van deze serie nog eens netjes in een album gezet. Deze link brengt je direct naar een diashow. Het is de moeite waard om er een muisklik aan te wagen: De foto's worden schermgroot getoond en er zitten een paar niet eerder gepubliceerde beelden tussen. Geen zee gaat mij te hoog om mijn hooggeëerd publiek te prikkelen en te behagen. Zoals het hoort in een circus. Morgen wordt het weer tijd voor een column. Ik zit al te broeden....

Stephan's onscherpte

2009-11-27T16:40:00.000+01:00

Eerder memoreerde ik al het speciale effect van de portretfoto's vanwege de selectieve onscherpte. Toen ik bovenstaande foto zat te bewerken moest ik daaraan denken. En ik kon het niet laten, in deze foto zit dus wat van hetzelfde. De geportretteerde heer is overigens de Belgische bluesmuzikant Roland van Campenhout. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik nog nooit van hem gehoord had. De man is wereldberoemd in België, maar daar niet alleen. Na enig zoeken kwam ik erachter dat hij zelfs een tijdje in de band van een van mijn favoriete bluesartiesten heeft gespeeld. Dan blijkt de wereld ineens weer heel klein, en heb ik jarenlang naar de gitaar van een Belg geluisterd zonder het te weten.
Hij heeft Rory inmiddels wel ruimschoots overleefd, en aan die kop te oordelen is dat een prestatie van formaat. Hoeveel levers zou hij inmiddels versleten hebben?

Het wintercircus

2009-11-25T10:14:00.001+01:00

De locatie van de tentoonstelling is een bezienswaardigheid op zich. Het Gentse Wintercircus Mahy werd gebouwd in 1894 en is na een grote brand in 1920 weer herbouwd. Tot 1944 heeft het dienst gedaan als circus, daarna werd er een garage in gevestigd. Sinds de jaren '90 staat het gebouw leeg. En, het is weer typisch Belgisch, sindsdien woedt er een strijd tussen de eigenaar van het gebouw en diverse belangengroepen over de bestemming ervan. Die eigenaar is overigens het stadsbestuur van Gent. Hoe kon het ook anders? Intussen doet de tijd zijn werk en wordt het oude circus er alleen maar mooier op. Een mooi voorbeeld van hoe de politieke chaos zo zijn voordelen heeft.

Een fraaie impressie van het gebouw voorzien van wat historie maar vooral van fraai foto-materiaal is hier te vinden.

Op de foto van vandaag komt de synergie tussen de tentoonstelling en het gebouw volgens mij goed naar voren. Het was wel één van de meest gefotografeerde plekjes, dus echt origineel is het niet. De heer in zijn nakie is overigens Wilfried de Jong. Hij houdt een fietswiel in zijn hand. Prachtige wielersymboliek op het pavé ergens in de buurt van Roubaix.

Stephan (2)

2009-11-24T12:05:00.002+01:00

Verspreid over het wintercircus hangen 200 portretfoto's van Vanfleteren. De grote ronde zaal waar ik gisteren een foto van toonde bevat de grootste afdrukken. De impact van de foto's is enorm. Het grote formaat speelt daar een rol in, de uitstekende verlichting, en de overweldigende indruk van de ruimte.
Maar de foto's zelf maken de meeste indruk, en zo hoort dat ook. Er is veel te zeggen over de manier waarop Vanfleteren zijn modellen fotografeert. Vaak kiest hij voor een frontale aanpak, en hij komt ermee weg omdat zijn modellen een markante kop hebben. In andere gevallen plaatst hij hen in een omgeving die als thuis bij ze past.
Maar ons viel iets heel anders op aan de foto's. Hij speelt met onscherpte op een ongebruikelijke manier. Niet door de scherptediepte te beïnvloeden tijdens het maken van de foto zelf, maar door de bewerking achteraf. En dat gebeurt vaak op een rigoreuze manier. Delen van het gezicht worden volkomen onscherp gemaakt. Vaak zijn dat neuzen, haren of de zijkant van het gezicht. Op die manier wordt de nadruk gelegd op de ogen, op rimpels in het voorhoofd of andere delen die hij juist de moeite waard vindt.
Het lijkt een goedkoop kunstje, en na enkele foto's kreeg ik dat gevoel ook. Maar als je op een grotere afstand kijkt blijkt dat het heel goed werkt: de foto krijgt er zelfs meer diepte door. Een fascinerend gegeven voor de eenvoudige hobby-fotograaf en verbaasde kijker.

De geportretteerde heer met hoed op bovenstaande foto is overigens Bobbejaan Schoepen, een fenomeen in België. Hij is entertainer, acteur en oprichter van Bobbejaanland en staat verder bekend als de enige echte Belgische cowboy.

Stephan Vanfleteren

2009-11-23T20:39:00.001+01:00

De oplettende bezoeker die ons beider blogs volgt heeft al gezien dat wij een tijdje geleden in Gent waren, bij de grote tentoonstelling met portretten van Stephan Vanfleteren. De locatie voor die tentoonstelling is al uniek. Het is het voormalige wintercircus Mahy, gelegen net buiten het centrum van Gent. Het heeft sinds 1944 dienst gedaan als garage, en dat is in sommige details goed zichtbaar.
Sinds 10 jaar staat het gebouw leeg en de tand des tijds slaat dan onverbiddelijk toe.

Deze week geef ik een impressie van ons bezoek, de foto's en het bijzondere gebouw. Ga erheen voordat het niet meer kan, de tentoonstelling is nog open tot 3 december!

Ach, nog eentje dan

2009-11-22T19:49:00.000+01:00

Deze kwam ik nog tegen in mijn Lanzarote-archief, en na wat fröbeleratis vond ik hem toch wel mooi genoeg voor publicatie. Daarom als uitsmijter dit haventafereeltje. Het is de oude haven van Puerto del Carmen en het is duidelijk dat het daar niet altijd zonnig zorgeloos is. De heer in het bootje had overigens geen haast om vóór de bui binnen te zijn. De locals weten natuurlijk dat het zo'n vaart niet zou lopen. En dat klopte helemaal, want even later trok de bewolking weer weg.

Jaloezie

2009-11-22T15:43:00.000+01:00

Lekker in de Canarische zon, een eenvoudige doch voedzame maaltijd achter (of tussen) de kiezen, goed gelaafd aan diverse alcoholica. Dit vrouwke heeft het zichtbaar naar haar zin op een terrasje in het binnenland van Lanzarote. Duidelijk zichtbaar is ook de kleurstelling van de architectuur op het eiland. De huizen zijn wit gepleisterd, het houtwerk is mosgroen. De schilder had blijkbaar nog wat over en besloot het meubilair ook maar een likkie te geven.
Vanaf morgen keren we weer terug naar minder exotische oorden op deze blog.
Jaloers ben ik wel, op de vrouwkes die in de voetsporen van deze dame naar dit prachtige oord mogen vliegen.

Bruggetje

2009-11-20T13:47:00.000+01:00

Ik plaatste in februari al een foto van het huis van de kunstenaar Manrique, en hier is er nog een. Ik hou niet zo van afgesneden benen, het is een veel toegepast kunstje. Maar hier past het wel, het geeft het plaatje naar mijn idee iets vervreemdends.

Voor degene die geen idee heeft waar dit nou weer vandaan komt: Dit is dus ook op Lanzarote.

Lanzarote revisited

2009-11-19T20:04:00.002+01:00

Toen ik begin deze week meldde dat ik nog wat ouwe meuk had liggen had ik niet kunnen vermoeden dat de tocht door de stoffige krochten van mijn harddisk ons naar Lanzarote zou voeren. Maar omdat een dierbaar familielid vrij onverwacht de kans heeft gekregen om dit prachtige eiland te bezoeken kwam ik als vanzelf in die map terecht. En ik vond een flink aantal foto's die toch wel de moeite waard zijn. Dit is een opwarmertje, het was het uitzicht vanaf ons balkon. Rechts in de achtergrond, over gindse heuvel ligt Puerto del Carmen.

Morgen wellicht meer Lanzarote, omdat het zo'n fabuleus eiland is.

Openheid

2009-11-18T22:17:00.003+01:00

Vandaag stond er een buitengewoon verhaal op nu-nl: Het kamerlid Boekestijn heeft uit de school geklapt na een gesprek tussen kamerleden en de koningin. En inmiddels heeft de man zijn conclusies getrokken en zijn lidmaatschap van de kamer beëindigd.

Wie het artikel leest komt erachter dat Boekestijn wel vaker zijn boekje te buiten gaat. Zo heeft hij eerder zijn excuses moeten aanbieden aan zijn baas omdat hij het gewaagd had om hem in het openbaar te bekritiseren. Rutte zou weinig vernieuwing brengen en de VVD had domme fouten gemaakt. Dat is natuurlijk ook een ernstig vergrijp. Dat soort waarheden houdt de VVD graag binnenskamers, want het zou anders zomaar kunnen dat die ene trouwe kiezer in Lutjebroekeradeel ook nog wegloopt. Van lijsttrekker tot steuntrekker, dat moeten we tot elke prijs voorkomen!

Wat heeft de arme ex-parlementariër nu eigenlijk gezegd over onze vorstin? Gaat u even goed zitten, doe de riemen vast en de rugleuning graag in oprechte positie: De koningin maakt zich zorgen over de teneur in de 2e kamer om voor elk wissewasje een spoeddebat te voeren.
Heeft u hem? Het staat er echt, lees het nog eens goed na. Ja? De kamervoorzitter spreekt er schande van, schuift de bal direct door naar de VVD, en die weten daar wel raad mee: "Foei Arend Jan! Dat zijn welhaast staatsgeheimen die je daar op straat smijt! Scheer je weg, vlegel!"

En dan vinden politici het nog vreemd dat een groot gedeelte van het electoraat zich wendt tot iemand die nooit een blad voor zijn mond neemt. Het is net als in de reclame: het maakt niet uit wat je zegt, als je maar iets zegt.
Het volk is inmiddels zo afgestompt door de nietszeggende kletspraatjes van de gevestigde beroepssjacheraars, die daarmee telkens weer aantonen dat regeren in dit land gelijk staat aan niets doen, dat die ene man juist vanwege al zijn politieke incorrectheid nu de leider is van de grootste partij. Dat komt niet door wat hij beweert, maar door het simpele feit dat hij tenminste ergens voor staat.

Ondertussen breken de oude partijen zich het hoofd over het gevaar dat PVV heet. Hoe kunnen ze het tij nog keren? Ik help ze graag op weg. Het antwoord staat in de titel.

Kan die Boekestijn misschien snel op de kieslijst voor de verkiezingen in mijn gemeente? Mijn stem heeft hij alvast.

Pieren kloppen

2009-11-17T17:21:00.001+01:00

Vanwege de overweldigende hoeveelheid reacties op de vorige foto gooi ik er nog maar een pierenfoto tegenaan. Andere sfeer, in kleur, maar dezelfde locatie. Wie goed kijkt ziet het echtpaar van eergisteren ergens in de achtergrond. O ja, hij staat scheef, maar anders viel m'n menneke om. En dat willen we niet.

Slag bij Nieuwpoort

2009-11-15T16:59:00.000+01:00

Nog een ouwetje uit België. Dit is op de pier van Nieuwpoort, waar je op moet passen om niet verstrikt te raken tussen hengels en ander visserstuig. Dit paar had het zichtbaar goed naar de zin. De foto is van origine in kleur (dat doe ik vrijwel altijd) en door wat rigoreus trekken aan de schuifjes bij de omzetting komt het watteneffect in de lucht (vooral rechts). Ik vind het mooi en heb het zo gelaten. Zoals bijna alles in een hier gepubliceerde foto een bewuste keuze is. Desondanks: Tips zijn altijd welkom!

Komende week nog meer ouwe meuk, dit jaargetijde is bij uitstek geschikt om de archieven eens door te spitten. En als ik me niet vergis is er bij die meuk hier en daar ook een verhaal te vertellen. Dus: Stay Tuned!

End of Season

2009-11-14T14:08:00.000+01:00

Nu het buiten zulk mooi weer is gaan de gedachten als vanzelf terug naar België. Daarom vandaag een wat nostalgisch plaatje, gemaakt op de laatste dag van ons verblijf dit jaar. En nu naar buiten!

Heijmans

2009-11-12T23:21:00.000+01:00

Hier de enige foto van het "echte" GLOW die ik de moeite waard vind. Dit gebouw is gloednieuw en tegelijk gloedvol verlicht in het kader van het evenement. Het ding heet de BLOB, en dat staat in de technologie voor Binary Large OBject. Het is maar dat je het weet. Het ding is 26 meter hoog en grotendeels transparant.

Er is veel om te doen geweest toen de plannen bekend werden. Rechtszaken door verontruste overburen, commotie in de plaatselijke media, en vooral zeer tegenstrijdige meningen van Eindhovenaren maken het object voor mij al de moeite waard. Heerlijk vind ik dat, als mensen zich druk maken om een controversieel ontwerp.

En ik vind het dus een aanwinst voor de stad. Ik heb gepoogd om dat vast te leggen, geholpen door de verlichting van binnenuit, die overigens geen moment hetzelfde was. Ik heb ze ook in andere kleuren, maar daar staat die bus dan weer niet op.

Glazen bol

2009-11-11T15:57:00.000+01:00

En de laatste van deze serie, met een flinke portie toegevoegde donkerte om de nadruk te leggen op de plekken waar die hoort. Dat is het leuke van dit soort fotografie, je kunt er zo lekker mee fröbelen.
Morgen misschien nog wat van GLOW, maar dan niet meer van dit spetterende optreden.

Het publiek

2009-11-11T14:49:00.000+01:00

Soms is een begeleidend verhaal bij een foto overbodig. Dit is er zo een. Niet omdat de foto zo geweldig is, maar ik heb er hieronder al genoeg over gezegd.

Een paar minuten later...

2009-11-09T13:28:00.000+01:00

Dezelfde show, een paar minuten later. Wellicht volgen er deze week meet foto's van dit spektakel, ik heb er nog een paar op voorraad.

Wegens omstandigheden even geen filosofische beschouwingen of zinnenprikkelende opinies op deze blog, maar gelukkig hebben we de foto's nog.

Koning Driepoot

2009-11-09T00:14:00.000+01:00

Deze week is de week van het GLOW-festival in Eindhoven. De GLOW-site biedt alle info over dit spektakel in het kader van licht, met dit jaar als thema: "Being Public".
Vanavond waren we er voor een eerste verkenning, en we pikten dit optreden op de Markt mee. Ik vond het verder nogal tegenvallen, maar een later bezoek deze week kan die mening nog veranderen.
Het krioelde in ieder geval van de fotografen, en de meesten daarvan zeulden heel braaf een statief met zich mee.

En ik maar lekker kiekjes maken met mijn compactje met zijn lichtsterke lens. Zoals deze, boven de hoofden van de menigte. Dat zie ik al die driepoot-addicten nog niet doen.

Vakantiehuisje

2009-11-03T22:26:00.000+01:00

Tijdens ons verblijf aan de kust wandel ik des morgens vaak in alle vroegte een beetje door het dorp. Op die manier krijgt deze domme 'Ollander een mooi beeld van het leven bij mijn zuidervrienden. Wat telkens weer opvalt is het gebrek aan leven op straat. Behalve bij de bakkers en de krantenwinkel is er vrijwel niemand te zien. En dat komt niet door het tijdstip, het Belse leven speelt zich achter gesloten deuren af.

Blijkens deze foto komen de natives zelfs hun woonstede niet uit voor de post. En die postbode maar doorproppen.... De werkelijkheid is iets anders, dit zijn brievenbussen behorend bij een vakantieparkje. Een Residence, zegt men daar. En het is Privaat Domein, Toegang Verboden en meer afschrikwekkende vuile borden. Ik zal er eens een serie aan wijden, aan die ochtendwandelingen en de onvermijdelijke overpeinzingen die mijn brein dan teisteren.

De Tram

2009-10-30T16:47:00.001+01:00

Dit weekend al weer voor het laatst, la Côte Belgique.
Het wordt er voelbaar winter.

Het zwarte randje om de foto heeft daar overigens niets mee te maken. Ik ben er niet zo rouwig om. Erwtensoep kennen ze daar niet.
Een hele winter op een dieet van garnaalkroketten, frieten en Leffe? Ik moet er niet aan denken. Doe mij maar een lekkere kom snert. Met veel worst, een roggebroodje met spek en een lekker flesje bokbier.

Ach, laat dat eten maar zitten trouwens. Hoe komt c@skr@ker door de winter? Met een voorraadje Dubbelbock!

Voor de laatste keer: DSB

2009-10-29T17:49:00.000+01:00

Wie vindt dat het op deze site de laatste week nogal rustig is heeft gelijk. Mijn blogjes zijn in aantal afgenomen, en de voorbije weken werden beheerst door het faillisement van DSB. Daar heb ik vier stukjes aan gewijd, waarvan je vooral de laatste (De Elite) zeker even moet lezen.
Maar het zal niet voor iedereen interessante kost zijn, en mede daarom is dit mijn laatste bijdrage over de bank.
Ik kan overigens melden dat het aantal bezoekers blijft stijgen. In ruim een maand zijn er 180 verschillende bezoekers over de vloer geweest, waarvan slechts 30% meteen weer vertrok. Die kwamen dus af op de grote namen die ik in een eerdere blog als lokkertje plaatste. En wat opvalt is dat veel vaste bezoekers vrijwel dagelijks even binnenwippen op zoek naar een nieuwe bijdrage. Die ga ik binnenkort weer frekwenter bedienen, dat is een plechtige belofte.

Voor die vaste gasten heb ik nog wel een dienstmededeling: Voorlopig laat ik de (mezelf opgelegde) verplichting om tekst en foto te combineren achterwege. Je zult dus teksten zonder foto vinden, en foto's zonder tekst. Of met alleen een korte toelichting.
En kijk ook eens naar de Quote van de week rechtsboven.

Terug naar het onderwerp van deze blog. Over DSB kan ik nog heel veel zeggen. Ik had zelfs het idee om weer eens een sprookje te schrijven. Dat is nog steeds verleidelijk, want in dit drama zit een mooi verhaal met dito karakters: Denk aan Boer Driek in de hoofdrol, Nout de Notaris en Wouter Boskabouter. Misschien komt het er nog eens van, en dan ben jij de eerste die het mag lezen. Op deze blog dus.
In afwachting daarvan kun je je vast vermaken met een column van Nico Dijkshoorn over Dirk's nieuwe plannetjes.

Mijn lezers hadden echter nog wel wat persoonlijke ervaringen tegoed, dus hier volgt een kleine opsomming van mijn stapjes in het wonderland der banken:

In de week vóórdat DSB onder curatele werd gesteld namen de negatieve berichten zo snel toe dat ik alvast een rekening bij een andere bank heb geopend. Die bank heet ASN en afficheert zichzelf als bank voor de wereld van morgen. Duurzaamheid en milieu-bewustzijn staan hoog in het vaandel. Dan ben ik meteen verkocht. Op de dag dat DSB wankelde (12 oktober) en ik niet meer bij mijn rekening kon was mijn ASN-rekening beschikbaar. Ik hoefde alleen nog maar even een identificatiestorting te doen. Vanaf mijn DSB-rekening. En dat ging dus niet. Als alternatief heeft men mij aangeboden om naar Den Haag te komen om me daar bij de enige ASN-vestiging in den lande te komen identificeren. Ja, dat lees je goed. 300 kilometer rijden om je rijbewijs te laten zien aan een loketje. En dat noemt zich milieu-bewust. Exit ASN.
Voor mij even geen internetbank meer, maar gewoon eentje met een kantoor in de buurt. Dat werd een leuke speurtocht, die zomaar had kunnen ontaarden in een nieuwe vergelijkingssite voor banken. De eerste eye-opener was al dat je tegenwoordig overal moet betalen om te kunnen betalen. En het tarief is omgekeerd evenredig aan het aantal kantoren. RABO is met voorsprong koploper, ze zitten om de hoek. Maar dus wel veruit de duurste. Uiteindelijk kwam ik uit bij ING. Online een rekening aanvragen was een kwestie van 7 schermen invullen en het zou snel rond komen. Zo gezegd, zo gedaan. Toen ik op de verzendknop drukte bleek dat ING nog een schermpje voor mij bewaard had: daarop stond dat het toch 2 weken zou gaan duren.
Behoorlijk over mijn theewater ben ik de volgende dag dus maar naar het kantoor gegaan. Een nieuwe rekening werd aangevraagd en alles werd snel en professioneel opgepakt. Allemaal volgens een kakelverse noodprocedure voor ex-DSB klanten. Heel mooi, hulde voor ING! Inmiddels zijn we 2,5 week verder en kan ik eindelijk betalingen doen via internet. Want het viel toch allemaal even tegen, en er zijn toch nog 8 telefoontjes aan de helpdesk doorheen gegaan. En nog 3 bezoekjes aan het kantoor. Gelukkig niet in Den Haag.

Inmiddels stond de wereld niet stil en de rekeningen, aanmaningen en dreigementen stapelden zich op. Een geblokkeerde rekening is geen pretje, en dan ben je ineens een slechte betaler. Het meest absurde voorval was wel dat mijn GSM-provider me zou laten afsluiten als ik niet binnen 3 dagen zou betalen.
Het bedrag: 3 Euro en 75 cent. Plus 8 Euro administratiekosten voor de aanmaning en 1 cent rente. In de tussentijd had men mijn nummer alvast geblokkeerd. Weer enkele telefoontjes later lijkt dat allemaal opgelost te zijn, maar het inkijkje dat je als klant in zo'n organisatie krijgt is ontluisterend. De incassofirma beweert zelfs dat ze mij helemaal geen brief gestuurd hebben.
Nu nog even allerlei achterstallige rekeningen betalen, in de gaten houden welke betalingen via de overstapservice worden gedaan en last but not least: Wachten totdat DSB eindelijk zover is om mijn zuur verdiende centjes vrij te geven. En dat wordt nog een interessante kwestie. Op de DSB-site stond b.v. een paar dagen lang een bericht dat rekeninghouders nooit kunnen nagaan of de betaling klopt met het saldo dat men had op 12 oktober. Dus als het overgemaakte bedrag pakweg de helft is van wat je dacht te krijgen dan heb je pech. Daar wordt de wantrouwige klant niet blij van.

Ik denk dat ik mijn geld maar gewoon in een paar ouwe sokken ga bewaren. Lekker van die goedkope van de Wibra. Maar niet meer van geitenwol. Daar heb ik het wel mee gehad.

Villa Kakelbont

2009-10-22T23:37:00.000+02:00

Bij de vorige blog heb ik geen foto geplaatst, die tekst zou voor zich moeten spreken. Daarom nu nog even deze fraaie villa. Omdat het huis vol staat met kinderspeelgoed kreeg ik een sterk Pippi-gevoel.

Het is tevens een experimentje, de eerste foto die op groter formaat geplaatst wordt.

En hij is stevig bewerkt, maar dat moge duidelijk zijn.

De Elite

2009-10-22T17:28:00.004+02:00

Het was dinsdagavond laat. Gerrit had zich teruggetrokken in zijn werkkamer. Zo hoefde hij tenminste niet naar het gemekker van zijn vrouw te luisteren, en kon hij lekker ongestoord surfen. In de hoek stond een groot plasmascherm, afgestemd op Nederland 1. Aan de wand hingen 2 dartborden, fraai weggewerkt achter uitklapbare kasten. Aan de andere kant van de kamer pronkten Gerrit's troetelkindjes. Op een rij stonden 3 klassieke flipperkasten. Hij kon het geluid ervan apart dimmen, want die symfonie aan toeters en bellen werd hem snel teveel. De knipperende lichtjes vond hij juist vrolijk, van het steeds veranderende schijnsel op de muur werd hij vrolijk. Niet dat dat nu nodig was, want dezer dagen was Gerrit weer helemaal in zijn element.

Net toen hij bedacht dat hij nog wel 1 potje op de Firecracker kon doen hoorde hij de begintune van Paul&Pauw. Hij spitste zijn oren en draaide zijn stoel naar de TV. Zoals verwacht zat Plasterk aan tafel. De andere gasten interesseerden hem niet, hij keek en luisterde alleen naar de minister van cultuur. Die onberekenbare flapdrol zou toch geen rare dingen gaan zeggen? In het verleden had niemand van de groep zich druk gemaakt om zijn rare fratsen, hij was simpelweg geen factor van belang. Maar nu het museum een rol ging spelen was hij plotseling in beeld gekomen. Plasterk was een klusje voor Wouter, en dat was hem wel toevertrouwd. Maar je wist maar nooit met die rooie vrijbuiters. Die hadden toch al de grootste moeite om de rangen gesloten te houden. Lekken was de laatste tijd hun hobby.

Naarmate de uitzending vorderde verdween Gerrit's ongerustheid. Plasterk deed het prima. Je kon wel zien dat hij zelf niet geloofde in de dingen die hij uitsprak, en even leek dat verkeerd te gaan toen zijn eigen linkse vriendjes hem de duimschroeven aandraaiden. Dat was op zich natuurlijk heel grappig om te zien, hoe die lui hun eigen nest bevuilden. Maar de cultuurprins mocht niet toegeven, en dat deed hij gelukkig ook niet. Verder dan een oproep tot kunstliefhebbers in den lande kwam hij niet. Het zou wat. Die collectie was nu van hem, van de enige echte CFO van de BV Nederland. En daar kon niemand nog iets aan veranderen. De boel bij elkaar houden was geen optie, die rommel zou de komende maanden in brokjes op de markt verkocht worden. Hij had ze aan een touwtje, dat curator-baronnetje en seniele ouwe Nout. Die deden precies wat Geriit wilde. Met een brede grijns op zijn gezicht dacht hij terug aan het moment waarop het balletje was gaan rollen.....

Het moet ongeveeer een jaar geleden zijn gebeurd. Hij liep met ferme pas door de directiegang van dat rare gebouw in Wognum en liep de kamer van Dirk binnen. Die man had niet eens een secretaresse, iedereen kon zo bij hem binnenlopen, en Gerrit vond dat zo ontzettend bourgeois. Zijn pogingen om de man wat stijl bij te brengen waren echter allemaal gestrand, en hij had ervan geleerd. Van een boer maak je geen edelman.
Dirk keek op en groette hem, vroeg wat hij voor hem kon doen. Weer zo iets achterlijks. Dat deed je toch niet als je de hoogste baas was? Dan werkte iedereen toch zeker voor jou!
Gerrit vermande zich, verborg zijn afkeer en liet zijn enthousiasme de vrije loop:
- Dirk, goeie smorregens jongen! Ik heb iets heel leuks ontdekt op het net en dat wil ik je even laten zien! Het is echt kicken, dit man, er gaat een hele nieuwe wereld voor je open!
Dirk fronsde zijn wenkbrauwen, en ging een beetje verlegen kijken. Gerrit moest inwendig lachen, Dirk's digibetie was zo schrijnend....
- Ga even aan de kant, Dirk, dan kan ik het je demonstreren. Kijk, dit is de URL, en als je je daar dan aanmeldt, kijk zo, ik gebruik dus nu even mijn nickname natuurlijk, want ik ben er al 2 dagen aan de gang, kijk en dan daar klikken, en moet je dan eens kijken! Dat heet twitter, Lance Armstrong doet het ook, het is retecool en het gaat het bloggen helemaal wegvagen!
- Zei je bloggen? Wat is dat?
Gerrit zuchtte even maar liet zich niet uit het veld slaan.
- Jezus Dirk, waar ben je geweest de laatste jaren man? Bloggen, dan deel je je leven met de hele wereld. Het is perfect voor je netwerk en je PR. Maar twitter blows it away big time! Ik heb al ruim driehonderd berichtjes de wereld ingestuurd, en ik heb al zoveel volgers. Hier, ik zal het je laten zien...
Dirk schrok zichtbaar, en zette zijn bril even recht.
- Maar hoe staat het dan met ons nieuwe bedrijfsmodel, daar ben jij toch mee bezig?
- Je bedoelt de business redesign, Dirk. Ik heb er een paar management consultants op gezet en die werken dat helemaal voor ons uit. Geen zorgen joh, komt helemaal rond.
- Maar we hadden toch afgesproken dat we dat helemaal intern zouden oppakken Gerrit?
- Dit zijn toppers in hun vak Dirk, aanbevolen door een goed vriendje van me. Bovendien, je moet eens leren dat je niet alles zelf kunt doen! Kijk naar mij, ik heb nog nooit iets gedaan en zie hoe ver ik het gschopt heb!
En hij liet zijn schaterlach door de kamer rollen.
Dirk's blik sprak boekdelen. Hij schuifelde zenuwachtig op zijn stoel heen en weer.
- Toch denk ik dat we dit zelf op moeten pakken Gerrit. En ik bel nu meteen de IT-afdeling om de bevoegdheden aan te passen, zodat niemand in het bedrijf in de verleiding komt om te gaan... hoe heet het ook weer?
Gerrit gaf geen antwoord, hij had zich al omgedraaid. Vóórdat hij de kamer uit was had hij zich voorgenomen om dit uit de klei getrokken keuterboertje kapot te maken. Zijn hele imperium, dat provincieclubje en niet te vergeten dat rotmuseum met die kinderachtige plaatjes. Hij zou niet rusten voordat hij hem alles had afgenomen!

Het Oog

2009-10-21T00:13:00.000+02:00

Geïnspireerd door een beeld dat bij het wakker worden op mijn netvlies bleef hangen heb ik dit plaatje in elkaar geknutseld.

Nu even geen DSB, maar ik kom nog terug op het debacle en de laatste ontwikkelingen.
Daarvoor ontbrak vandaag de tijd, maar hopelijk is dat morgen anders.

Ach, mañana, mañana....

Toen het leven nog goed was (DSB deel IV)

2009-10-16T17:04:00.001+02:00

Het weekend nadert en de rechter heeft nog geen uitspraak gedaan omtrent het faillissement van DSB.

Ik kan dan ook niet inspelen op de actualiteit met mijn foto. Vandaar deze vergeelde kiek, uit de tijd dat het leven nog simpel was. Toen er nog geen koopsompolissen waren, en ze je opsloten in het gesticht als je het over "sub-prime leningen" had.Eigenlijk zouden ze dat nu nog moeten doen.

Hij komt overigens uit Enkhuizen, het Zuiderzee museum. Dicht bij het middelpunt van ons land dezer dagen. Wognum, of all places.

The last straw (The DSB story, part III)

2009-10-16T12:05:00.002+02:00

De wekker deed weer eens raar. Werktuiglijk ging mijn hand naar de grote knop en de stilte keerde terug. Ik draaide me om in de wetenschap dat het nog lang geen tijd was. Enkele momenten later ging het ding alweer. De adrenaline maakte me wakker genoeg om mijn hoofd te draaien. De grote cijfers draaiden voor mijn ogen, en alleen met de grootste inspanning kon ik ze tot stilstand brengen. Half acht. Naast me klonk vrijwel simultaan hetzelfde geluid dat uit mijn eigen keel opborrelde en dat ik alleen kan omschrijven als een gromzucht. Het besef dat een nieuwe dag aangebroken was, en dat die niet zonder ons kon, begon langzaam in te dalen. Slaapdronken schoof ik mijn benen over de rand om het enige nadeel van een waterbed te ondergaan.
Een half uur later voelde ik me nog steeds klote. Er is geen ander woord voor.
Na uren later aan mijn vrijdagochtendse verplichtingen voldaan te hebben was dat gevoel er nog. Naar de dokter dan maar? Nee, deze diagnose kon ik zelf ook wel stellen.
Ik lijd aan de gevolgen van een overdosis. Weliswaar met een initieel geestverruimend effect, en het leidde gisteren zelfs tot een zeker euforisch gevoel. Maar uiteindelijk komt de terugslag. Geen speed, white lines, of XTC. Zelfs geen LSD. Ik heb last van een overdosis DSB.

Alles, maar dan werkelijk ook álles heb ik gisteren opgeslurpt. Geen medium bleef onbetast, geen programma gemist. Het totale kamerdebat met Wouter Bos? Check! RTL-Z met het laatste nieuw over de Grave, en de spontane telefonische reactie van Dirk in die uitzending? Check! Nu.nl is met stip in mijn browser de populairste site. Nova, Pauw en Paul, het journaal (op 3 zenders, 5 keer per dag)? Check, check en dubbel-check. En ik zou er uren over kunnen schrijven, ik voel me de expert op DSB-gebied inmiddels. Verstandige analysten als Boot, Middelkoop, de Vries: Schuif maar op, ik kom eraan.
Aan piekeren ging de rest van de tijd verloren. Want wat moet ik van al kennis, weetjes, geruchten en vooral tegenstrijdigheden nou in mijn feuilleton opnemen? Wat weet u nu wel of niet? En belangrijker: Wat wílt u er eigenlijk van weten? Ik kom er niet meer uit. Moet ik gaan verhalen over domme kamerleden en dito vragen? Over die vreselijke mevrouw Thieme (PvdD) bij voorbeeld? Over gladde Wouter en zijn natte praatjes? Over Peter Paul de Vries, die eindelijk zijn licht liet schijnen over de zaak en dat zo professioneel deed dat ik hem nu al van harte nomineer als onze volgende premier? Nu nog uitzoeken bij welke partij die gozer hoort....

Terwijl ik dit typ tikt de klok door. Dirk is bezig met zijn laatste poging om zijn kindje te verkopen. Aan Amerikanen, potdomme. Alsof die banken dáár nou zo betrouwbaar zijn. Maar als je Nederlandse concullega's je telkenmale in de stront laten zakken moet je toch wat? Wees blij dat ie niet met Chinezen of Russen op de proppen komt. Maar dat zou hij nooit doen, iemand als Dirk werkt niet met tolken. Een Pater Familias doet alles liever zelf. Dat is overigens ook de kern van het probleem: het is het aloude verhaal van de eenmanszaak die maar groeit en groeit. En dat groeit je boven je hoofd, is het niet omdat je dat zelf vindt, dan wel omdat de rest van Nederland dat voor je bepaalt. Heeft Dirk met mijn spaargeld zijn hobbies gefinancierd? Dat weet ik wel zeker. Is dat erg dan? Heeft u zich ooit wel eens afgevraagd waar Rabo jaarlijks die 15 miljoen vandaan haalt voor de wielerploeg? Uit een ouwe sok soms? Maar omdat DSB en Dirk synoniem zijn wordt hij de zondebok. Zouden daar die geitenwollen sokken dan vandaan komen?

Hier laat ik het voor vandaag bij. Meer kan ik niet aan. Er moet nodig afgekickt worden. En daar ga ik het weekend volop voor gebruiken. Een overdosis zeelucht, wat zou dat met een blogger doen?

Nu even geen foto. Afhankelijk van de uitspraak van de rechtbank zet ik er vanmiddag misschien nog eentje neer.

Historie en hysterie (de DSB-story II)

2009-10-14T18:01:00.006+02:00

In 2008 opende ik een betaalrekening bij DSB. Dat had nogal wat voeten in de aarde, want die bank heeft nauwelijks kantoren waar je je kunt identificeren. En dat moet toch echt van de wetgever, die is veel te bang dat terroristen anders een rekening openen om daar raketjes van te kopen. Maar toen het eenmaal rond was was ik een blij mens. Want de voordelen van DSB boven andere banken waren evident: de rekening was gratis, je kreeg een mooie rente op het saldo (toen zelfs 3 procent) en alles werkte goed beveiligd via internet. Ik vind mezelf geen domme consument, en ik heb me ook echt wel afgevraagd hoe ome Dirk erin slaagde om mij geld te laten verdienen terwijl betalingsverkeer bij traditionele banken alleen maar geld kóst. Maar kantoren kosten geld en wie wel eens bij een bank over de vloer komt weet wel dat die dingen niet van ruw beton zijn.
Al met al voelde ik me een beetje zoals Dirk: Prat gaan op je GBV (gezond boerenverstand, wie dat niet weet heeft het niet), hou het simpel en makkelijk en zo, en ondertussen slapend rijk worden. Dirk's Neerlandse koopmansgeest paste bij mij als twee warme wollen sokken. Van geiten ja, dat bedoel ik.
Het achterland van de bank was mij wel bekend, hoewel niet vanuit eigen ervaring. Lenen is mijn hobby niet, mij hebben ze ooit opgevoed met het credo dat je een gulden pas uit kunt geven als je hem verdiend hebt. Maar veel landgenoten hebben dat geluk niet gehad en die konden altijd bij Dirk terecht. Natuurlijk betaal je daar een prijs voor; als niemand anders je dat geld wil lenen zal daar ook wel een reden voor zijn. Ik vond en vind dat die mensen niet moeten zeuren. Een leesbril voor de kleine lettertjes zou voor iedereen van 18 jaar en ouder gratis moeten zijn. Dat had de belastingbetaler een hoop geld opgeleverd.
Dat Dirk hiermee risico's liep die anderen niet aandurfden is natuurlijk waar. Maar blijkbaar lukte het hem om die risico's te beperken, per saldo heeft hij aan al die leentoko's aardig verdiend. Dan is een stap naar een echte bank zo gek nog niet: je krijgt spaargeld binnen en dat kun je weer lekker uitlenen aan mensen die het nodig hebben. Zo werken alle banken tenslotte. Je verdient niet heel snel geld, maar wel gestaag. En als het volume maar groot genoeg is doe je vanzelf mee bij de Rotary Club. Maar Dirk wilden ze daar natuurlijk niet met zijn gekke sokken en drie klassen lagere school, dus die begon zijn eigen cluppie.

Maar ergens onderweg ging het fout. Net even te gewiekst willen zijn misschien, net even te snel dat geld binnen willen halen? Hoewel er nu van alle kanten onderzoeken aangekondigd worden en alle geleerden weer aanschuiven om hun kennis over het gepeupel uit te strooien durf ik de stelling wel aan dat we dat nooit zullen weten. Die koopsompolissen hebben dit in hun eentje niet veroorzaakt, daar geloof ik niks van. Ondertussen stevent DSB gestaag af op een echt faillissement. Vandaag waren in het nieuws allerlei geruchten te horen dat zich kopers (kapers?) hadden gemeld, maar die hebben zich alweer teruggetrokken. Ik mag nog maanden wachten op mijn spaarcentjes, en in de tussentijd kan ik naar de rente fluiten. Gelukkig heb ik een andere bank gevonden om mijn (niet geringe) betalingsverkeer bij onder te brengen. Over die zoektocht morgen meer.

Op de foto twee mannen die dit weekend ook diep vielen. Maar die zijn al lang weer opgestaan.

Unicum (de DSB-story, deel I)

2009-10-13T19:34:00.000+02:00

Zo ongeveer mijn hele volwassen leven wordt beheerst door de hoofdprijs van de staatsloterij. Voordat u de verkeerde conclusies trekt: Schrijver dezes is bepaald geen miljonair. Nog niet, want ik heb goede hoop dat het binnenkort eindelijk eens gaat gebeuren. Dat kan ook bijna niet anders, ik doe al zolang mee dat alle wetten der kansberekening ruimschoots zijn overtreden. Bovendien, ik heb er recht op. Vind ik zelf, en dat is voor mij genoeg.

Dit weekend zorgde voor een unicum in mijn persoonlijke relatie met het jackpot-schap. Voor het eerst ben ik namelijk blij dat ik hem niet gewonnen heb. En dat zal ik eens uitleggen:

Het zal je gebeuren. Je wint de jackpot, en tegen de tijd dat je daarachter komt is het groot feest in huis. Je trekt die ene fles Champagne open die je al jaren bewaarde voor het geval dat. Het spul smaakt overigens nog precies zoals je je herinnerde, en je weet weer waarom je die fles zolang bewaart hebt. Dus je gaat met het hele gezin eens stevig uit eten, en de hele dag verloopt als in een droom. Het internet wordt afgespeurd naar de specs van die geweldige droomauto en je partner kijkt alvast naar het huizenaanbod aan de Côte dÁzur (een weinig origineel voorbeeld, maar ik houd de echte droomlocaties toch maar liever onder de pet. Ik hoef u daar namelijk niet tegen te komen). De Staatsloterij maakt de volgende dag netjes het geld over op je bankrekening en een dag later is die bank op de fles. Zomaar. Als een donderslag bij heldere hemel. Nou ja, zwaar bewolkt was het wel. Maar dat er onweer in de lucht zou zitten....
Van Wouter B. en Nout W. krijg je dan heel royaal nog een tonnetje, maar naar de rest van die 27,4 miljoen kun je fluiten.
Een nachtmerrie lijkt me dat.

Een deel van die nachtmerrie is gisteren uitgekomen. Mijn bank is namelijk failliet. En dat is heel vervelend. Voor mij, want ik moet nu ineens allerlei dingen gaan regelen. Maar financieel valt het allemaal wel mee: met de inhoud van mijn spaarvarken vul je echt die garantiedekking niet op. Anderen zijn erger de dupe. Mensen die meer dan een ton bij DSB spaarden, mensen die hun geld hebben uitgeleend in een achtergesteld deposito. Die zijn dat namelijk allemaal kwijt. Omdat ik klant was bij DSB volg ik de berichtgeving op de voet, en daar ga ik de komende dagen eens ruimhartig verslag van doen. Mijn eigenwijze visie krijgt u er gratis bij. Gekoppeld aan mijn eigen bescheiden ervaringen in de financiële wereld van vandaag moet dat een leesbaar geheel opleveren.

Nu nog een paar passende foto's vinden. Dat is moeilijker. Vandaag heb ik mijn toevlucht genomen tot mijn trouwe redder in de nood. Niet omdat de foto zo toepasselijk is. Maar gisteren zat er een gat in mijn spijkerbroek. Vandaag niet meer, dankzij mijn lief. Vandaar.

Les Ailes Picardes

2009-10-09T16:37:00.001+02:00

Op de valreep van het weekend plaats ik nog even deze foto. Hij komt uit Koksijde, en het huis ligt aan de boulevard van dat Noordzee-dorp.

De Belgische kustplaatsen worden vrijwel zonder uitzondering overheerst door appartementale blokkendozen die een kleuter met Duplo nog mooier kan maken. Hier en daar staat er plotseling een gebouw van enige architectonische waarde tussen. Zoals deze.

Afgezien van het ornament heb ik niet kunnen ontdekken wat de associatie met vleugels behelst. En wat Picardische vleugels zijn hoop ik ooit nog te leren. Google heeft me er in ieder geval niet mee kunnen helpen. Wellicht dat een van de lezers het weet?

Blog Brother

2009-10-08T11:19:00.000+02:00

Met cijfers kun je alles. Je kunt ermee aantonen dat een bank niet deugt bij voorbeeld. Net zo gemakkelijk kun je diezelfde cijfers gebruiken om te bewijzen dat die bank juist heel erg goed bezig is. Dat verschijnsel heet statistiek, en ik gebruik het sinds kort ook op deze blogsite.

Al vaker heb ik gemeld dat ik slechts het topje van de ijsberg zie als het gaat om mijn lezers. Mensen die de moeite nemen om te reageren, via de reactie-knop of een mailtje, die ken ik dus wel. Maar hoe populair is deze site nu werkelijk? Hoeveel mensen lezen mijn schrijfsels, wie bekijkt mijn foto's? Om dat te achterhalen heb ik 2 weken geleden een mooi stukje software gevonden in de vrijwel onuitputtelijke gereedschapskist die mijn provider aanbiedt. En nu kan ik vrijwel alles zien van iedere bezoeker. Nee, niet alles. Geen namen, IP-rugnummertjes of zo. Dat is jammer voor mij maar een geruststelling voor velen van u. Maar ik weet b.v. wel wat voor browser u gebruikt, welke schermresolutie u gebruikt (Dat is pre-historisch zeg! Koop eens een nieuwe monitor!), en vanuit welke locatie u mijn blog benadert. Dat is veruit het leukste stukje van de rapportages. Ik heb inmiddels bezoekers uit verre landen mogen verwelkomen: Verenigde Staten, Brazilië, Spanje, Indonesië, India,Servië, Oekraïne, Australië, en Portugal. Voorwaar: een mooi rijtje. Koploper is natuurlijk Nederland. Mijn lezers zitten verspreid over het hele land, maar er zijn wel wat witte vlekken op de kaart. Zeeland, Friesland, Drenthe en Limburg, daar heb ik geen lezers.

En dan de cijfers, die liegen er niet om. In twee weken tijd had ik 212 bezoekers over de vloer. Dat waren 74 verschillende mensen. Deze site is dus veel populairder dan ik dacht, de statistieken liegen niet. Toch?
Ach. Met statistieken moet je voorzichtig zijn. De meeste bezoekers kwamen aanwaaien op vrijdag 2 oktober, en dat was "toevallig" net nadat ik mijn vorige blog had gepubliceerd. Met een paar bekende namen erin. Daar zie je het effect van zoekmachines. Het is wel verleidelijk: Noem Barrack Obama, Paris Hilton, Christiano Ronaldo en (kom, laten we eens gek doen) Jan Peter Balkenende in één zin en je hebt weer honderd hits.

Het filteren van zinnige informatie uit die brij aan data is een hele klus. Maar één ding weet ik wel: deze blog wordt gelezen en bekeken. En dat is een lekker gevoel.

De foto? Weer eentje van Dan Perjovschi, die Roemeense kunstenaar met zijn gekke cartoons.

Moeilijk doen

2009-10-02T13:05:00.005+02:00

Iedereen heeft er wel eens last van. Bij de een duurt het wat langer dan bij de ander, onder invloed van het weer of andere stemmingbepalende factoren. Het gaat meestal wel weer over, en zit je toch opgescheept met een notoire veelpleger dan valt daar nog wel mee te leven.
Maar sommige mensen maken er hun levenswerk van. Het lijkt hun roeping om dingen moeilijker te maken dan nodig is. Vandaag bespreek ik twee voorbeelden, met een kleine knipoog naar het citaat in mijn nieuwe rubriekje dat een plekje rechtsboven op mijn blog heeft gekregen.

Sally Mann is een Amerikaanse fotografe. Ze exposeert momenteel in het Fotomuseum in Den Haag. Als je de moeite neemt om wat te googlen vindt je heel veel informatie over haar en haar foto's. Over die foto's wil ik het nu niet hebben, hoewel mijn vingers jeuken wanneer ik naar de landschappen kijk. Maar de manier waarop ze fotografeert is op zijn minst afwijkend: Ze heeft ervoor gekozen om op een 19e eeuwse manier te werken. Met een platencamera op groot formaat. Zo'n houten geval op een statief met een grote doek erover heen. En de belichting kun je gerust handmatig noemen: de lensdop eraf halen, twee minuten wachten, en dat ding er weer op zetten. Haar portretten zijn dan ook nooit spontaan, maar extreem geposeerd. Soms leidt dat tot mooie resultaten, maar technisch gezien vind ik het allemaal ontzettend overdreven. Er is geen enkel voordeel aan deze omslachtige manier van werken, behalve dat het anders is en dat je dus automatisch opvalt. Het voordeel van zo'n groot negatief wordt vanzelf weer teniet gedaan door de magere kwaliteit van de lenzen van die tijd.

Haar fans prijzen haar werk mede omdat het op zo'n moeilijke manier tot stand is gekomen. En omdat het er zo authentiek uitziet. Zo lust ik er nog wel een. Maar in de wereld van de kunst is dit geen uitzondering, daar zijn uitzonderingen juist de regel. Zolang het maar verkoopt, zoals op deze foto uit Naarden.

Thomas Dekker is een wielrenner. Hij stond bekend als een groot talent en is inmiddels de oudste van een nieuwe generatie Nederlandse wielerhelden. Dat wil de schrijvende pers ons tenminste al jaren doen geloven. Niet zo gek als je beseft dat er aan de vorige generatie niet zo gek veel verdiend kon worden. Boogerd en Dekker (Erik in dit geval), de boekhandels liggen er vol mee, maar het blijven slechts twee renners die dan ook nog niet veel gewonnen hebben.
Gelukkig was Thomas er dus, als trendsetter en media-magneet. Dat laatste viel al snel tegen, want hij bleek nogal tegendraads. Zo verhuisde deze jongeman toen hij net prof was al naar Italië om daar onder leiding van een dubieuze prof aan zijn carriëre te werken. Bij het wielrennen weet je dan wel waar het om gaat. Zijn ploeg Rabobank zag het met lede ogen aan, maar was niet bij machte de jonge vedette te sturen. Dekker ging zijn eigen gang, bepaalde zijn eigen trainingsprogramma's en mat zich een eigen levensstijl aan. Dure kleren, horloges en een lekkere sportauto, het kon niet op. Maar als de resultaten uitblijven kan zoiets zich tegen je keren. En zijn prestaties waren inderdaad niet best. Je kunt wel twee kleine voorjaarsrondes winnen, maar je wordt als top-wielrenner toch afgerekend op de grote rondes. Één Tour de France heeft hij maar gereden, de editie van 2007 waarin hij veel ondankbaar beulswerk verrichtte voor ene Rasmussen. Medio 2008 maakte Rabobank een eind aan de verbintenis, om redenen die nog steeds onduidelijk zijn. En nu is Dekker ontmaskerd als EPO-gebruiker, na een retro-controle nog wel. Een plasje van december 2007 blijkt achteraf fataal te zijn geweest. Natuurlijk liegt een renner als het nieuws naar buiten komt. En natuurlijk pretendeert zijn oude ploeg van niets te weten. Maar dit zaakje stinkt. Hij wordt nog steeds genoemd in een andere dopingzaak, waarbij een oud-renner een aantal Rabo-renners (en niet de minsten!) heeft genoemd als vaste klanten van een bloed-transfusiebank.

Het bankwezen zit ze blijkbaar in het bloed.

En die brave Raboploeg wist daar allemaal niets van. Hier in Brabant hebben ze een mooi gezegde: "En gai geleuft dè?".

Banken hebben het toch al zwaar in deze tijd, en dit dopingspook gaat de coöperatie nog behoorlijk dwars zitten. Het laatste woord is daar nog lang niet over gezegd. De foto is uit de Tour van 2006, toen Rabo ook al achter de feiten aanfietste. Je ziet 4 man aan de staart van het peloton tijdens het klimmetje in Anduze. Daar is Thomas D. dus niet bij, die zat met zijn vormcrisis thuis op de bank. Zou je nou echt doping nodig hebben om dat te kunnen bereiken? Dát vind ik nou moeilijk doen.

66 jaar geleden

2009-09-30T13:53:00.003+02:00

Het was doodstil in het bos. Zelfs de vogels hielden hun snavels. Een waterig zonnetje scheen op het nog vochtige zandpad, tussen de al verkleurende bladeren door. Ze hadden hun fiets aan de rand van het pad gezet en Bertus liep vast naar de steen. Dinie haalde voorzichtig de verse bloemen uit haar fietstas. Lelies waren het deze keer geworden, aangevuld met wat rozen uit eigen tuin. Bertus was begonnen met het schoonmaken. Gelukkig was er in twee weken niet veel vuil geworden, het had dan ook nauwelijks geregend. Bertus mopperde daar wel over. Hoewel hij zijn bedrijf al 6 jaar daarvóór aan zijn zoons had overgedaan bleef hij boer in hart en nieren. Nu was de droogte echter een voordeel. Dinie haalde de verwelkte bloemen weg en stopte ze in een plastic zakje in haar andere fietstas. Zorgvuldig drapeerde ze het nieuwe boeket op de sokkel. Zoals altijd was dat een nauwkeurig werkje, ze was ook niet snel tevreden. Vanaf de weg viel het monument nauwelijks op met zijn grauwe kleuren, dus de bloemen moesten de blikvanger zijn. Niet dat hier veel mensen kwamen, er reden hooguit een paar auto's per dag over de weg. En fietsers natuurlijk, die over het verharde pad aan de andere kant van de zandweg reden. Daar kwam er toevallig net eentje voorbij. Een wielrenner op een fel gekleurde racefiets. Uit haar ooghoek zag Dinie dat de man naar hen keek en het leek alsof hij aarzelde. Ze hoorde de ketting ratelen terwijl de renner zijn benen stilhield. Even dacht ze dat hij afremde, maar iets deed hem blijkbaar besluiten om door te rijden. Het geluid van de fietser verwaterde in de herfstlucht.
Toen alles er weer proper bij lag bleven broer en zus een moment staan. Na zoveel jaar waren alle herinneringen aan die fatale nacht al zo vaak opgerakeld dat het leek alsof het niet echt gebeurd was.Ze was dan ook pas 9 toen het was gebeurd. Maar dit monument vertelde zijn eigen verhaal. Het was goed dat het er uiteindelijk was gekomen.
Even later fietsten ze achter elkaar weer terug over het pad. Aan zijn bewegingen en het gezucht merkte ze dat hij pijn had. Niet voor het eerst vroeg ze zich af hoe lang ze dit samen zouden blijven doen. En als zij het niet meer konden, wie zou hun taak dan overnemen?

Dit verhaaltje is deels echt gebeurd. Op een van mijn vaste routes ligt het bedoelde monument. Het ligt nogal verscholen tussen de bomen, en toen ik het op een dag ontdekte ben ik gestopt en gaan kijken. Mijn fietsstreek ligt vol met herinneringen aan de oorlog, vooral vanwege Operatie Market Garden. Het is fascinerend om deze stille plaatsen te bezoeken en herinnerd te worden aan al die jonge mannen die hun leven waagden voor onze vrijheid.
Ik heb me altijd afgevraagd wie dergelijke plaatsen onderhoudt, vandaar mijn aarzeling toen ik ineens twee oude mensen bij dit kleine gedenkteken zag. Maar soms is een beroep op de fantasie interessanter dan de werkelijkheid.

De foto is overigens gemaakt op de Amerikaanse begraafplaats bij Omaha Beach, Normandië. Klik er vooral even op, dan ben je meteen weer in de actualiteit.

Het lettertype

2009-09-27T21:46:00.000+02:00

Even een kort bericht om de trouwe (én nieuwe!) reageerders te bedanken voor de feedback op mijn vragen. Ik heb het lettertype inmiddels terug gezet naar Verdana, en het een tikkie groter gemaakt.
Nu op naar de 200, met dit soort berichtjes komen we er snel...

Straffeloos Pimpen

2009-09-23T23:58:00.002+02:00

Vandaag zag ik tot mijn verbazing dit bericht in de landelijke pers.
Ik stel voor dat u eerst de inhoud tot u neemt alvorens wij verder gaan......

Mooi. Het bijbehorende filmpje is ook een aanrader trouwens.

Het is dus blijkbaar slecht voor mensen om naar foto's te kijken die bewerkt zijn om een model er mooier uit te laten zien. De relatie met de volksgezondheid is op zich niet lachwekkend: men bedoelt ermee dat (vooral) jonge meisjes zich spiegelen aan magere rolmodelletjes en dat leidt dan weer tot anorexia en andere eetstoornissen.
Wat wel lachwekkend is is dat (volgens dit wetsvoorstel) fotografen en publicisten daarvan nu de schuld krijgen. En de boete is niet mals, je zult maar voor elke bewerkte foto zonder bijschrift 37.500 Euri af mogen tikken. Nu kan ik hele verhandelingen gaan houden over de handhaving van zo'n wet, of over wat wel en niet geoorloofd is. Maar dat is de makkelijke weg, en die kiezen we vandaag niet.

Wat mij zo intrigeert is de vraag waarom parlementariërs, mensen toch met een behoorlijke opleiding, dit soort onzin te berde brengen als er nog zoveel belangrijkers te doen is. Is de crisis voorbij? Heeft Frankrijk zijn financieringstekort weggewerkt? De gevolgen van de vergrijzing tot eenieders tevredenheid opgelost? De zorg op orde? Het onderwijs, de integratie van allochtonen? Dan is er vast wel tijd om je als overheid druk te maken om de problemen van meisjes die al generaties lang worstelen met hun eigen identiteit. Dat heet puberteit, en het uit zich bij de een nu eenmaal wat extremer dan bij de ander. Het is een fenomeen van alle tijden. In de jaren '60 had je Twiggy, zouden ze die ook met Photoshop aangepakt hebben?

En toch, ik maak me ernstig zorgen. Ook ik ben fotograaf en ik ben niet vies van wat bewerken. Daarom neem ik uit angst voor represailles alvast maatregelen. In ons Brave New Europe kan het tenslotte nooit lang duren voordat zo'n wetje voor de hele Eurozone gaat gelden. En dan ben ook ik de pieneut.

Vanaf nu worden alle portretten die het model flatteren voorzien van een watermerk. Mij hebben ze niet!

Nummer 100

2009-09-23T12:59:00.011+02:00

Het is ook niet eerlijk.

Via de gebruikelijke kanalen hoor ik dat mijn vaste lezers de spanning niet meer aankunnen. Ik heb natuurlijk ook heel wat verwachtingen gewekt toen ik vrijdag, na een korte aftelling, bekend maakte dat er iets bijzonders te gebeuren staat. Mijn laatste berichtje gaf de nodige hints in een bepaalde richting, en het is mooi dat meerdere mensen erin getrapt zijn:

Neen, het ging niet om de verjaardag van mijn geliefde! (Overigens zijn ook late felicitaties nog steeds van harte welkom op haar weblog !)

En vervolgens verdwijn ik voor 4 dagen uit het zicht, zonder nog iets te laten horen. U allen in toenemende staat van verwarring en ondraaglijke verstrakking achterlatend.

Mijn aftellen had echter niets te maken met dagen maar met berichten.

Vandaag plaats ik hier mijn 100e blogje, en dat is een kleine herdenking waard. Vind ik zelf.

Bij herdenkingen heeft de mens de neiging om terug te kijken. Vooruit dus maar:

Deze blog begon op 2 januari 2008 als een extra podium om mijn schrijfsels openbaar te maken.

Inmiddels had ik twee epistels over fotografie gepubliceerd op de webfotoclub, waar ik onder de naam c@skr@ker mijn licht had laten schijnen over fotothema's. En dat smaakte naar meer. Vooral omdat ik zoveel te zeggen had over dingen die niks met fotografie te maken hadden ben ik deze blog begonnen. De eerste columns in dat kader staan nog steeds in het archief, maar al gauw werd mijn blog een uitlaatklep voor alles wat ik op die fotoclub niet kwijt kon. En dat nam al snel wat groteske vormen aan.

In augustus 2008 heb ik het roer omgegooid en de huidige lading aan het geheel gegeven. De herstart was in eerste instantie geen succes, zoals je wel vaker bij blogs ziet. Ik las laatst dat nog geen 2% van de bestaande blogs regelmatig ververst wordt. Veel mensen hebben blijkbaar wel ambitie, maar geen doorzettingsvermogen. En dat gold ook voor mij. Dat veranderde echter in februari van dit jaar. Vanaf dat moment heb ik een soort om-de-dag gemiddelde gehaald, en dat is blijkbaar voldoende om een groep vaste lezers te interesseren.

En gaandeweg heeft mijn idee zich ontwikkeld. Woord en beeld gaan hand in hand, en de afwisseling waarmee dat gebeurt weerspiegelt ook mijn eigen voorkeur van dat moment. Volgens mij is dat ook uniek; nergens ben ik tot nu toe een dergelijke combinatie tegengekomen.

Het is in ieder geval zo apart dat de software van mijn provider er niet goed mee om kan gaan. Het maken van een bericht, zeker als dat gepaard gaat met meerdere foto's, is soms een bezoeking. Regelmatig vliegen hier dan ook de vreselijkste vloeken en verwensingen door de kamer.

Maar dat mag de pret niet drukken, en voorlopig ga ik dus vrolijk verder met bloggen.

Vandaag geen foto, ik kon niets passends vinden bij dit bericht. Wel heb ik voor een beperkte periode wat aanpassingen gedaan in de layout, ter onderstreping van de feestvreugde.

Ook het lettertype van de berichten is gewijzigd, via de enquete hiernaast hoor ik graag of dat bevalt.

Want daar leeft deze blog van, van uw reacties! (ik kan het niet vaak genoeg zeggen)
O ja, voor een zinvol vergelijk heb ik het 99e bericht terug gezet in het oude lettertype.

En nog 1.....

2009-09-18T10:45:00.012+02:00

Voor wie het nog niet opgevallen is: ik ben aan het aftellen.

En mocht je je afvragen waarom, dan kun je nog even verder piekeren, want ik kan er nog niets over zeggen.

Binnenkort wordt alles duidelijk.

In de tussentijd nog maar een foto uit Doel om de grootste nieuwsgierigheid wat te beteugelen. Eentje die misschien wel beter bij het bericht van gisteren past dan de vorige foto, besef ik nu.

Wijsheid komt met de jaren, zullen we maar zeggen. Toch?

En voor wie alvast in de stemming wil komen voor het zonnige weekend dat vóór ons ligt heb ik nog een leuk muziekje uitgezocht. Uit de oude doos dus.

Met welk Doel?

2009-09-17T14:50:00.007+02:00

Het fenomeen Doel heb ik al besproken in een vorige blog.

En ook op andere web-plekken is Doel onderwerp van discussie, met of zonder begeleidende fotografie. Vrijwel iedereen neemt stelling in het Doelse dilemma en kiest partij voor de achtergebleven bewoners. Dat is begrijpelijk, want zij zijn de underdog in hun jarenlange strijd met de Vlaamse regering. En een regering is altijd de gebeten hond, zeker in het dwarse België.

Maar is het ook terecht om zo te denken? Wat zijn eigenlijk de argumenten van die regering om Doel met de grond gelijk te willen maken?

Om met het eerste te beginnen: een zoektocht op het Net levert bar weinig objectieve informatie over het doel van het ont-Doelen. Je struikelt over de sites die het goede Doel steunen, het barst van de politiek getinte open brieven en pamfletten. De Vlaamse Groenen laten zich niet onbetuigd, en kunstenaars uit zowel België als Nederland struikelen over elkaar in hun ijver om van het dorp een Belgisch Ruigoord te maken. Een vrijplaats voor allerhande kunstenaars en lieden die zich bij gebrek aan een zinvolle dagbesteding zo wensen te noemen. Dan lijkt het tenminste nog iets.

Maar enigzins actuele informatie van de regering heb ik nergens kunnen vinden. Dus moeten we het doen met wat iedereen al weet: Doel moet plaats maken voor een nieuw dok in de Antwerpse haven. En de plannen voor het havengebied bieden geen plaats aan een woonkern zo dicht bij de Schelde, of dat dok er nu komt of niet. Al decennia lang verzetten bewoners zich tegen onteigening, de laatste jaren gesteund door krakers en kunstenaars die hun eigen belangen kunstig hebben verweven met die van de autochtonen. Daar wil de regering nu voor altijd een einde aan maken, maar telkens vinden hun tegenstanders weer nieuwe wegen om uitstel te bereiken. Demonstraties en rechtszaken gaan hier hand in hand.

En dat is ook de status van vandaag: hoewel vrijwel alle oorspronkelijke bewoners zijn verdwenen is het lot van Doel nog steeds niet bezegeld. Als je het dorp bezoekt blijkt dat de huidige situatie onhoudbaar is. De meeste huizen staan leeg, zijn half gesloopt en geplunderd. Het is er feitelijk een grote rotzooi. Het dorp heeft ook nauwelijks historische waarde, de enige gebouwen die het bekijken waard zijn zijn de kerk en een klooster, maar die vind je in vrijwel elk Vlaams dorp.

Ik kan me de stellingname van de regering wel voorstellen. Als het dorp behouden zou blijven moeten er miljoenen geïnvesteerd worden in renovatie. En welke regering werkt mee aan het inrichten van een anarchistische enclave? De belangen van kunstenaars die zich laten inspireren door protesten tegen het gezag staan ook haaks op die van de regering.

Maar ik heb gemengde gevoelens. Het zal je woonplaats maar wezen, en je zult er maar aan gehecht zijn....

De foto heeft op het oog geen relatie met deze overpeinzingen, het is een van de huizen die als kunstproject door een kunstenaar onderhanden zijn genomen. Ik vond de kleur blauw er wel lekker uitknallen, en als je beter kijkt zie je heel wat tegenstrijdige elementen terugkomen.

(En nog 2... )

Caravan

2009-09-16T13:52:00.008+02:00

Deze blog is een verzoeknummer. Mark verzocht mij in een mail iets over caravans te schrijven.

Dat komt goed uit, want ik ben toevallig expert in die dingen. Nu zou ik kunnen schrijven over het leven VC(vóór de caravan) en daarna (Anno Caravani). Maar dat levert geen interessant leesvoer op.

Dus daarom maar een verhaaltje bij deze foto.

Deze caravan verscheen tijdens ons verblijf in Cirencester (midden Engeland) op de plaats vóór ons. Het bijbehorende gezelschap was boeiend te noemen. Een heer, die de trekauto bereed, en een roedel dames. Dames variërend in leeftijd van volwassen tot puberaal, en qua postuur van volvet tot aangelijnd.

De heer vertrok na het parkeren van de caravan. Op deze camping was het overigens verplicht om dat op een strookje asfalt te doen. Op alternatieve plaatsing op het gras leek de doodstraf te staan, zoals onszelf bij aankomst duidelijk werd. De dames gingen aan de slag met het aankomstritueel: pootjes uitdraaien, voortent opzetten en de boel herschikken. Alleen gebeurde dat duidelijk zichtbaar nogal, nou, laat ik het onbeholpen noemen. De caravan was overduidelijk niet meer de jongste, en dat gold ook voor de accesoires. Maar als je voortent eruit ziet als een mislukte soufflé dan heb je toch echt iets verkeerd gedaan. Dat was ook af te meten aan de hoeveelheid stokken die ongebruikt bleven. Een der dames mikte het hele mikadospel uiteindelijk maar onder de caravan.

Het is ons nog steeds een raadsel waar al het vrouwvolk hun slaapplek vond. De soufflé bood lang niet genoeg slaapplaatsen voor zoveel vrouwelijkheid. En de caravan was duidelijk in gebruik voor de twee volwassenen. Het hele spul ging elke avond trouw naar de vreet- en zuipschuur, waar vermaak op onvervalst Hi-de-Hi niveau gegarandeerd was. Wij zijn daar ook één keer geweest, en het schouwspel was zo kostelijk dat we van verbazing vergaten foto's te maken.

Stipt om elf uur kwam het hele gezelschap dan enigzins zwalkend retour om op onverklaarbare wijze in de soufflé te verdwijnen. Ik heb even gedacht dat er ondergrondse barakken waren, en zelfs dat de voortent een poort naar een ander universum was. Maar dat laatste zal ongetwijfeld met mijn eigen bedenkelijke staat op dat tijdstip te maken hebben gehad.

Het hoogtepunt van het verblijf kwam een paar dagen later toen een der dames bij het ontwaken uit haar beauty sleep blijkbaar behoefte had aan frisse lucht en met een elegante zwaai het raam openduwde. Het resultaat heb ik hier afgebeeld. Het leuke was dat ik het zag gebeuren en ook de reactie van de dame erbij kreeg. Ze verblikte of verbloosde niet, het leek haar allemaal niets te doen. Uren later lag het raam nog steeds op het gras, op ons "grondgebied". Op zo'n moment herinner ik me de aloude jutterswet: "wat ou viendt op ouw terrain dadis fan ouw". Maar wat moet je met een extra caravanraam?

Een dag later kwam de heer weerom, met zijn trekauto. Het gezelschap vertrok zoals het gekomen was, met overigens het raam weer netjes aan de caravan.

Het moge duidelijk zijn dat wij op een totaal andere manier kamperen. Onze caravan staat mooi waterpas, de voortent strak en we houden nooit stokken over. Bij ons blijven de ramen gewoon zitten. En als ze er toch uitvallen dan schamen wij ons diep en zetten de boel weer snel in elkaar.

Wij zijn nette mensen. Wij hebben op de camping maar één slechte gewoonte: We genieten enorm van andermans gepruts en getut. Met tentkampeerders kun je al lachen, maar caravanners zijn echt nog veel leuker.

Alleen daarom al kan ik zo'n ding aanbevelen: Je hoort er eindelijk helemaal bij!

(En nog 3....)

Meisje

2009-09-15T15:54:00.004+02:00

Vandaag bladerde ik eens door de archieven van mijn weblog, en kwam erachter dat ik in den beginne veel minder tekst nodig had. Het schrijven heeft gaandeweg de overhand gekregen.

Vandaar, en om een totaal gebrek aan schrijfinspiratie te verhullen, deze foto zonder lappen tekst.

Hij komt uit Clervaux, een stadje in het noorden van Luxemburg.

Rommeltje

2009-09-11T11:19:00.005+02:00

Het is voor mijn vaste lezers vast niet meer te volgen; dan weer zijn we aan de Belse kusten, dan weer doelloos aan de schelde, en nu weer terug in Engeland.

Daar is een simpele reden voor: ik heb geen zin meer om (ellenlange) series te maken over één onderwerp. Liever spring ik wat van de hak op de tak, dat houdt de boel levend en jong. Vandaag kwam ik deze foto weer tegen, eentje die nog stond te wachten op wat serieuze bewerking.

Maar het origineel is vrijwel gelijk aan de foto die ik nu plaats. Hulde aan mijn kleine kameraatje, de LX3! En aan het Engelse ochtenzonnetje natuurlijk. Ik heb hier maximaal gebruik gemaakt van de groothoekmogelijkheden, de lens op 24mm en de groothoekstand 16x9. Ook al is die sensor dan niet rond, het tovert wel degelijk een beetje extra foto op de kaart. De bewerkingen zijn dus minimaal: een beetje witbalans aanpassen, de belichting wat bijgesteld en nog wat vaste programmapunten. Een leuk voorbeeld van wat zo'n kleine camera in deez' moderne tijd kan doen.

Dit is dus Mevagissey, een vissersplaatsje in Cornwall waar je uren rond zou kunnen struinen. Ware het niet dat meer mensen dat doen, het is er midden op de dag niet te harden van het volk. Dus zijn wij er vroeg in de ochtend heen gegaan, en dat scheelt aanzienlijk.

Het is nog niet zo eenvoudig om er een aardige foto te maken trouwens. Probeer met al die bootjes en huizen maar eens om rust en balans in het beeld te brengen. Maar op de een of andere manier is dat hier wel gelukt. Er zit nog redelijk veel water in de foto en die boot op de voorgrond doet het ook wel aardig, al zeg ik het zelf.

Ik moest er wel bijna voor in het water gaan staan. Wat we al niet doen voor een mooie blog.....

Spoedgeval

2009-09-10T14:12:00.004+02:00

Aan de kust kom je altijd verrassende dingen tegen. En in België is succes wat dat betreft verzekerd. Het arme land moet het doen met slechts 61,4 km kust, en daardoor lijkt het alsof alle infrastructurele gekkigheid die het land zo interessant maakt daar samengebald is. Het is er zeker ook mooi en indrukwekkend, maar zoals België gebieden kan verwaarlozen kan geen enkel West-Europees land dat.

Hierbij een voorbeeldje.

Op de achtergrond nog wat resten van de Atlantikwall, die ook her en der verspreid liggen.

Ergens moet zich hier ook nog een ter ziele gegane camping bevinden, maar die zijn we nog aan het zoeken. Wordt vervolgd....

Kloostergang

2009-09-09T21:25:00.004+02:00

Zou deze het goed doen op mijn blog?, vroeg ik zojuist aan mijn patner-in-blogcrime. Zij vindt van wel, en omdat ik een braaf bloggertje ben staat ie er nu op.

Het is een foto uit de gangen van de Sint Niklaaskerk in Oost-Duinkerke. Dat ligt dus in België, aan de kust. Het monument in de verte is ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de grote oorlog. Daar vind je er in België een heleboel van. Omdat wij Nederlanders niet bij deze oorlog betrokken zijn hebben we er niet zoveel van meegekregen in de geschiedenisles. Onze aanwezigheid in West-Vlaanderen zorgt er echter voor dat ik me ga interesseren voor de enorme veldslagen die in dit gebied zijn gevoerd. Historische namen als Ieper, de Ijzer en Nieuwpoort (nee, ik bedoel niet 1600) doen wel bellen rinkelen bij mij, maar meer nog niet. Maar binnenkort gaat dat dus veranderen.

Vooralsnog moet u het nog even doen met deze foto.

Doelloos bestaan

2009-09-04T12:40:00.004+02:00

Een paar maanden geleden plaatste ik een foto uit het dorpje Doel bij een bericht over het verschijden van de "King of Pop". Mijn belofte om later dieper in te gaan op dit bijzondere dorp doe ik nu gestand.

Wij waren er in juni toen het dorp nog deels bewoond was. Doel ligt aan de Schelde, onder de rook van Antwerpen, en het dorpje staat al jaren op de rol om plaats te maken voor een nieuw dok in de Antwerpse haven. Maar de bewoners leggen zich daar niet bij neer. Men voert ouderwets actie (waar zie je dat nog?) en alleen daarom is Doel een bezoek meer dan waard. Het dorp werkt als een magneet op kunstenaars, krakers en andere kleurrijke tegenliggers.

Als fotograaf voel je je wel een voyeur en indringer. Veel huizen staan leeg maar zijn vrij toegankelijk. Deuren zijn geforceerd, huisraad ligt verspreid, soms lijkt het zelfs alsof de bewoners plotseling vertrokken zijn. Hoewel dat de verbeelding prikkelt en het een fotografisch walhalla is is enige voorzichtigheid geboden. De overgebleven bewoners hebben weinig op met al die ramptoeristen.

Deze foto is gewoon buiten gemaakt, en omvat voor mij de essentie van het oord.

De komende tijd zal ik meer foto's plaatsen en meer informatie geven over Doel.

In de pers

2009-09-01T11:24:00.005+02:00

Bij hoge uitzondering plaats ik vandaag een foto voor de tweede keer.

De reden moge duidelijk zijn, mijn vuurwerk-foto van gisteren heeft de regionale pers gehaald. Zelfs de tekst is grotendeels van mijn hand, en dat biedt perspectief. Nu de deur naar het erkend schrijverschap op een kier staat ga ik er met mijn volle gewicht (en dat is niet gering als ik het gekraak van de weegschaal dagelijks beluister) tegenaan duwen. Want dit is slechts het begin! Roem, faam, en niet te vergeten heel veel geld zullen mij ten deel vallen. Messcherpe columns, diepgravende achtergrondbelichtingen, en uiteindelijk een reeks literaire hoogstandjes waar zelfs de wereldberoemde Horus Mimir niet aan kan tippen, het ligt allemaal binnen mijn mogelijkheden. Het vervolg ligt dan voor de hand: Optredens in alle bekende talkshows, een rol als side-kick, wat zeg ik: als co-host, wel nee, een eigen programma: cAskrAker en Pauw!

Niets is dan onmogelijk: Jay Leno, Letterman, Jools, allemaal vechten ze om mijn sprankelende aanwezigheid om hun danig ingekakte showtjes op te luisteren met nieuw realisme, gezond boerenverstand, en niet te vergeten een uniek gevoel voor humor.

En die roem, dat klatergoud, die onmetelijke rijkdom straalt deels op u af! Want ik zal nooit vergeten dat de bestorming van de hemel hier is begonnen. Op deze eenvoudige blog, en mede dankzij u, mijn trouwe volgers. Dankzij u houdt ik dit al 91 berichten vol, en ben ik in staat om met groeiende regelmaat al die pareltjes uit mijn toetsenbord te persen.

Ik zal u dan ook nooit vergeten, en als ik, eenmaal gezeten in The Oval Office en ongetwijfeld vergezeld door enkele vers aangevoerde stagiares, de wereld aan mijn voeten heb kunt u ervan uitgaan dat mijn dankbaarheid in klinkende wetgeving zal worden omgezet. Een lager belastingtarief, verhoging van de maximumsnelheid, ik noem maar enkele voor de hand liggende mogelijkheden die alleen u ten deel zullen vallen!

Want waarom zou ik niet kunnen wat Lance kan? Wat is er mis mee als ik de wereld een beetje naar mijn hand zou zetten? En hoe kan dat nu beter en makkelijker dan als President van de US of A?

The Sky is the Limit, waarde lezer. Dat hebben de recente gebeurtenissen haarfijn aangetoond!

HOT News!

2009-08-31T20:27:00.024+02:00

Een alerte fotograaf is op alles voorbereid. Vanavond was zo'n avond. Gezeten op ons balkonnetje genoten wij in alle rust een eenvoudige doch voedzame maaltijd toen ons van beneden enige geluiden bereikten die op commotie duidden. Nu is dat helaas in onze woonomgeving schering en inslag, en hoewel wij ons in het geheel niet willen verplaatsen in de kleine zorgen van deze lieden verwaardigen wij ons meestal wel een blik op het gekrakeel om vast te stellen wat hier nu weer aan de hand is.

Nu moet ik erbij vermelden dat ons verblijf hier inmiddels al door verschillende incidentjes is opgevrolijkt. Een paar binnenbrandjes in de uitgeleefde flats bezijden ons, Germaanse Heli's die zonder brandstof kwamen en ten einde raad het dichtstbijzijnde grasveldje opzochten (tegenover ons!) en nu bleek er nog iets flagranters aan de hand. Een auto stond in de fik, om het maar eens plat uit te drukken. En niet zo'n beetje ook: het was van meet af aan duidelijk dat er geen redden meer aan was. Deze voiture zal niet meer rijdend de openbare weg vervuilen.

Wij verloren tijdelijk maar onmiskenbaar alle fatsoen en renden naar binnen als sensatiebeluste persmuskieten om onze camera's ter hand te nemen.

Snel was de brandweer ter plekke (hulde aan onze lokale spuitgasten!) en terwijl de rode camion met toebehoren langszij kwam werd hij begroet door het brandende vehikel met enig onvervalst vuurwerk. Het inmiddels ruimschoots aanwezige kijk-volk beantwoordde deze spontane geste met een welgemeend en uit volle borst geschreeuwd: "Hoera!". Waaruit blijkt dat onze hulpverleners soms wel degelijk welkom zijn als zij de plaats des onheils betreden. Dat geeft de burger (en niet in de laatste plaats de ietwat verheven ingezetene) weer wat moed, en doet hopen op betere tijden voor het vaderland.

In enkele minuten hadden de onverschrokken blusdienaars de situatie volledig onder controle. De weg werd afgezet, en het blussen nam een aanvang. Er werd gespoten dat het een lieve lust was. Geen plekje auto werd verontachtzaamd, en dat was maar goed ook. Want vanuit onze enigzins verheven positie (het kan niet vaak genoeg gezegd worden) ontwaarden wij telkens nieuwe brandhaarden.

Reeds na 10 minuten werd het sein "Brand Meester" gegeven, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat wij deze bevrijdende en alom gewenste kreet niet rechtstreeks uit de mond der brandmeesters konden opvangen. Het affreuze gemis aan traditionele normen en waarden is zoals zo vaak in deze moderne tijd een groot gemis voor onze samenleving.

De onfortuinlijke berijders stonden er een weinig beteuterd bij te kijken. Even leek het erop dat zij nog een sigarette opstaken, maar bij nader inzien hadden ze toch voor even genoeg van al het gepaf. "Genoeg gerookt voor één avond", zag men ze denken. Uit piëteit met deze lieden zal ik foto's waarop zij figureren hier niet den volke kond' doen.

Na wederom een half uur kwam een sleepwagen om het smeulende wrak uit de beschadigde natuur te verwijderen. Wat restte was een grote schroeivlek en een nat wegdek.

Het leek mij gepast om u daar op deze plaats direct verslag van te doen.

Feestje (3)

2009-08-31T16:59:00.003+02:00

Waarom eigenlijk drie foto's met zo'n titel?

Omdat ik vandaag zin had eens wat kleur van het scherm af te laten spatten. Een kleurenfeestje dus.

Alle foto's zijn overigens gemaakt in Engeland, maar dat is bij deze laatste niet zo moeilijk te raden. Ik heb er nog aan gedacht er een (bad-)eendje in te plakken maar kon er zo snel geen vinden.

Feestje (2)

2009-08-31T16:57:00.003+02:00

Ik had ooit een zekere reputatie met mijn fröbelwerkjes gebaseerd op foto's van ijs. Dit is geen ijs, maar wel gelijksoortig gefröbel.

Het kleurt wel lekker, vind ik zelf. En U?

Feestje (1)

2009-08-31T16:52:00.004+02:00

Vandaag even geen verhalen, maar gewoon foto's. Drie stuks maar liefst, en allemaal krijgen ze hun eigen blogje. Dat allemaal om het reageren per foto makkelijk te maken.

Deze site leeft van uw reacties, vergeet dat niet!

Oh, voor ik het vergeet: een speciaal welkom aan een (voor mij tot nu toe) anonieme bezoekster, die nu uit de kast is gekomen.

Kijk dan niet!

2009-08-30T17:29:00.006+02:00

We naderen het einde van de komkommertijd, en dat vind ik jammer. Ik hou niet zo van de groente, maar de tijd waar die zijn naam aan heeft gegeven vind ik heerlijk. Nog meer dan in de rest van het jaar wordt dan duidelijk dat er veel te weinig nieuws in dit land is om het overschot aan media te bedienen.

Schaf 80% van de media af en je merkt er niets van. Ik krijg al weer heimwee naar de tijd dat we gewoon 2 TV-zenders hadden, één krant en verder niks.

Maar laat ik niet te reactionair gaan doen, anders gooit mijn blog-provider de boel nog op slot.

Komkommertijd dus. Dan is alles nieuws, elk feitje wordt opgeklopt en opgeblazen. Gebeurtenissen die normaal de huis- aan huisbladen niet halen komen nu in de landelijke pers, vele dagen achtereen. Journalisten van dienst duiken erop en graven als bezeten archeologen net zolang tot ze bij het middelpunt der aarde komen.

Voorbeelden te over. Een alledaagse brand in een huis in Kampen wordt opgeblazen tot een groot drama. Hoewel het natuurlijk vreselijk is als daarbij 4 kinderen omkomen. Onze vleesgeworden EO-komkommers Knevel en van den Brink konden er geen genoeg van krijgen. Avond aan avond werd de argeloze kijker bestookt met gasten die natuurlijk niks bijzonders te vertellen hadden. Brandweermannen, schoolmeesters, hulpverleners, alles kwam voorbij. Het echte drama lieten de schijnheiligen natuurlijk lopen: Hoe kan het toch dat een gezin ongestraft 15 kinderen op deze overbevolkte aarde kan afleveren? Volgens sommige bronnen waren de ouders zeer gelovig en zorgde hun overtuiging ervoor dat ze niet overmatig verdrietig waren. God beschikt en dus is het goed. Amen.

Het mooiste komkommernieuws was toch wel het "drama" rond het 13-jarig meisje die in haar eentje de wereld rond wil dobberen. Ik kan me niet voorstellen dat er één lezer is die het verhaal niet uit en te na kent. Ze mag niet van de rechter. Ach gut. En nou moet ze eerst psychologisch onderzocht worden. Als dat geen blijvende schade oplevert.... Dan nog liever in je eentje de oceaan op. Ik zal u iets bekennen: het interesseert me allemaal geen biet. Of ze nu door Drs. Zielknijper onder handen wordt genomen of door een hitsige zeeman in een obscure haven, of ze nu overboord springt omdat ze gek wordt van de aanhoudende windstilte dan wel verzuipt omdat haar Guppy door een wallevis is opgevroten, het zal me echt worst wezen.

Ik wil echt geen mening hebben over al die zogenaamde drama's. Laat iedereen zijn eigen leven leiden en bemoei je lekker met je eigen zaken.

Nou hoor ik na zo'n verzuchting vaak: "Kijk dan niet!" Dan kun je je ook niet ergeren. Ik zal u een geheim verklappen: Ergeren vind ik nou toevallig heel erg leuk. Op zijn tijd, goed gedoseerd en van de juiste ingrediënten voorzien is ergeren heel ontspannend. Je vult er ook lekker een blog mee trouwens.

Of zou het te maken hebben met de fotografie? Een beetje fotograaf is natuurlijk een regelrechte voyeur. Vandaar het plaatje van vandaag.

Britse Humor

2009-08-28T21:22:00.009+02:00

De Engelse humor is wereldberoemd. Minder bekend is waaróm die Britten zo humoristisch zijn.

Het Engelse volk heeft een hoop eigenschappen die helemaal niet zo grappig zijn. Zo las ik op vakantie dat sommige Engelsen nog steeds denken dat zij het uitverkoren volk zijn. Men schijnt te geloven dat Jezus in zijn jonge jaren voet aan wal heeft gezet op Engelse (Keltische dus) bodem. En daarom vinden deze lieden dat het Engelse volk ver verheven is boven de rest van de wereld. Ik ben al niet zo van het geloof, maar zoiets vind ik wel heel erg ver gezocht.

Het zal wel komen door het eilandbewoners-syndroom. Alle eilanders zijn van nature voorzien van een extra portie xenofobie. Verwar dit in dit geval echter niet met rascisme, want daar hebben Engelsen juist erg weinig last van. Engelsen discrimineren niet op ras, maar op sociale klasse. Echt waar, dat merk je tegenwoordig nog steeds.

Maar goed, dat zijn dus volgens mij geen ingrediënten die bijdragen aan een bijzonder gevoel voor humor. Om maar te zwijgen over het weer en de infrastructuur in dat fraaie land. Engelsen staan erom bekend dat ze graag in de rij staan, het alom bekende queuen. Overal kom je dat tegen, van fast-food restaurants tot op de weg. De Engelse roundabouts zijn de ideale file-makers. Engelsen hebben, in tegenstelling tot ons continentalen, de gewoonte rustig op hun beurt te blijven wachten. Yeah right, zo kom je dus nooit op die rotonde, laat staan er weer vanaf. En dan moet je vooral op de wat ingewikkelder rotondes komen. Zoals deze, in Swindon. Wij zijn erop geweest, maar goed dat ik niet wist dat hij zo berucht is.

Ik weet wel waarom de Engelse humor zo ontwikkeld is. Het volk heeft de dingen die wij vanzelfsprekend vinden zó slecht geregeld, en het systeem is zó star dat je wel zult moeten relativeren. En dat doen ze dus volop.

En in dit geval (we gaan het nu over de foto's hebben lezer!) ligt die humor zelfs op straat. Op het kerkhof eigenlijk. De eerste foto zegt genoeg, de tweede heb ik als bonus toegevoegd om de directe omgeving te tonen. Het bord hoort namelijk bij de uitspanning die hier (we zijn in hartje Oxford) gevestigd is in een kapel. En op het grasveld liggen nog wat graven verspreid.

Op zich is dat al weer humoristisch: wie begint een terrasje op het terrein van een kerkhof?

Juist, de Engelsen dus.

De verlossing

2009-08-26T18:22:00.003+02:00

Het klinkt wel erg Freek de Jonge, deze titel boven een blog. Maar echt, zo voelt het nu even.

Vandaag een productieve dag qua foto-uitzoeken. Alles is uitgezocht, weggemieterd, bewaard (voor je weet maar nooit), en geclassificeerd. En ik heb een ontdekking gedaan. Mijn vakantiefoto's zijn onvervalste kiekjes, vrijwel zonder uitzondering. Dat is ook niet zo gek, wij hebben in 3 weken zoveel gezien en gedaan dat het "bewust fotograferen" er bij ingeschoten is. Ik heb dus heel veel foto's en die zijn ook vaak wel heel leuk. Maar niet echt origineel en/of kunstzinnig. En dat had ik wel gehoopt.

Awel, het is niet anders.

Aan deze ontdekking zit ook een konsekwentie vast voor mijn blog-volgers. Ik ga namelijk geen serie over Engeland beginnen, maar in de loop der tijd laat ik natuurlijk wel wat foto's voorbij komen. Dat is goed nieuws voor hen die van afwisseling houden, maar ik moet zelf nog even aan het idee wennen. Mijn reisverhaal (ik vind mezelf inmiddels nóg beter schrijven dan fotograferen!) over Engeland komt apart wel een keer aan de orde.

Lekker idee: gewoon kunnen schrijven waar je zin in hebt, en een lekker fotootje erbij zoeken naar eigen behoefte. Gaan we doen. De onderwerpen liggen immers voor het oprapen.

Er moet wel een foto bij dit bericht, vooruit dan maar. We gooien er nog een vakantieplaatje tegenaan: Cornwall aan de noordkant, dus bij zonsondergang. Dichterbij de rand durfde ik echt niet te komen, daar zorgt de hoogtevrees wel voor.

Help!

2009-08-25T22:14:00.005+02:00

Ik had het beloofd, dus hier is de tussenstand: Nog 478 foto's uit te zoeken.

De voorbije dagen kwam het er niet van, teveel andere dingen te doen. Familie-bezoek, een stukje fietsen, de administratie, computer-EHBO verlenen, ik kom tijd tekort. In ieder geval is er geen tijd voor het snoeien in 500 foto's.

De momenten die dan wél beschikbaar zijn lenen zich niet voor het wieden van fotografisch onkruid of het oppoetsen van de pareltjes tussen het kaf. Ik krijg erg veel zin om dan meteen iets anders te gaan doen. Een leuk boek lezen bij voorbeeld. Voor de Armstrong-fan(s) kan ik deze aanbevelen overigens. Ontluisterend.

Terug naar de zaken. Het vervelende is dat foto's uitzoeken niet alleen een rotklusje is; ik word er ook lichtelijk depressief van. Niet genoeg om aan de Prozac te gaan, een glaasje huiswijn (de Rosé van AH, een aanrader!) doet nog steeds wonderen. Ik word altijd extra kritisch als ik zo'n klusje uitvoer, in dit geval krijg ik de neiging om de meeste foto's meteen maar weg te mieteren. Het is toch niks.

Welke foto dan te kiezen voor deze blog? Een dilemma, en het voorbije uur is grotendeels verkwanseld aan deze dodelijke mix van über-kritiek en besluiteloosheid. Uiteindelijk valt de keuze op een landschapje. Dat past tenminste bij mijn depressieve bui! Een lekker Engels plaatje is het geworden, gemaakt op een van de eerste vakantiedagen toen het weer nog typisch Engels was. Wat dat dan ook moge zijn.

Als je over de heuvel rechts zou kunnen kijken zag je onze caravan staan. Tussen 200 andere kampeermiddelen natuurlijk, want denk nou niet dat wij de enigen waren die dat plekkie mooi vonden.

Morgen weer een kans op een leuk vakantieverhaal. Ik ben voor vandaag al blij dat deze blog gevuld is. Waarmee ik maar wil zeggen: Dank voor alle positieve reacties op mijn vorige stukje! Morgen gaat het vast wel beter met me....

Wegens vakantie....

2009-08-22T12:54:00.004+02:00

zijn we weer open! Een week terug uit Zuid-Engeland stromen de plannen voor nieuwe blogs door mijn kop als Pounds uit mijn achterzak. Maar het hoogst noodzakelijke ontbrak tot nu toe: zin en inspiratie.

Wat ook niet mee hielp: bij thuiskomst de opbrengst van 2 camera's door moeten spitten. Bijna 2000 foto's was de opbrengst, leve de digitale fotografie!

Inmiddels is de nuttige opbrengst teruggebracht tot een kwart, maar dat is nog veel teveel om er een kop of staart in te ontdekken. Het wieden gaat dus door, misschien is het wel leuk om de tussenstand hier dagelijks te vermelden.

Intussen heb ik de meest in het oog springende foto maar even bewerkt om hier neer te zetten als teken van leven. Een zonsondergang dus, hoe kan het cliché-er. Gemaakt op een strandje in de buurt van St. Ives, lekker lui hangend op een kleedje.

Er volgt dus meer, veel meer. Even geduld nog, ik heb nog 499 foto's te gaan.

Lance en zijn vrienden

2009-07-23T22:51:00.004+02:00

Dit is de laatste bijdrage die over de Tour 2009 gaat. De sporthaters onder mijn volgers kunnen dus opgelucht ademhalen. Ik wilde nog een stukje over de onzin van dopingbestrijding schrijven, maar dat kan wachten. Doping is tenslotte altijd een actueel onderwerp.

Als fanatieke Tour-spotter kun je niet om het fenomeen Lance Armstrong heen dit jaar. Hij beheerst de publiciteit al vanaf augustus '08, toen hij zijn come-back aankondigde. Wat me vooral is opgevallen is de mate van verafgoding die hem ten deel is gevallen. Je zult de kenners de kost moeten geven die vóóraf voorspelden dat hij "natuurlijk" wel weer zou winnen.

Nu duidelijk is geworden dat hij puur op snelheid niet meer met de absolute top mee kan steken ineens andere geluiden de kop op. Ik kijk er niet raar van op dat het grotendeels dezelfde kenners zijn die nu kritische kanttekeningen plaatsen bij zijn rentree, maar meer nog bij zijn gedrag.

Hoe deskundig moet je zijn om te weten wat nu langzaam aan duidelijk wordt: Armstrong is alleen teruggekeerd om zijn eigen ploeg op te richten en die een vliegende start te geven. Bruyneel en de trouwe knechten wisten daar allang van en speelden het spel mee. Astana, die rare nationale ploeg van dat achterlijke Borat-landje (lees vooral de info achter de link!) werd van het begin af aan in diskrediet gebracht, iets waaraan de sponsor zelf ook in letterlijke zin heeft meegewerkt.

De enige dissonant was ene Alberto Contador. Die weigerde mee te werken met de grote show en dat liet hij merken ook. Het leverde hem een sabotage-offensief op dat zijn weerga niet kent. Elke stap van Alberto werd door Armstrong cum suis gevolgd en bekritiseerd, elk foutje in de voorbereiding werd uitvergroot en door de kracht van die media-hype (Over 2 jaar twittert echt niemand meer!) kwam hij onder onmenselijke druk te staan.

Dat Contador die druk heeft weerstaan en zelfs heeft omgebogen tot een verpletterende overwinning zegt veel over hem. Ik durf het aan om zijn komende overwinning de meest indrukwekkende te noemen die ik ooit in de sport heb gezien. Hij heeft niet alleen zijn zichtbare tegenstanders overwonnen maar ook de talrijke verraders binnen zijn eigen team overtroefd. Het enige voordeel dat hij heeft van dat team was de tijdswinst in de ploegentijdrit, maar de huidige stand laat zien dat hij dat voordeel niet eens nodig heeft. Als hij echt zijn eigen gang was gegaan had hij het complete peloton op minstens 10 minuten gereden.

Met welke ploeg Armstrong ook komt (RadioShack/Tandy is in de ogen van Nederlanders niet echt een succesvol merk), wie er ook in zijn team gaan rijden en begeleiden: Contador zal daar niet bij zijn. Die gaat lekker naar Caisse d'Epargne, een Spaanse ploeg die volledig in zijn dienst gaat rijden. En hij wint nog minstens 6 keer de Tour. Evenals een paar Giro's en Vuelta's. En als we geluk hebben pakt hij nog wat LBL's en Amstel's mee. Daarmee bewijst hij dat enkel het winnen van 7 Tour's slechts een voetnoot in de wielergeschiedenis zal opleveren. Dichterbij de echte Kannibaal kan niemand tegenwoordig meer komen.

En dat allemaal dankzij de ongelooflijke vernederingen die hij heeft moeten doorstaan. Zo heeft Armstrong onbedoeld dan toch zijn stempel op de gebeurtenissen gedrukt.

De foto: Toen alles nog goed was tussen Lance en mij, het jaar 2005. Ik wilde kost wat kost zijn laatste touroverwinning zien. Dit was bij de start van de etappe in Mourenx, aan de voet van de Pyrenëen. Ene Oscár Pereiro wist die etappe overigens te winnen.

Rode Oortjes

2009-07-15T10:04:00.006+02:00

Gisteren ben ik tijdens de etappe in slaap gevallen. Dat is in deze tijden niet ongebruikelijk, maar voor mijn tukjes van gisteren heb ik natuurlijk een goed excuus. Want het was een slaapverwekkende vertoning. De ploegen hadden een soort stiptheidsactie bedacht om te protesteren tegen het verbod op communicatiemiddelen. En het was niet alleen die actie, maar vooral het repeterende gezeur van commentator Ducrot wat mijn inzakkers verklaart. Ducrot is tegen oortjes en stond juist te juichen dat dit experiment gehouden werd. Nu de ploegen zijn stellingname boycotten was hij des duivels. Eens te meer was bewezen dat de renners aan de ketting liggen van hun ploegleiders en dat het makke schapen zijn zonder ruggegraat. Aldus Ducrot.

Ik ga op deze plaats geen overzicht geven van de achtergronden, maar ik beperk me enkel tot wat observaties en (het is onvermijdelijk) mijn mening.

Zo zag ik 's avonds Patrick Lefevre, manager van een van de grote ploegen en voorzitter van de associatie van ProTour ploegen. De inhoud van zijn verhaal is onbelangrijk vanwege de voorspelbaarheid (veiligheid, sponsorbelangen en autonomie) maar wat opviel was zijn Calimero-houding. Het gaat hier weer eens niet om de inhoud maar om de macht. Dat werd ook wel duidelijk toen andere bobo's aan het woord kwamen. De Tourbaas die de UCI de schuld geeft, de UCI die precies andersom redeneert, en ga zo maar door. Iedereen probeert de boel naar zijn hand te zetten en gebruikt daar dit onderwerp voor.

Ik heb van nature een aversie tegen handelen uit overmatig eigenbelang, en heb daar ook een lange antenne voor. Gelukkig was daar ene Rob Harmeling, oud-renner en in de Tour bezig in een PR-functie bij de Rabo. Een man naar mijn hart, iemand die nog lekker authentiek boos kan zijn. En dat etaleert hij ook op TV, dat maakt hem allemaal niks uit. Hij is een voorstander van de oortjes. En dat weet hij met verve te brengen.

Toen het onderwerp was afgesloten kwam hij onbedoeld met een doorslaggevend argument vóór de oortjes.

Harmeling gaf namelijk aan dat onderzoeken hebben aangetoond dat mannen beter gaan presteren in de nabijheid van mooie vrouwen. Dat zal ongetwijfeld met hormonen te maken hebben, een legale en ook nog prettige vorm van doping dus. Hij kwam met wat halfslachtige ideetjes: een mooie meid in de ploegleidersauto zetten bij voorbeeld. Maar het is veel simpeler. Langs de kant van de weg wemelt het tijdens een etappe van het vrouwelijk schoon. En die oortjes zorgen ervoor dat het peloton daar tijdig op attent wordt gemaakt. Zo fietsen ze dus niet meer van berg naar berg maar van blonde stoot naar bevallige brunette.

Ik ben er overigens van overtuigd dat de oortjes daar al lang voor gebruikt worden. Dan hebben we meteen een verklaring voor het gegeven dat de gemiddelde snelheid in de Tour zo enorm omhoog is gegaan.

Vandaag weer een etappe met oortjes. Ik hoop dat de renners ervan genieten.

O ja, de foto. Zondag gemaakt tijdens de ballon-dagen in Eindhoven. Ik miste eigenlijk de mening van onze Premier in deze kwestie. Van iemand die zich en plein publique uitspreekt over de verbroken liefdesrelatie tussen een palingvisser en een inhalig hittepetitje zou je een ferme stellingname over de kwestie mogen verwachten. Maar hij heeft waarschijnlijk nog steeds rode oortjes van zijn visite bij Obama.

Daar zouden ze ook eens wat mooie vrouwen moeten neerzetten, op het Binnenhof. Het zou de prestaties van onze regering goed doen. Kijk, dat heeft die Berlusconi dan wel weer goed begrepen.